5.1.20 - (0)

Leeslinks voor op de eerste zondag van het jaar:

Our Band Could Be Your Life
In de kerstvakantie eindelijk weer eens tijd gehad om naar die continu uitdijende verzameling bookmarks-om-later-te-lezen te kijken. Gelukkig zijn sommige stukjes over muziek tijdloos. Zoals deze waarin Laura Jane Grace van Against Me! vertelt over waarom Minor Threat zo belangrijk voor haar was.

Fall In A Hole
Deze is nog ouder. Roger Shepherd van Flying Nun Records over die keer dat The Fall kwam touren in Nieuw Zeeland en het live album dat daarvan gemaakt werd.

Sugar Sweet
David Holmes over hoe hij eigenhandig (wel, z'n moeder als we heel eerlijk zijn) acid house naar Belfast bracht.

The History of PC Music
Dazed over de geschiedenis van het PC Music label (Danny L. Harle, GFOTY, Sophie. A.G. Cook et al.).

Record Collector
Column van Bob Stanley van St. Etienne over een great lost album, John Barry's soundtrack voor Walkabout.



2.1.20 - (0)

Momenteel zijn er in Nederland twee museale tentoonstellingen met een muzikaal tintje te zien. In de Fundatie in Zwolle is er een multimediaal installatiegebeuren rondom het nieuwe album van Sticks. Het museum heeft previous op dit gebied. Een paar jaar geleden hadden ze een expositie met kunst geïnspireerd door de liedjes van Nick & Simon. De muziek van Sticks is gelukkig geen aanleiding tot schilderijen van Ans Markus en/of Ruud De Wild maar is als het ware het kunswerk zelf. Het nieuwe album van de Opgezwolle-rapper, Onrust, is alleen nu hier voor een tijdelijke periode te beluisteren en zal volgens het begeleidend schrijven nooit op een andere manier verschijnen. (Shazam herkent het in ieder geval ook niet). Een en ander is, met dank aan een vies smakend energiedrankje dat de boel heeft gesponsord, opgetuigd met een boel toeters en bellen en video’s.

Het kloppend hart van de tentoonstelling is de donkere zaal waarin op twee filmschermen die nieuwe plaat te horen cq zien is. Muzikaal heeft Sticks er zeker niet met de pet naar gegooid omdat het toch geen officiële plaat is. Ja, met een duur van een minuut of 20 is het voor een écht album misschien wat aan de korte kant maar het is precies lang genoeg voor deze context en de beats van vaste producer Kubus zijn donker en diep en droog en Sticks’ teksten en presentatie eerlijk en gefrustreerd en spitsvondig. Het klinkt niet als half werk.

De visuele kant is aardig: afwisselend zien we een paar verkrampt, in het luchtledige bewegende dansers of random beelden uit het nieuws of geanimeerde teksten. Niet essentieel maar onderhoudend genoeg. In de kleinere zijzaaltjes meer video’s, een soort van geluidskunstwerk op basis van omgevingsgeluid, foto’s (van Zwolle en Frankrijk) gemaakt door Sticks zelf, de teksten van de plaat op de muur en grond en plafond en zelfs een ter plekke nagebouwde studio waarin, als ik het goed begrijp, het de bedoeling was dat Sticks zo nu en dan langs zou komen om aan een nieuwe track te werken. Het koelkastje met blikjes van voornoemde vies smakende energiedrankje staat op een prominente plek.

Maar is het nou kunst? Ja, vind ik wel, als het in een museum staat is het kunst. Maar is het goeie kunst? Hmm, dat is een andere vraag. Er valt een boel te zien en te horen en te onderzoeken maar het is meer een beetje een losse verzameling meer tot minder interessante ideeën dan dat het het concept plaat-presentatie-met-een-visueel-tintje overstijgt. Sticks's Onrust is nog tot 5 januari te zien in Zwolle.

Tegelijkertijd hangen er in het Cobra Museum in Amstelveen werken van de Duitse kunstenaar Sigmar Polke met een speciaal gecomponeerde soundtrack door Blaudzun. Ik weet te weinig van het ouevre van Polke om iets intelligents te kunnen zeggen over de plek van deze serie uit 1996 daarin maar ik vind het alleraardigste dingen. Zo te zien vaak op basis van (zwart-wit) krantenfoto’s maar dan opgeblazen zodat je de korrelstructuur ziet. Dit wordt gecombineerd met vrolijke kleurige tekeningen of Jackson Pollock-achtige klieders.

Van de veertig heeft Blaudzun er 9 uitgekozen, die hangen in een speciaal zaaltje in het midden, om bij elk een track te maken. In eerste instantie is de exacte link tussen de doeken en de muziek niet helemaal duidelijk. De werken hangen aan de muur en de muziek klinkt en er staan bankjes waarop je het allemaal op je gemak op je in kunt laten werken. Een aantal bijdragen zijn herkenbaar als redelijk tradtionele liedjes – Light Runner heeft iets Radiohead-achtigs met z’n combinatie van electronische geluiden en dramatische zang – maar veel tracks zijn abstracter, meer echte soundtracks. Daar zou het wel leuk zijn te weten bij welk doek het precies hoort.

Gelukkig ligt er ergens verderop een platenhoes in een vitrine met een lijstje titels, doeken en welke muzikanten te horen zijn, zodat een en ander toch nog redelijk simpel aan elkaar te koppelen is. Beeld en geluid lijken sowieso weinig met elkaar te maken te hebben. Ik krijg de indruk dat Blaudzun zich vooral door de titels van het werk heeft laten inspireren. Frühling is met z’n speels fladderende (bas)klarinetten inderdaad best lente-achtigs maar heeft verder weinig te maken met het gele doek met groene spettervlek met dezelfde titel. Wann Kommt Denn Enndlich Einer? is aan de muur een gepixeleerde versie van een meisje uit een ouwerwetse reclame en muzikaal een John Carpenter-achtig synthesizeroefening met stemmen die in het Duits een paar keer de titel zeggen. De nummers van Blaudzun staan trouwens wél gewoon op Spotify (en Shazam). Polke vs Blaudzun's Music From Un Unknown Source is nog 5 april te zien in Amstelveen.



1.1.20 - (0)

Wegens verder heel plezierige persoonlijke omstandigheden ben ik de laatste tijd regelmatig in Edinburgh. Het is natuurlijk geen London en zelfs in de Schotse (indiemuziek)context moet het waarschijnlijk z'n meerdere erkennen in Glasgow maar het is een toffe stad met een interessant, alhoewel ietwat seizoensgebonden cultureel aanbod. In de zomer is er het Edinburgh Festival en staat de hele stad wekenlang in het teken van theater en comedy (en daar pikte ik eerder dit jaar ook al iets van mee). En op oudjaarsavond is de lokale Hogmanay een van de grootse eindejaarsfeesten ter wereld. Met vuurwerk en Auld Lang Syne (aka Wij Houden van Oranje) en dronken mensen en dj's en livebandjes in de open lucht.

Het programma van dit jaar was behoorlijk veelzijdig. Headliner in de Princess Gardens was Mark Ronson met een dj-set die alleen toegankelijk met extreem dure kaartjes. Wat we er van een afstandje van meekregen was elke 30 seconden een nieuwe plaat en veel geschreeuw van het 'Edinburgh are you ready for this shit?'-kaliber. Op een ander, wel met een gewoon betaalbaar kaartje toegankelijk podium luidde Marc Almond het jaar uit. Dat was een stuk gezelliger dan ik op basis van z'n reputatie had verwacht (en valser). Veel oproepen aan het publiek om mee te klappen en met de armen te zwaaien enzo. En geen Sex Dwarf. Maar hij deed z'n hits - Jacky, Tainted Love (de lange uitvoering waarin het halverwege Where Did Our Love Go? van de Supremes wordt) - en eindigde z'n set kort voor twaalven natuurlijk met Say Hello Wave Goodbye.

Een beetje een vreemde in de bijt op weer een ander podium eerder op de avond was het optreden van Idlewild. De band, uit Edinburgh zelf, was rond de millenniumwisseling een van mijn lievelings. Ze waren wat minder lo-fi en dissonant dan hun collega's als de Delgados en Urusei Yatsura. Ze hadden zo nu en dan iets REM-igs en waren, zeker in hun latere werk, niet bang voor een beetje Keltische bombast. Ik wist geloof ik wel dat ze na een tijdje uit elkaar te zijn geweest al weer een paar jaar optraden - dat ze dit jaar ook een nieuw album hebben uitgebracht was we dan weer totaal ontgaan - maar het was een aangename verrassing ze hier vanavond tegen te komen.

Dat bombastische hebben ze in ieder geval gehouden. De band bevat vandaag de dag een violiste en een toetsenist - ze staan in totaal met z'n zevenen op het podium - en vooral de toevoeging van laatstgenoemde maakt het geluid bijna een beetje gothic. Visueel is het verschil tussen de dramatisch over het podium stampende en regelmatig volgens de cliches met één been op de monitorboksen staande gitaristen en de meer introverte Roddy Woomble (als hij niet zingt staat hij regelmatig met z'n handen in de zakken van z'n jasje in de coulissen) is opvallend.

Ik kan het overigens goed hebben, dat pompeuze. Het valt vooral op in een nummer als When I Argue I See Shapes. In het origineel van twintig jaar terug heeft het een aggresief, punky randje met grimmige gitaren. In de huidige versie wordt die puberale aspecten overstemd door dik aangezette keyboards. Sowieso past dat gezwollen geluid goed bij locatie en tijdstip. Een beetje met een nostalgische traan in je oog met een paar duizend anderen luidkeels meezingen met een dozijn ofzo liedjes uit een onschulderige tijd - You Held The World In Your Arms, Little Discourage, A Film For The Future - is voorwaar geen slechte manier om een van de laatste uurtjes van het jaar door te brengen.



24.12.19 - (0)

Traditiegetrouw geen live-uitzending van Pop Muzik in december - studio is dicht, ik ben elders - maar wel een continue mix van bijna twee uur op Mixcloud met afwisselend hoogtepunten cq terugblikken op het afgelopen jaar (eindelijk eens gelegenheid om zo'n enorm lange en daarom niet erg radioprogrammavriendelijke track van Grand Veymont te draaien bijvoorbeeld) en diverse oude en nieuwe kerstliedjes. Taylor Swift - we could leave the Christmas lights up 'til January - telt mee in beide categorieën. De playlist staat op Facebook.



15.12.19 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Uit De Platenkast van Mauro
Ik wist niet dat Mauro Pawlowski (Evil Superstars) een wekelijkse (vrij korte) column in de Humo schreef. Elke keer over een andere plaat uit z'n platenkast. Hier staan ze op een rijtje. Die van deze week gaat over Rum Sodomy & the Lash van The Pogues.

Get To Know: Ducks Unlimited
Dit is niet het meest diepgravende interview met een band ooit (maar het lijstje met invloeden aan het eind is interssant) maar Get Bleak van Ducks Unlimited van hun gelijknamige ep is mijn favoriete liedje van het moment - heel erg Go Between-esk - en dit is een goed excuus om het te kunnen noemen.

Shadows and Reflections
Bill Drummond over de vogels in het parkje voor z'n flat.

Seeking the Soul of Iceland
Uitgebreide recensie van een expositie (in LA) met kunstwerken van Jónsi van Sigur Rós.

Iowa Dream
Het plaatje van vandaag is een poster gemaakt in het kader van de release van het nieuwe Arthur Russell album, Iowa Dream. Te bestellen bij NTS Radio.



14.12.19 - (0)

Momenteel zijn er in London twee tentoonstellingen met een (post)punk-tintje te zien. In het Museum of London staat het album London van The Clash in het zonnetje, omdat het deze maand precies 40 jaar geleden verschenen is. Het is een compactere expositie dan ik op basis van de reclames op de bussen had verwacht. Maar wat het ogenschijnlijk te kort komt in vierkante meters, maakt het dubbel en dwars goed met wat er allemaal te zien is: de kapotte bas van Paul Simonon en een typemachine en een stapeltje boeken van Joe Strummer maar bijvoorbeeld ook diverse schetsen van Ray Lowry voor de legendarische hoes (een van de meest ruimte innemende onderdelen van de expositie is een opgeblazen versie van de hoes speciaal om mee op de foto te gaan. Er wordt driftig gebruik van gemaakt), vitrines vol Australische en Nieuw-Zeelandse en andere exotische persingen van diverse singles en een mooie selectie foto's van de band op het podium of achter de schermen tijdens hun toer (maar niet echt tijdens de opnames van het album in kwestie). Als je alles goed wil bekijken en overal de uitleg lezen, ben je wel even zoet.

Een van de interessantste onderdelen vind ik de ontwerpen voor de podiumkleding van de groep. Had niet de indruk dat de Clash het soort band was dat de indruk wilde wekken dat dat iets was waar ze lang over na gedacht hadden. Een coherent verhaal over het album – of over het opnameproces of de context of de ontvangst – levert het allemaal bij elkaar desalnietemin niet echt op. Het hoekje over producer Guy Stevens, inclusief (Arsenal-voetballer) Liam Brady-sjaal, komt het dichtst in de buurt. Aan de andere kant is het ook een allesbehalve saaie tentoonstelling. Nog tot 19 april volgend jaar te zien het Museum of London.

Bij de galerie van Paul Stolper (in een van de straatjes tegenover het British Museum) is het Peter Saville wat de klok slaat. De designer achter Factory Records en klassieke hoezen van Joy Division en New Order (en, zo lees ik net op Wikipedia, het kleuren-schema van de tram in Manchester, de Metrolink) heeft net, samen met Anna Blessmann, een boek uitgebracht waarin al zijn prints en multiples uit de periode 2002 tot heden zijn verzameld.

In de galerie staat en hangt een kleine selectie. Met de nadruk op klein, meer dan een handvol werken is het niet. Aan de muur een paar glimmende digitale(?) fotoprints(?) vol abstracte beweging en kleuren. Beetje klinisch. Beetje anoniem. Kunst voor in de lobby van je nieuwe kantoorgebouw. Intrigerender zijn de sculpturen op sokkels in het midden van de galerie. Allemaal dezelfde vorm – als een second geleden nog wild golvend maar nu plotseling bevroren wateroppervlakte – maar in verschillende kleuren. Paars. Zilver. De werken heten Unknown Pleasures en zijn wat dat betreft overduidelijk een verwijzing naar (de hoes van) het gelijknamige Joy Division album. Maar het zijn heel andere golven, hoor. Gewoon de manier waarop de (radio)golven van de hoes in lagen achterelkaar liggen en dit echt driedimensionale vormen zijn, maakt ze onvergelijkbaar.

Op een van de sokkels staat een bordje – dat het werk is tijdelijk even is weggehaald maar snel zal worden teruggezet – maar dat blijkt een stukje meta-humor van de kunstenaars. De grap is op de website in meerdere smaken verkrijgbaar. Peter Saville: Prints and Multiples is nog tot 19 januari te zien bij Paul Stolper. Mocht je daartoe niet in de gelegenheid zijn en denken, ach, dan koop ik toch gewoon het boek, dat kost £450.



8.12.19 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

The Story of Orindal Records, Family Label-Turned Folk Utopia
Interview met Owen Ashworth (Advance Base, Casiotone for the Painfully Alone) over zijn label, Orindal Records.

On My Radar
De culturele consumptie van Air's Nicolas Godin. Over Phoenix, Shoshana Zuboff en waar je in Parijs de beste sake vind.

Meeting Derek Owusu, the first novelist on Stormzy’s #Merky Books
Interview met Derek Owusu, schrijver van de eerste publicatie van de nieuwe uitgeverij van Stormzy.

Curated by Amy Taylor
Lijstje. De 7 beste actuele Australische punkbands volgens Amy van Amyl & the Sniffers.

The 10 Best Nightingales Tracks, according to Stewart Lee
Nog een lijstje. De tien beste liedjes van de Nighingales volgens Stewart Lee.

Maggot Brain
Het plaatje van vandaag is een foto van twee pagina's van het eerste nummer van Maggot Brain, een nieuw tijdschrift uitgegeven door Jack White's Third Man Records. In deze editie onder meer aandacht voor Alice Coltrane, Swell Maps, Daniel Johnston en de KLF. Ze beloven nóóít een echte website online te zetten.



5.12.19 - (0)

Hi my name is Salami. Het is niet helemaal onwaar - Lindsay Olsen opereert inderdaad als Salami Rose Joe Louis - maar het klinkt toch een beetje raar als opener bij een live concert. Sowieso is het een beetje een aparte avond in de Sebright Arms afgelopen dinsdag. De opwarmact is een dj, Alex Patchwork, en die draait zo'n relaxte set (ik heb Nick Mulvey en Linda Perhacs geshazamd) dat het publiek er bij is gaan zitten. Op de banken tegen de muur. Op het afstapje op ongeveer 1/3e van de zaal. En, toen al die plekken vol waren, ook gewoon midden op de dansvloer. En als Salami het podium op komt vindt iedereen het eigenlijk wel prima zo en blijft gewoon zitten en waarom ook niet. Het past wel goed bij de knusheid van haar muziek. Zdenka 2080, Salami Rose Joe Louis' recent op Brainfeeder verschenen album, staat vol kleine, schetsmatige knutselliedjes. Toetsen, beat, stem. Een nummer bestaat meestal uit één hook van een paar maten - aan coupletten of refreinen, laat staan middle eights, doet Olsen niet echt - waar fluisterend overheen gezongen wordt en na anderhalve minuut ofzo, voordat het saai wordt in in ieder geval, is het nummer meestal wel afgelopen. De Guided By Voices van de spacejazzslaapkamerpop.

Vanavond op het podium is er iets meer structuur in de muziek van Salami Rose Joe Louis. Maar dat is vooral omdat ze die hooks en loops laagje voor laagje opbouwt. Toetsenriedeltje, dat dan automatisch door blijft lopen, baslijntje d'ronder. Dan zingt ze wat. Misschien een extra toetsenfiguurtje. En soms drukt ze na een tijdje op een van de knoppen van haar andere apparaat en klinkt er een, vaak een beetje scheve en onhandig struikelende, drumbeat. De afwisseling zit hem er vooral in dat ze dan af en toe een van de losse lagen wegdraait of juist alle lagen behalve één. En dat het ritme van de beat vaak weinig van doen heeft met wat ze daarvoor speelde. Ze speelt bijna een uur wat wat aan de lange kant is. De liedjes zijn onderling allemaal misschien een beetje inwisselbaar - melodisch ook - en van dat glazige jaren-zeventig-orgel geluid van d'r keyboard word je op den duur ook een beetje wee. De plaat klinkt meer gevarieerd (en een stuk zweveriger trouwens ook) maar dat maakt dit niet per se minder charmant.

Ik vind Olsen's stem wel een beetje lijken op die van Beth Gibbons van Portishead. Als ze de hoge noten moet doen, knijpt ze ook heel intens haar ogen dicht. Verder is het een heel aandoenlijk optreden. De enthousiaste manier waarop ze haar vingers over de toetsen jaagt. En hoe ze met haar hoofd met de beat meeknikt (maar altijd een net iets ander ritme lijkt te horen dan ík). Een van de voordelen van het zittende publiek is dat iedereen vol aandacht - en muisstil - is. En dat er gelengheid is tot een staande ovatie na afloop.



28.11.19 - (0)

De studio manager keek ineens raar op. Hij had me, zo zei hij naderhand toen het nummer liep, namelijk nog nooit eerder horen vloeken op de radio. Toen ik 5 jaar geleden bij K2K Radio begon met Pop Muzik maakte ik me een beetje druk of ik ineens extra moest gaat opletten of er geen onbetamelijke taal werd gebezigd in de liedjes die ik wilde draaien want ik wist dat ze daar in Engeland nogal gevoelig voor zijn en ik, als niet Engels-als-moedertaal-sprekende, een stuk minder. Omdat het toch maar een online community radiostation was, was dat gelukkig niet zo'n probleem. Maar ja, de doorgewinterde radiomensen die er in het wereldje rondlopen blijven natuurlijk een beetje sensitief voor onwelvoeglijk taalgebruik. Normaliter hou ik m'n aan- en afkondigingen gewoon uit beleefdheid binnen de fatsoensnormen maar deze keer had ik als Album van de Maand de nieuwe plaat van Young Guv uitgekozen en dat is het powerpopproject van Ben Cook en die ken je toch echt gewoon beter als de gitarist van Fucked Up. Sorry. En dan draaide ik ergens halverwege ook nog een handvol liedjes die ik had ontdekt op de soundtrack van het recente tweede seizoen van de tv-serie The End of the F***ing World (de sterretjes horen bij de officiële titel zie ik nu achteraf...). Gelukkig was de studio manager toen net even thee zetten. Anyway, terugluisteren kun je boven dankzij Mixcloud. Op Facebook staat de complete playlist.



17.11.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The (Power Pop) World According to Ben Cook
De gitarist van Fucked Up - die net een enorm toffe gitaarpopliedjesplaat heeft gemaakt onder z'n alter ego Young Guv - over de 10 beste powerpop platen/songs.

The Chickfactor Interview
Legendarisch - vooral in de jaren '90 - indiepop fanzine Chickfactor interviewt Rocketship. Thanks To You, hun eerste album in 13 jaar, was in oktober het album van de maand, in mijn radioprogramma. De bandleden mochten ook ieder een lijstje platen-waar-we-niet-zonder-kunnen noemen.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Tim Wheeler van Ash over JT LeRoy, NASA en Nieuw-Vennep.

25 years since the fall of the Berlin Wall
John Robb (Membranes, Goldblade, Louder Than War) over hoe hij in 1989 een handje meehielp bij het neerhalen van de Berlijnse muur.

Bedroom Pop Dynamo
The Face interviewt Jay Som.

Supreme X Velvet Underground
De door (de visuele kant van) de Velvet Underground geinspireerde kledinglijn van Supreme die in September op de markt kwam lijkt binnen no time te zijn uitverkocht maar gelukkig hebben we de foto's nog (zie ook bovenaan).



4.11.19 - (0)

Ja nee ik wil er geen gewoonte van maken maar het is inderdaad al weer een week geleden dat de meest recente editie van Pop Muzik de lucht in ging het wereldwijde web op geslingerd werd en als je het op Facebook bevriend had, was je daar trouwens al wel van op de hoogte. En het is ook niet dat ik de afgelopen week niets heb gedaan. Was donderdagavond bijvoorbeeld naar de Happy Mondays. Dat was niet erg goed maar ik kan ze nu in ieder geval afstrepen van m'n wilde-ik-ooit-nog-live-zien lijstje. Van de Mondays draaide ik trouwens niets in m'n uitzending wel van Factory-collega's The Royal Family & The Poor en heel veel nieuwe bands. Tot volgende maand!



30.9.19 - (0)

Komt er van als je een maandje overslaat, ben je meteen uit je ritme en voor je het weet is het al weer een week geleden dat de meest recente aflevering van Pop Muzik live de lucht in ging. Op die ene concerttip voor het optreden van Sasami na, is het verder gelukkig ook nog 7 dagen later hartstikke fris en hip (sowieso viel Sasami live nogal tegen, stuk meliger dan ik op basis van die plaat had verwacht, was misschien omdat het het laatste optreden van de toer was). Deze maand hoor je onder meer: covers van nummers van Blink 182, Blur en Fela Kuti, klanken uit Zuid-Soedan, Japan, Zweden en Italië, Braziliaanse muziek in het Welsh en maar liefst vier tracks van het album van de maand (want korte nummers). De complete playlist staat op Facebook. Volgende editie is op 29 oktober. Waarvan akte.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics