11.4.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

I’m Her Plus one
Zo gaat dat nu eenmaal: heb je een nieuw product uit dan sta je ineens in alle kranten en bladen. Een paar weken terug kon je al een voorproefje lezen uit het nieuwe boek van Tracey Thorn over Go Betweens drumster Lindy Morrison, nu is het tijd voor een interview met Tracey over dat boek.

We’ll See You All At Oki-Dogs
Hele lange longread over Oki-Dog, een hotdogtent op in West Hollywood dat blijkbaar een ontmoetingsplek was voor alle punkbands uit Los Angeles. De Germs, de Circle Jerks en Redd Kross worden allemaal genamedropt. Zelfs Andy Warhol komt langs. Omdat het een artikel op een site over eten is, eindigt het met een recept.

This Music Sounds The Way I Feel
Interview met PC Music-er Danny L Harle over gespleten persoonlijkheden en z'n debuutalbum Harlecore.

The Strange World Of...
Lijstje. De twee heren van Arab Strap over de tien hoogtepunten uit hun eigen oeuvre.

His Favorite Creation Records Releases
Nog een lijstje. Pete Astor (vroeger van The Loft, de Weather Prophets en de Wisdom of Harry. De laatste jaren vooral onder z'n eigen naam) over z'n favoriete releases op het Creation label.

Record Label Pets
Op het plaatje van vandaag zie je twee huisdieren van een van de medewerkers van Sub Pop Records. Ik heb het geleend uit dit stukje kwaliteitsmuziekjournalistiek over, wel, de huisdieren van medewerkers van bekende (en minder bekende) platenlabels. Helaas zonder bijdrage van Creation Records.



4.4.21 - (0)

Leeslinks voor op paaszondag:

Part Dolly Parton, Part Lord Byron
Voorproefje uit dat nieuwe boek over The Fall (samengesteld door Bob Stanley en Tessa Norton). Dit stuk gaat in het bijzonder over de Amerikaanse invloeden op het oeuvre van Mark E. Smith. (Het plaatje van vandaag is een voorproefje uit een heel ander soort boek over een andere Noord-Engelse postpunkband).

Natural Evolution
Kip Berman van The Pains of Being Pure at Heart heeft een nieuw (solo)project, The Natvral. Het debuutalbum onder dit alias, Tethers, verscheen deze week en volgens mij vind er ik niet zo heel veel aan. Maar dit interview is desalniettemin de moeite waard.

The Post-Language French Band Turning Chaos Into a Soufflé
Interview met La Femme. Hun album Paradigmes verscheen óók afgelopen vrijdag en is wel heel erg leuk (heel erg Frans ook).

Sound And Vision
De favoriete platen, films en boeken van Esther Rose. Haar nieuwe plaat, How Many Times, is net een paar weken oud.

De Zin Van Broeder Dieleman
In Trouw. Broeder Dieleman over de betekenis van de titel van z'n laatste plaat, Liefde Is De Eerste Wet.



28.3.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Excavate!
Interview(tje) met Bob Stanley over een nieuw boek met essays en dergelijke over The Fall dat hij samenstelde met Tessa Norton.

Can I Borrow A Lipstick
Voorproefje uit het nieuwe boek van Tracy Thorn. Over haar vriendschap met Go Betweens-drummer Lindy Morrison.

Tea With Jarvis
Een kopje thee met Jarvis Cocker. (Oorspronkelijk verschenen in Youth's (Killing Joke, producer) Mü Magazine)

Hafsa Zayyan’s List of Good Books
Een lijstje met boekentips van Hafsa Zayyan wiens eigen debuutroman, We Are All Birds of Uganda, net is verschenen bij Stormzy's #Merky Books.

Pop Muzik 22 March 2021
En de soundtrack van vandaag is natuurlijk de meest recente aflevering van Pop Muzik. Vorig weekend aan de keukentafel in elkaar geplakt, afgelopen maandag on air op de lokale radio en nu voor de eeuwigheid bewaard op Mixcloud.



21.3.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Seven Records That Define The Punk Pioneer’s Rebel Life
Ben zelf nog niet toegekomen aan I Am A Cliche, de documentaire over Poly Styrene van X-Ray Spex. Hier kiest haar dochter - tevens co-regisseur van de film - de zeven favoriete tracks uit het oeuvre van haar moeder.

Tricky and the Making of Maxinquaye
Producer Mark Saunders stort een halve boekenkast aan meer dan lezenswaardige anekdotes over het opnameproces van Tricky's Maxinquaye over je heen in deze lange longread.

Muziek Was Mijn Reddingsboei
Erg interessant interview met Ajay Saggar (King Champion Souds, Deutsche Ashram, Bhajan Bhoy en Donkey).

My Firsts
Jane Weaver over haar eerste baantje, haar eerste instrument en de eerste keer dat ze dronken was. Haar nieuwe album Flock is een aanrader (en, spoiler alert, morgenavond Album van de Maand in Pop Muzik).

The Grief I Have Caused You
Het plaatje van vandaag is een voorproefje van de tentoonstelling met kunstwerken van Devandra Banhart die tot, ehm, gister te zien was bij de galerie Nicodim in Los Angeles. Nou ja, bij Hyperallergic kun je lezen hoe het was.



14.3.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Toppermost
Het stukje waar de link hierboven naar verwijst is aardig; iemand heeft een lijstje gemaakt van z'n tien favoriete Apples In Stereo-liedjes en licht die toe. Maar wat ik nog leuker vond is dat ik vervolgens een beetje ging googlen naar wat Rob Schneider van de band vandaag de dag doet en ik leerde dat hij gepromoveerd wiskundige is en aan de University of Georgia werkt. Dit al wat oudere artikel is enorm aandoenlijk.

Small Talk
De eigenzinnige Zweedse singer/songwriter Jens Lekman blijkt al sinds begin dit jaar, geinspireerd door Nick Cave's Red Hand File, ingestuurde vragen van fans te beantwoorden op z'n website. Onderwerpen als migraines, Tupac en het filmfestival van Göteborg zijn al voorbij gekomen.

Ik Wil Een Popster Worden
Er staan een paar enorm toffe nummers op Palberta5000, het nieuwe album van Palberta (er staan helaas ook net iets te veel hele saaie, minutenlang om dezelfde herhaalde riff cirkelende nummers op de plaat). Front interviewde Lily Konigsberg van de band (die er trouwens ook allerhande solo- en zijprojecten op na houdt).

My Firsts
Malcolm Middleton van Arab Strap over z'n eerste bandje, z'n eerste kus en de eerste keer dat hij naar het ziekenhuis moest.

Time Decorated
Videobonus. Driedelige videoserie uit de koker van The Broad, een museum voor hedendaagse kunst in Los Angeles, over de muzikale invloeden in het werk van Jean-Michel Basquiat.

AAI
Het plaatje van vandaag is een screen shot van de bijdrage van Mouse On Mars aan het digitale kunstfestival CTM Cyberia. Ik moet bekennen dat ik er helemaal niets van begrijp. Is het interactief? Hoort er geluid bij? Ik klik me een ongeluk maar er lijkt niets te gebeuren en ik hoor ook niets. Oh, wacht ik zie nu pas dat deze versie op de website slechts een voorproefje en dat je voor de totale artistieke ervaring een apart programma moet downloaden. Weet niet of ik dat aandurf hoor, van dit voorproefje slaat de ventilator van m'n laptop al in de overdrive. Wel snel zijn als je het zelf wil uitproberen want vandaag is de laatste dag van het festival.



10.3.21 - (0)

Ik zag nóg een muziekdocumentaire recentelijk. Wel, meerdere zelfs. Die over Britney en Billie bijvoorbeeld ook. Maar vandaag wil ik het hebben over Teenage Superstars, al een paar jaar oud, maar onlangs voor het eerst op TV te zien, wederom op Sky Arts.

Teenage Superstars is de opvolger van Big Gold Dream uit 2015. Dat was, het is een tijdje geleden dat ik die gezien heb, een zeer onderhoudende documentaire over de Schotse indiepop van de eerste helft van de jaren tachtig. Postcard Records. Orange Juice. Josef K. En wat daar aan voorafging. Teenage Superstars gaat juist over de periode die daarna kwam. Als ik Wikipedia mag geloven was het aanvankelijk zelfs de bedoeling dat het één film zou worden maar bleek er een overdaad aan interessant materiaal. Wat ik me er van herinner was Big Gold Dream een verhaal met een kop en een staart. Teenage Superstars zit vol met mijn favoriete bands en mijn favoriete muzikanten en ze dissen fantastische anekdotes op maar er zit frustrerend weinig structuur in.

De makers lijken te veel dingen te willen vertellen en bovendien dingen die niet per se heel veel met elkaar te maken hebben. In de eerste plaats is er het verhaal van de Pastels. Dat begint netjes zo ongever net na het eind van het verhaal van de vorige film en frontman Stephen Pastel wordt, terecht, gepresenteerd als een centrale spil in het Glasgowse indiepopwereldje. Maar dan is er ook het verhaal van Primal Scream. Begint in dezelfde stad in ongeveer dezelfde periode maar staat grotendeels los van de Pastels. Een link is dat beide bands op een gegeven moment platen uitbrengen bij Creation maar dat betekent dat de film, over Schotse jaren tachtig indiepop dus, ineens afzakt naar London want daar verkeert Alan McGee op dat moment. Van hieruit is het geen al te onlogische stap naar het verhaal van de Jesus & Mary Chain maar dat heeft ook weer zo z'n geheel eigen dynamiek.

Intussen borrelt er ook al even een weer hele andere verhaallijn in het nabijgelegen Bellshill. Daar zetten schoolvrienden Norman Blake, Duglas Stewart en Sean Dickson hun eerste schreden op het muzikale pad. Dit vind ik de leukste momenten en wat mij betreft had dit een film op zichzelf mogen zijn. De flamboyante Stewart is het enthousiastst en zijn BMX Bandits komen het eerst van de grond (en iedereen speelt daar wel een tijdje in). Sean Dickson's Soup Dragons zijn vervolgens de eerste echte doorbraak. Eerst als C86 indiebandje maar vervolgens nóg succesvoller als ze de drummer kwijtraken en met dancebeats in de weer gaan. De documentaire wil graag benadrukken dat de Soup Dragons een hit scoorden met Mother Universe ver voordat Primal Scream aan kwam kakken met Loaded. De derde acte van dit verhaal is natuurlijk Teenage Fanclub. De band met een hoog doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg gehalte maar ook de langste adem van het hele stel (en wederom een Creation connectie). Oh, en Eugene Kelly (Vaselines, Eugenius) komt op een gegeven moment ook nog om de hoek kijken en krijgt z'n eigen verhaallijn.

Als film een beetje onsamenhangend dus maar het zit vol aandoenlijke onderdelen. De dubbelinterviews met Norman Blake en Duglas Stewart en Norman Blake en Sean Dickson zijn zó lief. Alan McGee heeft zoals altijd de smeuigste anekdotes. Over Alex Chilton bijvoorbeeld of over die keer dat BMX Bandits eindelijk een hit hadden geschreven maar das ze het nummer, Serious Drugs, precies uitbrachten in de week dat BBC Radio 1 een anti-drugs-week deed en ze dus nul kans op airplay hadden. En iedereen heeft nog steeds over die keer dat Julian Cope in de NME een artikel schreef over zijn favoriete jaren zestig psychedelica platen en wat voor een belangrijke inspiratiebron dat was. En Kurt Cobain natuurlijk, die was fan van de BMX Bandits en de Vaselines, en deed zo z'n best om ze onder de aandacht van een groter publiek te brengen, met wisselend succes.

Dat interviews met een paar grote namen ontbreken - Bobby Gillespie, de broertjes Reid - is opvallend maar niet zo heel erg. De tamboerijnspeler uit de vroege dagen van de Scream blijkt ook een hilarisch figuur en de Jesus & Mary Chain zien we op archiefbeeld geïnterviewd door Bart Peeters(!). Ter compensatie krijgen we Thurston Moore met een beetje overbodige kijk op de gang van zaken vanuit de Amerikaanse hoek.

Het is verder dus een standaard muziekdocumentaire - met pratende hoofden en archiefbeelden en alles - maar wel zo eentje die je leuker gaat vinden als het onderwerp je interesseert. Het voornaamste zwakke punt is dat de makers als te ambitieuze jongleurs net iets te veel ballen in de lucht proberen te houden. Ik wil niet zeggen dat ze ze vervolgens laten vallen maar als kijker stuiter je wel flink heen en weer tussen de verschillende verhaallijnen. Het enige wat wél echt duidelijk is, is het eind, want dat is begin jaren negentig als Grunge en Britpop als een pletwals over het voorheen zo fijn bescheiden en pittoreske Britse indiewereldje denderen.



7.3.21 - (1)

Leeslinks voor op zondag:

The New Cue
Meer dan twintig jaar geleden begon ik Stereo als e-mail-zine. Een verzameling links en recensies en nieuwsberichtjes waarop je je per e-mail op kon abonneren. Op een gegeven moment werd het een blog want dat was toen erg hip (en makkelijker te onderhouden). En dat is het de afgelopen decennia gebleven ondanks (flink) teruggeschroefde updatefrequentie (en bezoekersaantallen) en een schier eindeloze parade aan nieuwe internettrends. Twitter. Podcasts. Clubhouse. Non-Fungible Tokens. De meest opmerkelijke in dit rijtje vind ik overigens de terugkeer van de e-mail-nieuwsbrief. De cirkel is weer rond. Iedereen heeft ineens een Substack. Ook de voormalige redactie van het Britse muziektijdschrift Q. Ze noemen het The New Cue en voorlopig is een nog even gratis en de editie van deze week heeft onder meer interviewtjes met Alanis Morisette, Alex Peterson van The Orb en Simon Williams van Fierce Panda. (In Stereo kwam ik nooit echt verder dan een Q&A met iemand van Girls Against Boys).

On Bringing Euphoria To A New Gen Of Ravers
Interview met Danny L Harle. (Ben niet zo erg gecharmeerd van de gabber op z'n nieuwe album, Harlecore, maar ik snap dat het uitmaakt van z'n geluidenpalet en de trance/rave-dingen zijn wel helemaal up my street).

No Image
Gesprek met Stewart Lee en (regisseur) Michael Cumming over de documentaire King Rocker (weet je nog?) over/met Rob Lloyd van de Nightingales.

I Am a Cliche
Over muziekdocumentaires gesproken. Rachel Aggs (van actuele bands als Trash Kit, Sacred Paws en Shopping) over I Am A Cliche, een nieuwe film over Poly Styrene van X-Ray Spex. (Zelf nog niet gezien. Gisteren op Sk Arts uitgezonden dus hopelijk binnenkort).

I Feel Quite Mortified
Vice interviewt Marilyn Manson-fans over de door de zanger geïnspireerde tattoos die ze hebben laten zetten en wat ze daar nu van vinden.

Pop Muzik 22th February
De soundtrack voor bij bovenstaande longreads is de meest recente aflevering van Pop Muzik. Al weer bijna twee weken oud - en net als de meeste uitzendingen van het afgelopen jaar thuis, achter de keukentafel, in elkaar geknutseld - maar de muziek is nog steeds hartstikke fresh. (En geen Van Morrison).



4.3.21 - (0)

In King Rocker doet comedian Stewart Lee ongeveer hetzelfde voor het fenomeen de muziekdocumentaire als dat hij de afgelopen jaren deed voor het concept stand up comedy in z'n BBC-show Stewart Lee's Comedy Vehicle. Hij deconstrueert het, keert het binnenstebuiten. Hij treitert en zeurt. En het uiteindelijke resultaat is iets dat bekend voorkomt maar eigenlijks iets geheel nieuws en eigens is.

Van een afstandje bekeken is King Rocker een documentaire over Robert Lloyd van de postpunkband de Nightingales (en daarvoor van de Prefects). Veel van de standaardelementen van een muziekdocumentaire zijn aanwezig: interviews met het onderwerp zelf, met mensen uit z'n verleden, Paul Morley doet z'n zegje, John Robb ook, veel archiefopnamen, livebeelden. En alles staat ook nog eens in een min of meer chronologische volgorde.

De storing zit hem in de eerste plaats in de aanpak. Het is niet zo zeer een film van Stewart Lee over Nighingales maar een film over Stewart Lee die, samen met Rob Lloyd, een film over Nightingales maakt. De film begint met beelden over een lezing over het maken van de film. Veel van de gesprekken tussen Lee en Lloyd gaan over het maken van de film. Veel van de grappen in de film gaan er over dat ze expres laten zien dat ze een film aan het maken zijn. Op een gegeven moment probeert Lee middels het stellen van een vraag Lloyd een bepaalde anekdote te laten vertellen. Als dat niet 'spontaan' lukt, probeert hij het met 'kun je over X vertellen maar dan net alsof ik het je niet gevraagd heb'. De heren hebben er zelf de grootste lol om.

Wat me brengt bij het andere opvallende kenmerk aan de film, de betrouwbaarheid. De meeste anekdotes lijken met een grote knipoog te worden verteld. Er wordt wederhoor gepleegd maar dat gebeurt zo overdreven dat het z'n doel voorbijschiet. Na een verhaal over John Taylor van Duran Duran of Paul Morley komt respectievelijk John Tayor van Duran Duran of Paul Morley in beeld die zegt dat er niets van waar is of dat hij er zich niets van kan herinneren. De ondertiteling van opnames waarin de band aangekondigd wordt op de Duitse televisie wordt opzettelijk verkeerd vertaald.

Het hoogtepunt wat het spelen met de waarachtigheid betreft, is een scene voor de deur van de venue waar de jaren '70 punkband van Lloyd, de Prefects dus, haar eerste optredens deed (zo'n bezoekje is een ander standaard element uit de klassieke muziekdocumentaire). Lloyd doet z'n verhaal vier keer. Telkens in een andere steeg of straatje. De laatste keer staat het tweetal Lee en Lloyd, ze kunnen hun lachen nauwelijks inhouden, naast een afvalcontainer te doen alsof dat de ingang van het betreffende zaaltje is.

Aan de andere kant is er de scene waarin een roadie(?) van de Ramones vertelt over hoe Lloyd en z'n vrienden vanuit Birmingham naar London kwamen voor een optreden van de band en de hele dag rondhingen bij de venue, de Roundhouse. En dat de Ramones, Johnny Ramone voornamelijk, daar zo van opkeken dat ze fans bleken te hebben aan de andere kant van de wereld. Er zijn foto's van de middag waar ze met z'n allen op staan. Dat kan toch niet allemaal nep en verzonnen zijn? Het is zo lief en aandoenlijk.

Natuurlijk is die ongemakkelijke reactie de bedoeling. Een van de terugkerende vragen is 'hoe wil jij (Rob Lloyd) herinnerd worden?'. En de ironie is dus dat deze film als stukje geschiedschrijving op dit gebied ongeschikt is. Typisch Stewart Lee. Maar het maakt de film wel grappig en onderhoudend en schurend alhoewel de rek er tegen het eind een beetje uit is. Anderhalf uur is aan de lange kant en over de huidige samenstelling van de band valt niet zo veel spannends te vertellen.

Met zo veel aandacht voor de vorm, komt de muziek van de band(s) er ook een beetje bekaaid vanaf. Misschien is dat maar beter. Vind wat de Nightingales doen zelf niet heel erg interessant qua postpunk. Niet half zo goed als, om maar eens een tijdgenoot te noemen, The Fall. En, om eerlijk te zijn, denk ik dat je voor een film over Mark E Smith weinig erbij hoeft te verzinnen om hem boeiend te maken.

Geen hoe King Rocker in Nederland te zien is trouwens. Hier in Engeland liep de film recentelijk op Sky Arts en daarna op de bijbehorende on demand service.



28.2.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Fat Boys Were Important
Tom Breihan (schrijft ook de fantastische Number Ones column voor Stereogum én die serie over de belangrijkste hiphopalbums) over het belang van de Fat Boys. Hun Coming Back Hard Again was, na Michael Jackson's Bad, een van de eerste elpee's die ik zelf van m'n zakgeld kocht. Prince Markie Dee RIP.

Right Now I’m Into Libyan Reggae
Interview met/portret van het geweldige reissuelabel Habibi Funk. Hun platen kun je eigenlijk gewoon allemaal wel blind aanschaffen.

Indie Heaven
Interview met Richard Parfitt van 60ft Dolls. Ik kan me zo voorstellen dat je hun punky Britpop-hitjes van toen - zoals Happy Shopper bijvoorbeeld - een beetje vergeten bent maar hij heeft een goeie Elliot Smith anekdote (en ontdekte Duffy blijkbaar).

The Cosmic Journey of Kacey Musgraves
Lekker lang interview met Kacey Musgraves.

Aquarium Drunkard
Lekker lang interview met Arab Strap.

Slang King
Het plaatje van vandaag is een voorproefje uit een nieuw boek met een bloemlezing uit de on stage af- en aankondigingen van Mark E Smith. The thinking person's Duran Duran! We are The Fall!



21.2.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

We've Got A File On You
Deze week verscheen een nieuw album van de Hold Steady, Open Door Policy, en dat betekent dat je momenteel overal struikelt over interviews met Craig Finn. Deze, waarin het náást het nieuwe album, ook gaat over Game of Thrones en die keer dat Finn te zien was in een billboardcampagne van sandwichketen Subway, is voorlopig mijn favoriet.

Save and Rave!
Simon Reynolds over een recente serie compilatie-albums (Volume 1, Volume 2) met reclamespotjes die in de jaren '80 en '90 te horen waren op de Londonse piratenradio.

Fail We May, Sail We Must
Bijna ongeveer precies een jaar na z'n overlijden is de visserman uit Cork van wie dj/producer Andrew Weatherall z'n lijfspreuk - Fail We May, Sail We Must dus - leende opgespoord.

It's Arbitrary And That's What Makes It Beautiful
Interview met Virginia Wing. Is hun nieuwe album private LIFE nu wel of niet een album over 2020.

Banger
De oral history van Panjabi MC's Mundian To Bach Ke.

La Playlist de Tracyanne Campbell
Audiobonus. Tracyanne van Camera Obscura stelde voor een Franse website een playlist van lievelingsliedjes samen met toelichting. Toevallig kocht ik net van de week een print van een door Manda Rin van Bis gemaakte herinterpretatie van de hoes van Camera Obscura's klassieke album, Let's Get Out of This Country (zie ook het plaatje bovenaan vandaag).



14.2.21 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Rebecca Black On 10 Years Of Friday
Is het echt al weer 10 jaar geleden dat Friday van Rebecca Black viral ging als het Slechtste Popliedje Ooit? In mijn herinnering vond ik het toentertijd eigenlijk wel okay. Ja, de tekst is tenenkrommend en de productie goedkoop maar als liedje zit het tof in elkaar. Maar goed, Black is terug en op basis van dit interview bij Stereogum lijkt ze wonderwel (ze was destijds veertien) weinig psychologische schade aan de hele affaire te hebben overgehouden. En die nieuwe door Dylan van 100gecs geremixte versie is een banger.

The Mystery Of Melody Nelson
Voorproefje van een nieuw boek over Serge Gainsbourg. Welke muzikanten zijn er eigenlijk te horen op s'mans klassieke album Histoire de Melody Nelson?

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Interviews met Alan McGee zijn altijd leuk om te lezen. Hier heeft hij het onder meer over Jaoquin Phoenix, Bill Drummond en Coldplay (en ook gewoon over Oasis en de Libertines hoor).

Strider Records
(Oud) interviewtje met de eigenaar van de New Yorkse platenzaak Strider Records. Die bestaat inmiddels niet meer maar zat ongeveer bijna precies daar in Jones Street in Soho waar de foto op de hoes van The Freewheelin’ Bob Dylan genomen is.

Romantic Advice For Your Plague Year Holiday
Stephin Merritt van de Magnetic Fields lost valentijnsdagproblemen op.

Teenage kicks
Belinda Carlisle over de Beach Boys, Anita Ekberg en Queen.

Pop Muzik 25th January
Bijna vergeten. De januari-editie van Pop Muzik. En het was nog wel zo'n goeie. Gewoon weer thuis achter de laptop in elkaar geknutseld maar de muziek was tof. Volgende week maandag gaat de volgende aflevering al weer de lucht in.



7.2.21 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

My Friend Sophie
Vorig weekend overleed Sophie na een ongelukkig ongeval. Ze was een van de eigenzinnigste producers van de afgelopen jaren (en de enige muzikante voor wie ik, op mijn leeftijd, tot in de kleinste uurtjes opbleef voor een dj-set in een pakhuis in Peckham). Ieder zichzelf respecterende website had de afgelopen week wel een soort van in memoriam maar de enige waar ik écht iets nieuws in las was dit zeer persoonlijke en ontroerende stuk van Faris Badwan van de Horrors die Sophie blijkbaar al kende toen ze beide tieners waren.

The Incredible Journey of Madisyn Whajne
Een van de leukste platen van het moment is Save Our Hearts van Madisyn Whajne. Ben vooral gecharmeerd van de puntige, meer powerpop-y nummers. Het verhaal áchter de plaat blijkt ook heel interessant.

How Four Tet Helped Madlib Make Something Totally New
Een andere actuele favoriet is Madlib's nieuw solo album, Sound Ancestors. Hier in de New York Times legt de arranger van de plaat, Kieran Hebden aka Four Tet, uit hoe het eigenlijk allemaal tot stand is gekomen.

Apology
Audiobonus(1). Stephen Malkmus in de boekenpodcast van Apology Magazine. Over Denis Johnson, Mark Fisher en John Le Carre.

Get Down On Your Knees and Pray
Audiobonus(2). Een van de titels die (heel kort) ter sprake komt in bovengenoemde podcast is The Worst Journey in the World, Apsley Cherry-Garrard's verslag van Scott's (mislukte) expeditie naar de Zuidpool. Het boek was ook het onderwerp van een lockdown-podcastproject van Steve Mason van vroeger van de Beta Band. Over een bedje van onheilspellende electronische soundscapes leest hij passages uit het boek voor. Verder dan een tweede aflevering is het trouwens niet gekomen.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics