5.4.20 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Getting Sober, You’re Facing This Stuff Shoved Deep Down
Ik vind die framing van het nieuwe album van Waxatchee, Saint Cloud, als de Ik Ben Gestopt Met Drinken Plaat niet zo heel interessant. Dit interview in de Guardian is gelukkig vooral een rondleiding door Katie Crutchfield door haar hometown, Birmingham, Alabama. Ze was recent ook te gast in Damian Abraham's (van Fucked Up) Turned Out a Punk-podcast en dat is een hele toffe uitzending waarin ze lekker enthousiast vertelt over haar oude bandjes als The Arkleys en PS Eliot.

Iets Over De Band Vertellen Aan De Hand Van Vijf Platen?
Nog een band die we vorige week ook al hadden, Lewsberg. Hier in de Volkskrant over de vijf platen waar ze inspiratie uit haalden.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Doin' The Do-zangeres Betty Boo over Public Enemy, Girls Aloud, Madonna en Tupac.

What Do You Mean, You've Never Heard The Waterboys?
Nieuwe serie in DIY Magazine waarin muzikant van nu (hier: Blaine Harrison van de Mystery Jets) een goed woordje doet voor een wellicht ietwat ondergewaardeerde band of artiest uit het verleden (hier: de Waterboys).

Originality Be Damned
Geen idee waarom dit een controversiele mening is maar blijkbaar dient het anno 2020 gezegd te worden dat die platen van Elastica toen, alle twee, best wel heel erg goed waren.

Pop Muzik March 23rd 2020
Wegens begrijpelijke redenen niet live in de studio maar d'r was wel degelijk een nieuwe aflevering van Pop Muzik afgelopen week. Gewoon, veilig thuis achter m'n laptop twee uur lang toffe nieuwe (en soms iets mider nieuwe) muziek achter elkaar gezet. De tracklisting staat ook op Facebook natuurlijk.  



29.3.20 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Adele, Keith Flint, Gil Scott-Heron and Me
Interview met Richard Russell van XL Records over z'n zojuist verschenen autobiografie, Liberation Through Hearing. Die opmerking dat de studio van Russell er uit ziet als any other house in Notting Hill klopt trouwens niet. Zelfs in die buurt hebben weinig huizen een Stanley Donwood-tekening op de zijmuur.

Henry Rollins And The Mind-Blowing Story Behind The Crack Artwork
Het verhaal van Henry Rollins en zijn zoektocht naar het schilderij dat op de cover staat van zijn favoriete album, The Crack van de Ruts.

Unravelling The Mysteries of Music
Dan Snaith van Caribou in gesprek met Radiohead-producer Nigel Godrich over creativiteit, Canada, wiskunde en microfoons.

Waxahatchee Breaks Down Every Song on Her New Album
Katie Crutchfield aka Waxahatchee licht elk nummer van haar fantastische nieuwe album, St Cloud, toe.

Op Gepaste Afstand
Interview met Lewsberg. Hun nieuwe album In This House is top.



15.3.20 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Courtney In Liverpool
Interview met Dave Haslam over z'n nieuwe boek(je) over Courtney Love's korte periode dat ze - begin jaren tachtig, vóór Hole, vóór Kurt Cobain - in Liverpool woonde en bijvoorbeeld met mensen als Julian Cope optrok. (Het ligt hier op de stapel. Wellicht kom ik er deze week eindelijk aan toe. Bestel hier je eigen exemplaar).

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Tjinder Singh van Cornershop over Brexit, Lou Reed, John Peel en Morrissey.

Leaving Halifax For The Stars
Een van de leukste platen van het moment vind ik het nieuwe album van de Orielles. Hier worden ze geïnterviewd door de Guardian.

Pop Music Masterclass
Videobonus. In de nieuwste aflevering van deze onvolprezen serie korte video's voor de Duitse radiozender (WDR)1Live legt Chilly Gonzalez Old Town Road van Lil Nas X uit.

What Carl Craig Did Next
Het plaatje van vandaag is een, van de website van de kunstinstelling gestolen, foto van het immersive multimediakunstwerk van de hand van Carl Craig die momenteel te zien is bij Dia Beacon ergens in upstate New York. Bij Frieze vroegen ze hem er een paar vragen over.



4.3.20 - (0)

Was, al zeg ik zelf, weer een enorm geslaagde aflevering van Pop Muzik vorige week. En veelzijdig. Muziek uit Japan, Frankrijk, Nieuw-Zeeland, België, Marrokko en Rotterdam. Covers van de Troggs, Idy Lynn en Blink 182. En slechts hier en daar een valse start, ongemakkelijke stilte of hapering. Op Facebook staat meer. En we zitten nu ook op Twitter.



16.2.20 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Track by Track: Romance is Boring
Deze maand is het tien jaar geleden dat Los Campesinos! hun derde plaat Romance Is Boring uitbrachten. De band speelde het album in z'n geheel tijdens twee concerten deze week in London, er is een nieuwe remasterde versie en hier vertelt Gareth Campesinos! iets over elk nummer.

Questions and Answers
Interview met Billy Childish over Vincent van Gogh, Robert Crumb en de Beatles

What’s Your Band Called, Mate?
Korte kennismaking met de Franse popgroep Juniore. Hun debuutalbum is al van een paar jaar terug. Hoog tijd voor de opvolger.

Analysing The 2020 Democratic Nominees’ Cursed Music Choices
Wie heeft de betere muzieksmaak, Bernie Sanders, Elizabeth Warren, Joe Biden of een van de anderen?

Record Collector
Wat zou je zondag zijn zonder een stukje van de hand van Bob Stanley. Z'n meest recente column voor Record Collector gaat over de Bee Gees.

Taylor Swift Is A Feminist Issue
Het plaatje van vandaag is een stukje merchandise van de band Legends of Country (Country-zijproject van de The Boy Least Likely To).



9.2.20 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Ivor The Ingenius
Vlak na het overlijden van Ivor Cutler, veertien jaar geleden, schreef Duglas T. Stewart van de BMX Bandits deze obituary voor de Scotland on Sunday. Omdat er zojuist op Chemikal Underground een album is verschenen waarop mensen als Tracyanne Campbell (Camera Obscura), Stuart Murdoch (Belle & Sebastian) en Emma Pollock (Delgados) nummers van Cutler zingen, weer hartstikke actueel.

The Song Sommelier
Ter gelegenheid van het opening van het videoarchief van Radiohead onder de noemer Public Library haalt muziekjournalist Pete Paphides persoonlijke herinneringen op aan de band. Ook leuk (of misschien wel juist) als je de band het leukst vond zo ten tijde van Creep.

De Boekenkast Van...
Dit blog knipt al sinds jaar en dag met enige regelmaat een foto van een meer of minder bekende Nederlander die voor z'n boekenkast staat uit de krant en probeert te achterhalen (in mijn fantastie komt er een vergrootglas aan te pas) welke boeken er precies in die kast staan. Deze keer is muzikant, journalist en schrijver Aafke Romeijn aan de buurt.

This Is The Sound of Sex
Interview met Ezra Furman over hoe het was om de soundtrack voor de Netflix-serie Sex Education te verzorgen.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Stephen Malkmus over Kim Gordon, Minutemen, Elastica en scrabble.

Het plaatje van vandaag is geen plaatje maar ik was vorige week helemaal vergeten de januari editie van Pop Muzik te pluggen dus daarom maar gewoon vandaag. De playlist staat ook op Facebook.



26.1.20 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Hop Along’s Frances Quinlan Picks Her Bandcamp Favorites
Mijn favoriete album van 2018 was Bark Your Head Off, Dog van de band Hop Along. Het was een zo goed als perfect indierockalbum. Eigenzinnige, puntige popliedjes met een lekker grunge-y, venijnig geluid. Ergens tussen, oh, Paramore en Throwing Muses. Echt, zó goed. Belangrijke schakel in het muzikale plaatje was de gruizige stem van zangeres Frances Quinlan en haar voorliefde voor melodieën die niet bang zijn voor een onverwachte wending meer of minder. Op de opvolger moeten we nog even wachten van Quinlan heeft eerst een solo-plaat gemaakt. Weet niet zo goed waarom. Hop Along begon ooit als een soloding van Quinlan maar aan de andere kant doen diverse leden van de band ook gewoon mee op Likewise. De eerste voorproefjes - en toen ze een paar weken terug hier in London meer nummers van de plaat speelden ook - klinken als demo's voor nieuwe bandnummers. Akoestische gitaar. Of met een electronisch jasje uit de laptop. En nog steeds met die intensiviteit en die melodieën. Maar er lijkt iets te missen. Het is nog niet áf. Hier bij Bandcamp vertelt ze iets over het opnemen van de plaat.

Inside The Orbit of Planet 1999
Een van de leukste liedjes van déze week is Party van Planet 1999. Franse band, nu woonachtig in London en sinds kort onderdeel van de stal van PC Music. Dit interview gaat verder geen Pulitzer prijzen winnen maar ze vertellen bijvoorbeeld over hoe het is om samen met Charli XCX aan liedjes te schrijven.

Sometimes You Just Gotta Play
Drie kunstexperts (een dealer, een academicus en een art therapist) beoordelen het schilderij van Britney Spears dat vorige week ineens even in het nieuws was omdat het tentoongesteld ging worden bij een Franse galerie.

Sleeve Art
Stanley Donwood (bekend van z'n werk met Radiohead en Thom Yorke) over de kunst van de platenhoes. Z'n installatie in het Bonnefantenmusuem, Optical Glade, met soundtrack van voornoemde Yorke, is trouwens leuk. Misschien niet op zichzelf de reis er naartoe waard - Maastricht is altijd erg ver weg - maar zeker de moeite als je toevallig toch in de buurt bent.

Eye Candy
Veel links met een visueel tintje deze week. Hier licht Jarvis Cocker zijn fascinatie voor snoeppapiertjes uit grootmoeders tijd toe.



5.1.20 - (0)

Leeslinks voor op de eerste zondag van het jaar:

Our Band Could Be Your Life
In de kerstvakantie eindelijk weer eens tijd gehad om naar die continu uitdijende verzameling bookmarks-om-later-te-lezen te kijken. Gelukkig zijn sommige stukjes over muziek tijdloos. Zoals deze waarin Laura Jane Grace van Against Me! vertelt over waarom Minor Threat zo belangrijk voor haar was.

Fall In A Hole
Deze is nog ouder. Roger Shepherd van Flying Nun Records over die keer dat The Fall kwam touren in Nieuw Zeeland en het live album dat daarvan gemaakt werd.

Sugar Sweet
David Holmes over hoe hij eigenhandig (wel, z'n moeder als we heel eerlijk zijn) acid house naar Belfast bracht.

The History of PC Music
Dazed over de geschiedenis van het PC Music label (Danny L. Harle, GFOTY, Sophie. A.G. Cook et al.).

Record Collector
Column van Bob Stanley van St. Etienne over een great lost album, John Barry's soundtrack voor Walkabout.



2.1.20 - (0)

Momenteel zijn er in Nederland twee museale tentoonstellingen met een muzikaal tintje te zien. In de Fundatie in Zwolle is er een multimediaal installatiegebeuren rondom het nieuwe album van Sticks. Het museum heeft previous op dit gebied. Een paar jaar geleden hadden ze een expositie met kunst geïnspireerd door de liedjes van Nick & Simon. De muziek van Sticks is gelukkig geen aanleiding tot schilderijen van Ans Markus en/of Ruud De Wild maar is als het ware het kunswerk zelf. Het nieuwe album van de Opgezwolle-rapper, Onrust, is alleen nu hier voor een tijdelijke periode te beluisteren en zal volgens het begeleidend schrijven nooit op een andere manier verschijnen. (Shazam herkent het in ieder geval ook niet). Een en ander is, met dank aan een vies smakend energiedrankje dat de boel heeft gesponsord, opgetuigd met een boel toeters en bellen en video’s.

Het kloppend hart van de tentoonstelling is de donkere zaal waarin op twee filmschermen die nieuwe plaat te horen cq zien is. Muzikaal heeft Sticks er zeker niet met de pet naar gegooid omdat het toch geen officiële plaat is. Ja, met een duur van een minuut of 20 is het voor een écht album misschien wat aan de korte kant maar het is precies lang genoeg voor deze context en de beats van vaste producer Kubus zijn donker en diep en droog en Sticks’ teksten en presentatie eerlijk en gefrustreerd en spitsvondig. Het klinkt niet als half werk.

De visuele kant is aardig: afwisselend zien we een paar verkrampt, in het luchtledige bewegende dansers of random beelden uit het nieuws of geanimeerde teksten. Niet essentieel maar onderhoudend genoeg. In de kleinere zijzaaltjes meer video’s, een soort van geluidskunstwerk op basis van omgevingsgeluid, foto’s (van Zwolle en Frankrijk) gemaakt door Sticks zelf, de teksten van de plaat op de muur en grond en plafond en zelfs een ter plekke nagebouwde studio waarin, als ik het goed begrijp, het de bedoeling was dat Sticks zo nu en dan langs zou komen om aan een nieuwe track te werken. Het koelkastje met blikjes van voornoemde vies smakende energiedrankje staat op een prominente plek.

Maar is het nou kunst? Ja, vind ik wel, als het in een museum staat is het kunst. Maar is het goeie kunst? Hmm, dat is een andere vraag. Er valt een boel te zien en te horen en te onderzoeken maar het is meer een beetje een losse verzameling meer tot minder interessante ideeën dan dat het het concept plaat-presentatie-met-een-visueel-tintje overstijgt. Sticks's Onrust is nog tot 5 januari te zien in Zwolle.

Tegelijkertijd hangen er in het Cobra Museum in Amstelveen werken van de Duitse kunstenaar Sigmar Polke met een speciaal gecomponeerde soundtrack door Blaudzun. Ik weet te weinig van het ouevre van Polke om iets intelligents te kunnen zeggen over de plek van deze serie uit 1996 daarin maar ik vind het alleraardigste dingen. Zo te zien vaak op basis van (zwart-wit) krantenfoto’s maar dan opgeblazen zodat je de korrelstructuur ziet. Dit wordt gecombineerd met vrolijke kleurige tekeningen of Jackson Pollock-achtige klieders.

Van de veertig heeft Blaudzun er 9 uitgekozen, die hangen in een speciaal zaaltje in het midden, om bij elk een track te maken. In eerste instantie is de exacte link tussen de doeken en de muziek niet helemaal duidelijk. De werken hangen aan de muur en de muziek klinkt en er staan bankjes waarop je het allemaal op je gemak op je in kunt laten werken. Een aantal bijdragen zijn herkenbaar als redelijk tradtionele liedjes – Light Runner heeft iets Radiohead-achtigs met z’n combinatie van electronische geluiden en dramatische zang – maar veel tracks zijn abstracter, meer echte soundtracks. Daar zou het wel leuk zijn te weten bij welk doek het precies hoort.

Gelukkig ligt er ergens verderop een platenhoes in een vitrine met een lijstje titels, doeken en welke muzikanten te horen zijn, zodat een en ander toch nog redelijk simpel aan elkaar te koppelen is. Beeld en geluid lijken sowieso weinig met elkaar te maken te hebben. Ik krijg de indruk dat Blaudzun zich vooral door de titels van het werk heeft laten inspireren. Frühling is met z’n speels fladderende (bas)klarinetten inderdaad best lente-achtigs maar heeft verder weinig te maken met het gele doek met groene spettervlek met dezelfde titel. Wann Kommt Denn Enndlich Einer? is aan de muur een gepixeleerde versie van een meisje uit een ouwerwetse reclame en muzikaal een John Carpenter-achtig synthesizeroefening met stemmen die in het Duits een paar keer de titel zeggen. De nummers van Blaudzun staan trouwens wél gewoon op Spotify (en Shazam). Polke vs Blaudzun's Music From Un Unknown Source is nog 5 april te zien in Amstelveen.



1.1.20 - (0)

Wegens verder heel plezierige persoonlijke omstandigheden ben ik de laatste tijd regelmatig in Edinburgh. Het is natuurlijk geen London en zelfs in de Schotse (indiemuziek)context moet het waarschijnlijk z'n meerdere erkennen in Glasgow maar het is een toffe stad met een interessant, alhoewel ietwat seizoensgebonden cultureel aanbod. In de zomer is er het Edinburgh Festival en staat de hele stad wekenlang in het teken van theater en comedy (en daar pikte ik eerder dit jaar ook al iets van mee). En op oudjaarsavond is de lokale Hogmanay een van de grootse eindejaarsfeesten ter wereld. Met vuurwerk en Auld Lang Syne (aka Wij Houden van Oranje) en dronken mensen en dj's en livebandjes in de open lucht.

Het programma van dit jaar was behoorlijk veelzijdig. Headliner in de Princess Gardens was Mark Ronson met een dj-set die alleen toegankelijk met extreem dure kaartjes. Wat we er van een afstandje van meekregen was elke 30 seconden een nieuwe plaat en veel geschreeuw van het 'Edinburgh are you ready for this shit?'-kaliber. Op een ander, wel met een gewoon betaalbaar kaartje toegankelijk podium luidde Marc Almond het jaar uit. Dat was een stuk gezelliger dan ik op basis van z'n reputatie had verwacht (en valser). Veel oproepen aan het publiek om mee te klappen en met de armen te zwaaien enzo. En geen Sex Dwarf. Maar hij deed z'n hits - Jacky, Tainted Love (de lange uitvoering waarin het halverwege Where Did Our Love Go? van de Supremes wordt) - en eindigde z'n set kort voor twaalven natuurlijk met Say Hello Wave Goodbye.

Een beetje een vreemde in de bijt op weer een ander podium eerder op de avond was het optreden van Idlewild. De band, uit Edinburgh zelf, was rond de millenniumwisseling een van mijn lievelings. Ze waren wat minder lo-fi en dissonant dan hun collega's als de Delgados en Urusei Yatsura. Ze hadden zo nu en dan iets REM-igs en waren, zeker in hun latere werk, niet bang voor een beetje Keltische bombast. Ik wist geloof ik wel dat ze na een tijdje uit elkaar te zijn geweest al weer een paar jaar optraden - dat ze dit jaar ook een nieuw album hebben uitgebracht was we dan weer totaal ontgaan - maar het was een aangename verrassing ze hier vanavond tegen te komen.

Dat bombastische hebben ze in ieder geval gehouden. De band bevat vandaag de dag een violiste en een toetsenist - ze staan in totaal met z'n zevenen op het podium - en vooral de toevoeging van laatstgenoemde maakt het geluid bijna een beetje gothic. Visueel is het verschil tussen de dramatisch over het podium stampende en regelmatig volgens de cliches met één been op de monitorboksen staande gitaristen en de meer introverte Roddy Woomble (als hij niet zingt staat hij regelmatig met z'n handen in de zakken van z'n jasje in de coulissen) is opvallend.

Ik kan het overigens goed hebben, dat pompeuze. Het valt vooral op in een nummer als When I Argue I See Shapes. In het origineel van twintig jaar terug heeft het een aggresief, punky randje met grimmige gitaren. In de huidige versie wordt die puberale aspecten overstemd door dik aangezette keyboards. Sowieso past dat gezwollen geluid goed bij locatie en tijdstip. Een beetje met een nostalgische traan in je oog met een paar duizend anderen luidkeels meezingen met een dozijn ofzo liedjes uit een onschulderige tijd - You Held The World In Your Arms, Little Discourage, A Film For The Future - is voorwaar geen slechte manier om een van de laatste uurtjes van het jaar door te brengen.



24.12.19 - (0)

Traditiegetrouw geen live-uitzending van Pop Muzik in december - studio is dicht, ik ben elders - maar wel een continue mix van bijna twee uur op Mixcloud met afwisselend hoogtepunten cq terugblikken op het afgelopen jaar (eindelijk eens gelegenheid om zo'n enorm lange en daarom niet erg radioprogrammavriendelijke track van Grand Veymont te draaien bijvoorbeeld) en diverse oude en nieuwe kerstliedjes. Taylor Swift - we could leave the Christmas lights up 'til January - telt mee in beide categorieën. De playlist staat op Facebook.



15.12.19 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Uit De Platenkast van Mauro
Ik wist niet dat Mauro Pawlowski (Evil Superstars) een wekelijkse (vrij korte) column in de Humo schreef. Elke keer over een andere plaat uit z'n platenkast. Hier staan ze op een rijtje. Die van deze week gaat over Rum Sodomy & the Lash van The Pogues.

Get To Know: Ducks Unlimited
Dit is niet het meest diepgravende interview met een band ooit (maar het lijstje met invloeden aan het eind is interssant) maar Get Bleak van Ducks Unlimited van hun gelijknamige ep is mijn favoriete liedje van het moment - heel erg Go Between-esk - en dit is een goed excuus om het te kunnen noemen.

Shadows and Reflections
Bill Drummond over de vogels in het parkje voor z'n flat.

Seeking the Soul of Iceland
Uitgebreide recensie van een expositie (in LA) met kunstwerken van Jónsi van Sigur Rós.

Iowa Dream
Het plaatje van vandaag is een poster gemaakt in het kader van de release van het nieuwe Arthur Russell album, Iowa Dream. Te bestellen bij NTS Radio.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics