5.12.19 - (0)

Hi my name is Salami. Het is niet helemaal onwaar - Lindsay Olsen opereert inderdaad als Salami Rose Joe Louis - maar het klinkt toch een beetje raar als opener bij een live concert. Sowieso is het een beetje een aparte avond in de Sebright Arms afgelopen dinsdag. De opwarmact is een dj, Alex Patchwork, en die draait zo'n relaxte set (ik heb Nick Mulvey en Linda Perhacs geshazamd) dat het publiek er bij is gaan zitten. Op de banken tegen de muur. Op het afstapje op ongeveer 1/3e van de zaal. En, toen al die plekken vol waren, ook gewoon midden op de dansvloer. En als Salami het podium op komt vindt iedereen het eigenlijk wel prima zo en blijft gewoon zitten en waarom ook niet. Het past wel goed bij de knusheid van haar muziek. Zdenka 2080, Salami Rose Joe Louis' recent op Brainfeeder verschenen album, staat vol kleine, schetsmatige knutselliedjes. Toetsen, beat, stem. Een nummer bestaat meestal uit één hook van een paar maten - aan coupletten of refreinen, laat staan middle eights, doet Olsen niet echt - waar fluisterend overheen gezongen wordt en na anderhalve minuut ofzo, voordat het saai wordt in in ieder geval, is het nummer meestal wel afgelopen. De Guided By Voices van de spacejazzslaapkamerpop.

Vanavond op het podium is er iets meer structuur in de muziek van Salami Rose Joe Louis. Maar dat is vooral omdat ze die hooks en loops laagje voor laagje opbouwt. Toetsenriedeltje, dat dan automatisch door blijft lopen, baslijntje d'ronder. Dan zingt ze wat. Misschien een extra toetsenfiguurtje. En soms drukt ze na een tijdje op een van de knoppen van haar andere apparaat en klinkt er een, vaak een beetje scheve en onhandig struikelende, drumbeat. De afwisseling zit hem er vooral in dat ze dan af en toe een van de losse lagen wegdraait of juist alle lagen behalve één. En dat het ritme van de beat vaak weinig van doen heeft met wat ze daarvoor speelde. Ze speelt bijna een uur wat wat aan de lange kant is. De liedjes zijn onderling allemaal misschien een beetje inwisselbaar - melodisch ook - en van dat glazige jaren-zeventig-orgel geluid van d'r keyboard word je op den duur ook een beetje wee. De plaat klinkt meer gevarieerd (en een stuk zweveriger trouwens ook) maar dat maakt dit niet per se minder charmant.

Ik vind Olsen's stem wel een beetje lijken op die van Beth Gibbons van Portishead. Als ze de hoge noten moet doen, knijpt ze ook heel intens haar ogen dicht. Verder is het een heel aandoenlijk optreden. De enthousiaste manier waarop ze haar vingers over de toetsen jaagt. En hoe ze met haar hoofd met de beat meeknikt (maar altijd een net iets ander ritme lijkt te horen dan ík). Een van de voordelen van het zittende publiek is dat iedereen vol aandacht - en muisstil - is. En dat er gelengheid is tot een staande ovatie na afloop.



28.11.19 - (0)

De studio manager keek ineens raar op. Hij had me, zo zei hij naderhand toen het nummer liep, namelijk nog nooit eerder horen vloeken op de radio. Toen ik 5 jaar geleden bij K2K Radio begon met Pop Muzik maakte ik me een beetje druk of ik ineens extra moest gaat opletten of er geen onbetamelijke taal werd gebezigd in de liedjes die ik wilde draaien want ik wist dat ze daar in Engeland nogal gevoelig voor zijn en ik, als niet Engels-als-moedertaal-sprekende, een stuk minder. Omdat het toch maar een online community radiostation was, was dat gelukkig niet zo'n probleem. Maar ja, de doorgewinterde radiomensen die er in het wereldje rondlopen blijven natuurlijk een beetje sensitief voor onwelvoeglijk taalgebruik. Normaliter hou ik m'n aan- en afkondigingen gewoon uit beleefdheid binnen de fatsoensnormen maar deze keer had ik als Album van de Maand de nieuwe plaat van Young Guv uitgekozen en dat is het powerpopproject van Ben Cook en die ken je toch echt gewoon beter als de gitarist van Fucked Up. Sorry. En dan draaide ik ergens halverwege ook nog een handvol liedjes die ik had ontdekt op de soundtrack van het recente tweede seizoen van de tv-serie The End of the F***ing World (de sterretjes horen bij de officiële titel zie ik nu achteraf...). Gelukkig was de studio manager toen net even thee zetten. Anyway, terugluisteren kun je boven dankzij Mixcloud. Op Facebook staat de complete playlist.



17.11.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The (Power Pop) World According to Ben Cook
De gitarist van Fucked Up - die net een enorm toffe gitaarpopliedjesplaat heeft gemaakt onder z'n alter ego Young Guv - over de 10 beste powerpop platen/songs.

The Chickfactor Interview
Legendarisch - vooral in de jaren '90 - indiepop fanzine Chickfactor interviewt Rocketship. Thanks To You, hun eerste album in 13 jaar, was in oktober het album van de maand, in mijn radioprogramma. De bandleden mochten ook ieder een lijstje platen-waar-we-niet-zonder-kunnen noemen.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Tim Wheeler van Ash over JT LeRoy, NASA en Nieuw-Vennep.

25 years since the fall of the Berlin Wall
John Robb (Membranes, Goldblade, Louder Than War) over hoe hij in 1989 een handje meehielp bij het neerhalen van de Berlijnse muur.

Bedroom Pop Dynamo
The Face interviewt Jay Som.

Supreme X Velvet Underground
De door (de visuele kant van) de Velvet Underground geinspireerde kledinglijn van Supreme die in September op de markt kwam lijkt binnen no time te zijn uitverkocht maar gelukkig hebben we de foto's nog (zie ook bovenaan).



4.11.19 - (0)

Ja nee ik wil er geen gewoonte van maken maar het is inderdaad al weer een week geleden dat de meest recente editie van Pop Muzik de lucht in ging het wereldwijde web op geslingerd werd en als je het op Facebook bevriend had, was je daar trouwens al wel van op de hoogte. En het is ook niet dat ik de afgelopen week niets heb gedaan. Was donderdagavond bijvoorbeeld naar de Happy Mondays. Dat was niet erg goed maar ik kan ze nu in ieder geval afstrepen van m'n wilde-ik-ooit-nog-live-zien lijstje. Van de Mondays draaide ik trouwens niets in m'n uitzending wel van Factory-collega's The Royal Family & The Poor en heel veel nieuwe bands. Tot volgende maand!



30.9.19 - (0)

Komt er van als je een maandje overslaat, ben je meteen uit je ritme en voor je het weet is het al weer een week geleden dat de meest recente aflevering van Pop Muzik live de lucht in ging. Op die ene concerttip voor het optreden van Sasami na, is het verder gelukkig ook nog 7 dagen later hartstikke fris en hip (sowieso viel Sasami live nogal tegen, stuk meliger dan ik op basis van die plaat had verwacht, was misschien omdat het het laatste optreden van de toer was). Deze maand hoor je onder meer: covers van nummers van Blink 182, Blur en Fela Kuti, klanken uit Zuid-Soedan, Japan, Zweden en Italië, Braziliaanse muziek in het Welsh en maar liefst vier tracks van het album van de maand (want korte nummers). De complete playlist staat op Facebook. Volgende editie is op 29 oktober. Waarvan akte.



29.9.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Top Of The Blocks
De tv-serie Top Boy - over drugdealers op een Londons estate met de rappers Asher D (So Solid Crew) en Kano in de hoofdrol - werd in 2011 uitgezonden door de Britse tv-zender Channel 4 en gecanceld na twee seizoenen maar Drake werd zo'n fan van de dvd's dat hij de rechten kocht en nu executive producer is van het derde seizoen dat vorige week via Netflix de wijde wereld in is gestuurd. Hier in The Face - ja, The Face, dat is weer terug - de scenarioschrijver Ronan Bennett aan het woord over het zo allemaal zo gekomen is. Ik ben overigens pas net begonnen aan het oorspronkelijke eerste seizoen (ook op Netflix onder de titel Top Boy: Summerhouse).

The Man Who Discovered Daniel Johnston
Interview met Louis Black - oprichter van het SXSW festival en toentertijd hoofdredacteur van de lokale alt weekly, de Austin Chronicle - over het begin van de muzikale carriere van Daniel Johnston.

The Oral History Of American Thighs
Als ik heel eerlijk ben ik kan ik zonder te spieken niet zo snel een ander Veruca Salt-nummer noemen dan Seether maar dat was dan ook wel een erg goed nummer. En stond op hun nu 25 jaar oude debuutalbum American Thighs.

The 10 Best Tracks For Autumn
Volgens Trentemøller. Met Nick Drake, Neil Young en twee nummers van The Cure.

Q-Tip: The Collection
Het plaatje van vandaag is een werk van de kunstenaar Nina Chanel Abney. Het is onderdeel van de collectie van A Tribe Called Quest's Q-Tip die momenteel tentoon wordt gesteld bij veilinghuis Bonham's in New York. Ik geloof niet dat het te koop is.

 



8.9.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

On Modern Nature
How To Live is de debuutplaat van Modern Nature, de nieuwe band van Jack Cooper, van voorheen van Ultimate Painting, samen met Will Young van Beak> en Moon Gangs. Het thema van de plaat is het overgangsgebied tussen stad en platteland en in dit stukje op Caught by the River vertelt Cooper over z'n dagelijkse commute, door het park, van Leytonstone naar z'n studio in Wanstead. Voor For The Rabbits maakte Cooper een mixtape (een lijstje Youtube-links) rond hetzelfde thema en bij Aquarium Drunkard vroegen ze hem naar z'n favoriete soundtracks.

On Art, Hedonism and #MeToo
Interview met Emmanuelle Seigner (Franse Actrice) and Anton Newcombe (Brian Jonestown Massacre) die net samen met de Limiñanas als L'Epee het album Diabolique hebben uitgebracht.

There Was Craziness In Getting Lost and Dizzy
Time Gane en Leatitia Sadier kiezen hun favoriete tracks uit het oeuvre van hun band Stereolab.

Taking Control by Letting Go
Melina Duterte aka Jay Som over haar nieuwe album Anak Ko.

Mark E Smith Used Typewriter
Het plaatje van vandaag is een close-up van de typemachine van Mark E Smith - een draagbare Underwood Noiseless 77 - die momenteel wordt aangeboden bij veilinghuis Omega Auctions.



18.8.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

DIY in DRC
Interview met/portret van de Congolese (Kinshasa) electrodanspunkers van Kokoko!. Met lekker veel plaatjes van hun zelfgemaakte instrumenten.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
De NME checkt bij Britt Daniel van Spoon - ze hebben net een best of-album uitgebracht - hoeveel hij nog weet van eerder uit z'n muzikale carrière.

The 10 Best Politically-Charged Tracks
De 10 beste politiek popsongs uit de muziekgeschiedenis, volgens Orbital.

How We Made Bandwagonesque
Norman en Raymond van de Teenage Fanclub gaan 28 jaar terug in de tijd.

The Ace Records Podcast #11
Audiobonus. Heerlijk enthousiast, en lang, interview met David Holmes.

Beastie Boys x adidas Americana
Meer over die veganistische Beastie Boys sneakers - en meer plaatjes als hierboven - lees je bij sneakernews.com.



11.8.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Evolution of Stereolab’s Analogue-Inspired Record Sleeves
Stereolab is weer bij elkaar voor optredens en brengt in een moeite door ook al haar albums weer opnieuw uit. Bij de Vinyl Factory aanleiding om eens dieper in te gaan op de hoesontwerpen van de band door de jaren heen. Zie ook het plaatje boven.

Pop Culture Is the Great Educator
Interview met Peter Saville in kunsttijdschrift Frieze. Het is dit jaar 40 jaar geleden dan Joy Division's Unknown Pleasures verscheen.

Unstoppable Spex Machine
In The Shadow Of My Former Self is de twééde autobiografie van Jim Bob van Carter the Unstoppable Sex Machine (hij heeft ook al een paar fictieboeken achter de kiezen). Het jammere aan dit voorproefje in de Quietus is dat ze de clou van de anekdote al weggeven in de kop erboven.

Polyvinyl Records Co-Founder Picks 10 Important Albums from Their Catalog
Nog een kop die weinig te raden overlaat. Polyvinyl Records ken je van platen van bands als Of Montreal, Saturday Looks Good To Me, Rainer Maria en, meer recentelijk, Julia Jacklin en Jay Som.

Sweet 16
Adam Green - nieuw album in september - over hoe het voor hem was om 16 te zijn.

Sitting Pretty
En tot slot, in binnenhuisarchitectuurnieuws: de bank van Frank Ocean.



8.8.19 - (0)

Ook als je, zoals ik, zeer weinig met toneel hebt moet je als je in augustus in Edinburgh bent naar het theater. Want het Edinburgh International Festival en de Fringe en alles d'r omheen. Er is veel muziek - klassiek en tientallen tribute voorstellingen met de liedjes van Dolly Parton, Amy Winehouse, de Carpenters en anderen - maar het aanbod is zo omvangrijk dat er zelfs in mijn muzikale niche een paar nieuwsgierig makende voorstellingen te vinden zijn.

De naam van John Osborne herkende ik omdat hij in het verleden ooit een one man show had gemaakt op basis van een box met platen die hij had gewonnen bij het radioprogramma van John Peel. Z'n nieuwste voorstelling, You're In A Bad Way, staat in het vuistdikke programmaboek van de Fringe gerubriceerd als storytelling. Wat in dit geval betekent dat Osborne in de bovenzaal van een pub achter een microfoon een verhaal vertelt. Geen toneelspel maar wel een uit het hoofd geleerde monoloog. Geen comedy maar het is regelmatig best om te lachen.

Hij vertelt over een vriendin, Polly, die net heeft gehoord dat haar vader aan het dementeren is en over Polly's zus en over hoe ze allebei op heel verschillende manieren met dit nieuws omgaan. Maar het is niet allemaal tranentrekkerij. Het verhaal speelt zich af tegen een achtergrond met veel muziek en festivals. De muziek van St. Etienne, en dan met name een optreden van de band op Glastonbury, speelt een belangrijke rol. (Tot m'n schande viel het kwartje van de titel pas toen de voorstelling al een tijdje onderweg was). Het enige stukje theatrale aankleding bestaat er uit dat Osborne zo nu en dan korte muziekfragmenten instart vanaf z'n tablet.

Het verhaal is triest maar met een aangename dosis humor en hoop. En ontroerend gebracht. Een verhaal dat je zo op een podium vertelt vereist een iets andere aanpak dan wanneer je het opschrijft om gelezen te worden. Osborne heeft die aanpak onder de vingers. Hij verdient meer dan de ongeveer 10 toeschouwers die er afgelopen zaterdag zaten (overigens betekende dat dat de zaal bijna halfvol zat dus zo slecht was die opkomst nu ook weer niet).

De voorstelling een paar uur later in de kelderzaal van de Gilded Balloon was wél uitverkocht. Een man of 160 zelfs waren afgekomen op If You're Feeling Sinister, een play with songs - geen musical - op basis van het gelijknamige, tweede album van Belle & Sebastian. De band zelf heeft er trouwens niets mee van doen (maar publiceert het wel via haar twitter dus schaamt zich er ook niet voor ofzo).

Het is het verhaal van Boss en Kid, hij een academicus van middelbare leeftijd en zij zijn veel jongere studente(?), die een nogal raadselachtige verhouding hebben. Ze lijken vooral dol te zijn op rollenspellen en in die hoedanigheid hebben ze nu een van de belangrijkste schilderijen van Schotland, Christ of Saint John of the Cross van Dali, uit het musuem van Glasgow gestolen. Zij sjouwt de hele voorstelling lang een grote koker als een heuze MacGuffin over het podium. De rest van het plot gaat er vooral over wat nu verder want het blijkt allemaal een beetje uit de hand te zijn gelopen en niet zo de bedoeling zijn geweest.

Het verhaal past qua sfeer – zie ook het religieuze betekenis van het schilderij – in de wereld van Stuart Murdoch en Belle & Sebastian maar heeft verder niets tot weinig met de inhoud van de liedjes op If You're Feeling Sinister te maken. Toch barsten te twee acteurs met enige regelmaat uit in gezang. Soms met als B&S-achtig klinkende backingtrack. Soms zelf tokkelend op de akoestische gitaar. Veel verder dan een vage link tussen verhaal en de titel van het liedje gaat het meestal niet. Me & the Major aan het begin, als we hun relatie leren kennen. Seeing Other People op een moment dat ze het iets losser aan proberen te doen. (Ik had verwacht dat Get Me Away From Here I'm Dying met z'n I Always Cry At Endings het slotnummer zou zijn. Niet dus. Gemiste kans).

Er is van alles aan de voorstelling dat ik niet leuk vind. Ik snap de relatie tussen de twee hoofdrolspelers niet. Zij zingt met een te rockend, Amerikaans Canadees accent voor de liedjes (en de context). Ik kan gewoon heel slecht tegen mensen die overduidelijk toneel staan te spelen. Maar daar tegenover zitten er ook genoeg leuke elementen in. Hoe zij regelmatig met een vingerknip aangeeft dat het tijd is dat de muziek weer begint. Zijn t-shirt met horizontale zwart-wit strepen. De lange tirade aan het begin over hoe Glasgow beter is dan Edinburgh. En gewoon, het idee van een musical - ik noem het toch gewoon een musical - op basis van de liedjes van een van m'n favoriete bands.

You're In A Bad Way is elke dag om tien voor half twaalf s'middags in de Voodoo Rooms (en gratis). If You're Feeling Sinister is dagelijks om kwart voor vier in de Gilded Balloon. Het Edinburgh Fringe Festival duurt nog tot 26 augustus.



28.7.19 - (0)

Leeslinks (met een literair thema) voor op je zondag:

Meet Lewsberg, Rotterdam’s answer to The Velvet Underground
Interview in de NME met mijn favoriete Nederlandse band van het moment, Lewsberg. De band is blijkbaar vernoemd naar de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg. Die ken ik niet maar hij klinkt als een interessant figuur.

Chuck Klosterman Likes Writers Who Aren’t Self-Absorbed Sociopaths
Chuck Klosterman heeft een nieuw boek uit - Raised in Captivity, korte verhalen - en dus doet hij een rondje pr-interviews langs de media. Hier in de New York Times beantwoordt hij vragen over welke boeken hij op z'n nachtkastje heeft liggen en hoe hij z'n boekenkast heeft georganiseerd. En in deze podcast vertelt hij over de raarste dag in z'n leven (met een niet onbelangrijke bijrol voor David Byrne).

Rocking Bob
Bob Stanley van St Etienne over de Dave Clark Five in een column voor Record Collector Magazine. Stanley heeft net een nieuw boek uit, Sleevenotes. Is in een serie waarin muzikanten een dozijn of zo favoriete tracks uit hun eigen oeuvre kiezen en daar vervolgens iets over vertellen. Hij ligt hier op de stapel.

The Insurmountable Influence of The Magnetic Fields
Deze heeft niets met boeken te maken. Owen Ashworth van Advance Base (en vroeger van Casiotone for the Painfully Alone) over wat hij zo bewondert aan het werk van Stephin Merritt van de Magnetic Fields. Ashworth is momenteel op toer door Engeland en (de antwoorden op) deze tweet over de verkeersgewoontes alhier vond ik grappig.

A Factory Affair
Dave Haslam mocht voor z'n nieuwe boek, A Life in Thirty-Five Boxes, een kijkje nemen in de platencollectie van wijlen Tony Wilson. Met veel foto's. Eentje heb ik er geleend voor het plaatje van vandaag bovenaan.



24.7.19 - (0)

Voor de volledigheid, vorige maand was er wel degelijk een uitzending van Pop Muzik maar de opnamen daarvan zijn helaas ergens tussen de harde schijf in de studio en mijn computer thuis verloren gegaan. Alleen een Spotify-playlist herinnert nog aan wat er toen was (en die is natuurlijk niet compleet. Check Facebook voor de ontbrekende Bandcamp-links). Deze maand ging het met die opname wel goed. De uitzending zelf was iets minder want ergens op de mengtafel stond een knopje verkeerd met als gevolg dat de microfoon nogal overstuuurd klinkt. Voor dat ouwerwetse lokale radiogevoel, zullen we maar zeggen. De muziek, op de momenten dat ik het nummer te laat instart of ik de schuif vergeet dicht te doen als ik de volgende track scherp stel na, is wel weer allemaal hartstikke tof. Al zeg ik het zelf. Allemaal bandjes en artiesten waar je nog nooit van gehoord hebt. En een cover van Rock Your Baby. De complete playlist staat op Facebook. Volgende maand sla ik wel een keertje over wegens Bank Holiday maar op de vierde maandag van September ben ik als het goed is gewoon weer van de partij.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics