20.5.19 - (0)

Van te voren dacht ik dat het wel een erg drukke avond zou worden voor David Holmes afgelopen woensdag, als zijn bandproject Unloved live in de Scala nabij King's Cross speelt. De tijd voor en na het voorprogramma vult hij met een dj-set. Een beetje op je gemak je psychologisch voorbereiden op je optreden is er niet bij. Maar wat blijkt, Holmes speelt live helemaal niet mee met Unloved. Het einde van z'n laatste plaat gaat naadloos over in de eerste akkoorden van de band maar dan hij verdwijnt richting backstage. Overigens staat hij een tijdje later een paar meter voor me. Biertje in z'n hand. Foto's op z'n mobieltje te maken. Van z'n eigen band.

(Alternatief intro: iets met een grap over de bandnaam en dat de zaal nog érg leeg is tijdens het voorprogramma maar de Scala raakt toch nog aardig gevuld als show time dichterbij komt. Maar het is bij lange na niet uitverkocht en zó groot is de zaal nu ook weer niet).

Maar goed, Unloved dus. Ik nam altijd een beetje aan dat het David Holmes plus anderen was maar op basis van vanavond moet ik dat idee een beetje bijstellen. Wie zijn die anderen dan bijvoorbeeld? Nou, dat zijn Keefus Ciancia, producer en soundtrackcomponist, en Jade Vincent, zangeres en songschrijfster. Zij staan wel op het podium; Keefus zit (met z'n rug naar het publiek) achter de toetsen. Aangevuld met nog 5 muzikanten doen zij vanavond de soundtrackpop van hun twee tot nu toe verschenen albums.

Belangrijke schakel in het geluid is de zich lekker fysiek op z'n instrument uitlevende drummer (hij gebruikt soms z'n blote handen om de bekkens te bespelen). Verplicht ingrediënt voor het volle, orkestrale Ennio Morricone gevoel. En voor dat girlgrouprandje mogen de achtergrondzangeressen niet ontbreken. Nee, qua geluid zit het wel goed. De liedjes zijn vaak ook meer dan prima. Alhoewel ik hun meest recente geloof ik wel iets minder direct vond dan hun debuut. Wat een beetje de vaart uit het optreden haalt is het gedoe d'r omheen. Lange intro's. Stukje sfeer neerzetten. Lekker beetje pielen met de gekke geluidjes in je keyboard.

Snap wel waar het vandaan komt. Unloved maakt soundtrackpop omdat het, wel, hun muziek vaak begint als een soundtrack. Het eerste seizoen van Killing Eve bijvoorbeeld zat bomvol Unloved (en seizoen 2, volgens een snelle blik op IMDB, trouwens ook). Dat is tof. Maar het is dus wel muziek met een bepaald doel. En dat doel is per se dat het zo zonder de bijbehorende beelden op het podium ook hartstikke spannend is.

Zelfs aan het eind van het optreden wordt Holmes niet op het podium gehaald om als bandlid-achter-de-schermen even van het applaus te genieten. In plaats daarvan heeft hij zichzelf in de buurt van de uitgang gepositioneerd en lijkt ongeveer iedereen uit het publiek persoonlijk te kennen en krijgt een continue stroom handen te schudden, complimenten te ontvangen en schouderkloppen te ondergaan, terwijl de band in de anonimiteit het zweet van zich staat af te drogen in de kleedkamer.



19.5.19 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

We Felt Like The Whole World Was Against Us
Interview met Steve Morris van New Order over BTS, Peter Hook, mental health en z'n deze week verschenen boek, Record Play Pause.

The 10 Best Records Discovered At Honest Jon’s
Volgens Claude Fontaine. En Honest Jon's is een geweldige platenzaak in de buurt van Portobello Road hier in London.

See You Mate vol. 2.
Bestel - of blader gewoon online - de nieuwe editie van See You Mate en lees over Jockstrap, Pip Blom, Snapped Ankles en meer.

Blow Your Head
Videobonus. Korte documentairette (minuut of 8) over de Green Door Studios in Glasgow. Onderdeel van een door Major Lazer geproduceerde serie over lokale scenes en de rol van specifieke clubs/studios/plekken daar in.

The Flying Nun Project: Tally Ho!
Het plaatje van vandaag komt van deze website van de Nieuw Zeelandse National Library waar ze verslag doen van het ontsluiten van en onderzoek naar het archief van het Flying Nun label.



5.5.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Kevin Morby’s Biblical Hangover
Interview met Kevin Morby over god, rock'n'roll, Kansas City en z'n nieuwe album, Oh My God.

The Fall And Rise
Interview met Imperial Wax, de nieuwe band opgericht door de drie overgebleven leden van The Fall aangevuld met een nieuwe zanger.

Serious About Music
In z'n column in Record Collector heeft Bob Stanley het over Anthony Newley als onbekende (vroege) invloed op het werk van David Bowie.

I Need A New Map
Geannoteerde kaart van Amerika met alle plekken die een rol spelen op de drie tot nu toe verschenen solo-albums van Craig Finn.

Album Dos Inspiration
Playlistbonus. The Orielles werken momenteel aan de opvolger van hun debuutalbum, Silver Dollar Moment. Recente single Bobbi's Second World maakte in ieder geval al nieuwsgierig. Voor de website van hun platenlabel maakte ze een lekker afwisselende Spotifyplaylist met actuele inspiratiebronnen.

Het plaatje van vandaag is een foto van The Origin of Life van Dean Kenning dat, oh dat is handig, tot vorige week te zien was in de Beaconsfield Gallery.



2.5.19 - (0)

Normaal doe ik mijn radioprogramma, Pop Muzik, elke vierde maandagavond van de maand tussen 8 en 10 (lokale Londonse tijd) behalve als die vierde maandag een Bank Holiday is, want dan is het gebouw waar de studio is dicht en dan moet er een alternatief dag/tijdstip gevonden worden want dat radioprogramma maken zit nou eenmaal wel in m'n systeem en ik heb elke maand gewoon, bijna automatisch, een foldertje op m'n harde schijf met ongeveer bijna precies 30 mp3's die ik per se de ether in wil slingeren. Niet dat de radio van vandaag door de ether gaat, maar zo zeggen wij dj's dat. Gelukkig was er met wat passen en meten nog een plekje in het schema en zo startte ik afgelopen maandag om half negen, exact 7 dagen en een half uur ná het normale aanvangsttijdstip, toch gewoon m'n eerste plaatje in. Naluisteren kun je hierboven op Mixcloud. Liken - en de complete playlist nalopen - doe je op Facebook. (En in mei valt de vierde maandag potdorie wéér op een vrije dag).



28.4.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Aquarium Drunkard Interview
The Hold Steady's Craig Finn geïnterviewd over Ulysses Grant, de saxofoon en z'n nieuwe solo-album, I Need a New War.

How Going To Clubs Sober Can Make For The Best Deconstructed Pop Music
Interview met Georgia over fruitsap, Kate Bush, Tenerife en haar nieuwe single, About Work The Dancefloor.

Parklife at 25
Graham Coxon en producer Stephen Street blikken 25 jaar terug in de geschiedenis en vertellen over hoe Blur's Parklife tot stand kwam.

The Horrors Look Back
Van iets minder lang geleden. De Horrors over hoe ze tien jaar terug hun album Primary Colours opnamen.

Get To Know: Elva
Korte kennismaking - vijf vragen en een paar favoriete liedjes - met Elva, de nieuwe band van Elizabeth van Allo Darlin en Ola van Making Marks.



22.4.19 - (0)

Meer leeslinks voor op je Paasmaandag:

Make Some Space
Ik ben wel eens in het Total Refreshment Centre in Stoke Newington geweest om bandjes te kijken. Vond het een beetje een rare zaal. Moeilijk te vinden, want verstopt ergens midden in een straat met woonhuizen, en binnen had het de uitstraling van een gemiddeld jeugdhonk. De afgelopen jaren speelde het zaaltje (en het achterliggende oefenruimtecomplex) desalniettemin een grote rol in de Londonse muziekscene vooral binnen de wereld van het ineens weer erg hippe jazz en afgeleiden. Bij Dummy Mag zetten ze een dozijn ofzo tracks die het muzikale beeld vanuit het gebouw de afgelopen jaren typeerde op een rijtje. (Wegens gedoe met de buren worden er sinds een tijdje geen concerten meer georganiseerd).

The Lost Art of the Lost Band
Paul Maroon van de Walkmen verzamelde anekdotes uit het pre-gps-tijdperk toen je als band op tour nog goed kon verdwalen. Met onder meer de Arcade Fire, Beach House, the National en veel uit eigen doos. Het plaatje van vandaag - van Simon Abranowicz - heb ik hier ook vandaan.

Sweet 16
Lias Saoudi van de Fat White Family over opgroeien in het Noord-Ierse Cookstown.

John Cooper Clarke on NYC
Nou ja dat dus. Punk-poëet John Cooper Clarke over de Big Apple.

Songs From the Edgelands
Audiobonus. BBC radiodocumentaire waarin Gwenno, die zelf platen maakte in het Welsh en Cornish, op bezoek gaat op een festival in Noord-Italië voor muziek en film in minderheidstalen.



19.4.19 - (0)

Extra editie vanwege een lang weekend. Leeslinks voor op je Goede Vrijdag.

On Tour With Robyn
Het legendarische muziek-en-stijl tijdschrift The Face is terug! Gerund door een heel nieuw team mensen - de New York Times gaf vorige maand een kijkje achter de schermen - en ik geloof dat het de bedoeling is dat het maar een paar keer per jaar op papier verschijnt maar het logo is nog gewoon zoals ik het ken en de website oogt veelbelovend. Een van de exclusieve highlights op het moment qua content is dit verslag in woord en beeld van de recente tour van Robyn.

How Flat Beat Changed The World
Skream, Damien Harris van Skint Records, Tommie Sunshine en anderen leggen uit waarom Mr Oizo's Flat Beat zo'n belangrijke plaat was.

Nick Drake and Hampstead Heath
Op zoek naar de precieze locatie van een beroemde Nick Drake foto in een Londons park.

The Story Behind The Image
Het verhaal achter de foto op de hoes van Hole's Live Through This.

The Lost Record Store Series
In het kader van Record Store Day cureerde dj/producer Trevor Jackson een serie t-shirts gewijd aan legendarische, niet meer bestaande platenzaken. Die op het plaatje hierboven is voor het New Yorkse Kim's Video and Music. Bij It's Nice That licht Jackson een en ander toe.



9.4.19 - (0)

Afgelopen weekend deed ik twee dingen op het snijvlak van kunst en muziek. Op donderdagavond ging ik naar 180 The Strand voor de opening (kon je je gewoon voor opgeven via e-mail, was niets exclusiefs aan) van de audio-visual exhibition Dimensions, in het kader van de reissue van het 25-jaar oude debuutalbum, als F.U.S.E., van techno-producer Richie Hawtin.

Ik ben inmiddels gepokt en gemazeld genoeg om niet te veel te verwachten van een audio-visual exhibition en ik had ook niet echt gedacht dat Richie Hawtin zou gaan komen draaien ofzo maar zelfs dan is wat het wel is eigenlijk best wel sneu. Aan de muur hangen drie schilderijen van de broer van Richie, Matthew Hawtin, en uit vier stapels boxen in de hoeken van de ruimte klinkt de muziek van F.U.S.E.. En die schilderijen zijn ook niet echt mooi of interessant ofzo. Ook niet in het donker met een spot er op. Abstract. Van het geometrische soort. Elementaire kleuren. Van links naar richts zien we iets futuristisch-architectonisch in een woestijn of een anderszins leeg landschap (die vind ik het aardigst), iets soort van feestelijks omdat het wel iets weg heeft van confetti en een beetje een surrealistische want daar zweven ineens een rood blokje en paar menselijke hersenen in het niets. De muziek voegt weinig toe aan de beelden. En andersom eigenlijk ook niet.

Desalniettemin zat ik op zaterdag vol goede moed in de trein vanaf Liverpool Street richting Southend om te gaan kijken naar wat producer-geluidskunstenaar Mark Fell onder de titel The Concept of Time is Intrinsically Incoherent had gemaakt voor de plaatselijke Focal Point Gallery.

Het was eigenlijk de bedoeling dat ik de trein zou nemen vanaf een ander Londons station, Fenchurch Street. In het kader van de tentoonstelling in Southend heeft Fell namelijk ook een geluidskunstwerk gemaakt, A Stitch Outside Time, dat je kunt beluisteren via een app als je in de trein vanaf Fenchurch Street naar Southend (en even verder zelfs, Shoeburyness) zit. Maar wegens trajectwerkzaamheden gaan er momenteel in het weekend geen treinen vanaf Fenchurch Street. Je kunt alleen vanaf Liverpool Street. Nou gaat de trein zodra je een beetje buiten London bent sowieso over hetzelfde traject maar ik was bang een stukje binnenstedelijke ervaring van de app te gaan missen. Want als ik hem op Liverpool Street aan zet hoor in alleen maar een irritante mechanische drone. Als de trein een paar minuten onder weg is probeer ik het nog eens en dan doet hij het wel.

Ik kom al snel tot de conclusie dat de omgeving weinig uitmaakt voor het geluid. Dat is de hele één uur durende reis een beetje zenuwachtig makend, grotendeels willekeurig overkomend getingel van digitale tablas en woodblocks. De app schijnt gebruik te maken van de gps maar echt sprake van een relatie tussen het uitzicht uit het raam en de soundtrack in m'n oren is er niet. De gebruikte geluiden lijken af en toe te veranderen maar dat is het wel zo'n beetje. Ik had niet per se iets verwacht dat me een ervaring zou geven alsof ik in de Chemical Brothers' Star Guitar video zou zitten, maar de reis gaat door de Londonse binnenstad, een paar buitenwijken, provinciesteden als Basildon (waar Depeche Mode vandaan komt) en langs de kust, maar van die variatie is in de muziek niets te merken. De enige interactie met de omgeving is toevallig: als de geluiden in m'n oordopjes gezelschap krijgen van de tingels aan het begin van de omroepberichten of de bliepjes als de deuren van de trein open gaan.

Voor de belangrijkste installatie van Fell in de Focal Point gallery moet je je schoenen uitdoen en dan kun je in een soort spiegel-en-glas-doolhof (heel simpel, je kunt niet verdwalen) rondlopen. Er is geluid – electronische bliepjes van hetzelfde soort als in de trein maar dan, wel, electronischer – en diverse gekleurde lampen en visueel is het een eigenzinnig spel van reflecties en doorkijkjes en lachspiegel-achtige vervormingen en hoe heet dat effect dat als er twee spiegels tegenoverelkaar staan en dat je dan in het oneindige lijkt te kunnen kijken. Nou dat dus, maar dan in een modern psychedelisch-technologisch jasje in een zaaltje met systeemplafond.

F.U.S.E. Dimensions van Richie en Matthew Hawtin kun je nog zien tot 14 april in 180 The Strand. Mark Fell's The Concept of Time is Intrinsically Incoherent nog tot 21 april in de Focal Point Gallery in Southend-on-Sea.



7.4.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Black Foliage Revisited
Interview met Will Cullen Hart van Olivia Tremor Control waarin vooral wordt teruggeblikt op het inmiddels 20-jaar oude Black Foliage: Animation Music Volume One.

Rip It Up, Start Again
Interview met Edwyn Collins. Over Myspace, een eventueel onafhankelijk Schotland en z'n nieuwe plaat, Badbea.

On My Radar
Paul Simonon van de Clash (en the Good, the Bad and the Queen) over H.G. Wells, Paul Verlaine en Hastings.

The Guitar Case Coffin Makes My House Feel Like Willy Wonka’s
Over de vloer bij Kevin Morby.

Song Exploder
Audiobonus. Sharon van Etten legt uit - en laat horen - hoe ze Seventeen, de hit van haar laatste album Remind Me Tomorrow, schreef.

Die David Bowie-sneaker van op het plaatje van vandaag kun je hier bestellen.



26.3.19 - (0)

Aan het tellertje op de computer in de studio die de streaming doet, kon ik zien dat niet iedereen van jullie afgelopen maandag live naar de maart-editie van Pop Muzik luisterde. Geeft niets, jullie hebben ook drukke levens en ik weet dat jullie weten dat het programma naderhand ook on demand op Mixcloud op een voor jullie geschikter, zelfgekozen tijdstip te beluisteren is. En ik wil niet te veel verklappen maar het was weer een kneiter hoor. Muziek uit Jamaica, Zuid-Soedan, Spanje, Noorwegen (als je goed kijkt), Turkije, Ethiopië en Duitsland maar ook gewoon uit Amerika en Engeland enzo. Je kunt ook het allemaal rustig nalezen op Facebook. Alvast even voor in jullie agenda: de aflevering van april vind ik als het goed is op de 29ste plaats. Dat is de víjfde maandag van de maand maar de vierde is een bank holiday en dan is het gebouw waar de studio is gesloten.



24.3.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Wrote For Luck
Interview met Shaun Ryder van de Happy Mondays. Zijn verzamelde en geannoteerde lyrics zijn net in boekvorm verschenen bij Faber & Faber.

How We Made Sheriff Fatman
Jim Bob en Fruitbat van Carter USM over hoe ze hun grootste hit schreven.

Only Eat At The Table. And Don't Watch TV While Eating.
Do's en don't's op eetgebied volgens John Cooper Clarke.

Somali Night Fever
Videobonus. Sympathieke documentairette (15min) over drie Somalische muzikanten uit de jaren '70 en '80 en hoe en waar ze vandaag de dag leven.

On The Road
Het plaatje van vandaag is gemaakt door Donna Blue en heb ik, zonder toestemming, geleend uit dit interview-schuine streep-fotografisch verslag van hun Amerikaanse tour.



21.3.19 - (0)

Het was afgelopen zaterdag een bovengemiddelde drukke dag qua live muziek. Want voorafgaand aan de eerder deze week beschreven avonturen in de avond zat ik rond het middaguur al in de Union Chapel, waar Daylight Music deze week in het kader stond van Distant Voices. Dit is een project waarbij Schotse muzikanten op bezoek gaan in gevangenissen en halfway houses en dergelijke om samen met de mensen die daar verblijven nummers te schrijven.

Er zit blijkbaar nog heel veel meer achter qua nobele intenties want de presentator van vandaag is een criminoloog van de universiteit van Glasgow die er ook bij betrokken is en het gaat dus niet alleen maar om dat samen liedjes schrijven maar het is ook de bedoeling dat er met ons, het publiek, een conversation gaat ontstaan over, wel, het strafrechtsysteem en het gevangeniswezen in het bijzonder. Of iets in die trant. Het is allemaal een beetje zwaar op de maag voor twaalf uur s'middags en je eigenlijk gewoon verwachtte een paar mooie liedjes te horen.

Gelukkig wordt er ook gewoon gemusiceerd. Vier van de songschrijvers die onderdeel van het project zijn, vormen een impromptu band. Vandaag zijn dat onder meer Emma Pollock van vroeger van de Delgados en Louis Abbott van Admiral Fallow. Vier stemmen, twee gitaren, twee keer toetsen en om beurten zingen ze ieder een van de liedjes die ze in de kader van dit project schreven. De taakverdeling muzikant/workshopdeelnemer-achter-de tralies lijkt de zijn dat de laatste vooral verantwoordelijk was voor de tekst. Ben geen heel groot kenner van het oeuvre van Admiral Fallow maar bijvoorbeeld de liedjes die Emma Pollock doet, klinken heel erg Emma Pollock-esk maar dan met iets meer recht-door-zee-teksten dan normaal.

Het is verder een heel gemoedelijke middag. De muzikanten leiden elk nummer dat ze spelen in met een uitgebreide anekdote over hoe ze het schreven en in de tweede en derde set worden er ook een aantal vragen uit het publiek – we konden die op ansichtkaarten schrijven – behandeld. Dat zal die conversation zijn. Het haalt de vaart er wel een beetje uit. De muzikanten lijken zich een beetje ongemakkelijk te voelen als ze over iets moeten praten dat níet direct met de muziek te maken heeft. Heb achteraf wel een beetje spijt dat ik mijn vraag niet ingediend heb. Of, met name de jongere deelnemers aan de workshops, niet meer geinteresseerd zouden zijn iets te maken met samples en drumcomputers en dergelijke dan ouwerwetse liedjes op piano en/of gitaar?

Maar verder is het nooit een straf om Emma Pollock een paar liedjes te zien zingen. Het vorig jaar verschenen album met 10 van de liedjes uit dit project vind je hier op Bandcamp.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics