18.8.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

DIY in DRC
Interview met/portret van de Congolese (Kinshasa) electrodanspunkers van Kokoko!. Met lekker veel plaatjes van hun zelfgemaakte instrumenten.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
De NME checkt bij Britt Daniel van Spoon - ze hebben net een best of-album uitgebracht - hoeveel hij nog weet van eerder uit z'n muzikale carrière.

The 10 Best Politically-Charged Tracks
De 10 beste politiek popsongs uit de muziekgeschiedenis, volgens Orbital.

How We Made Bandwagonesque
Norman en Raymond van de Teenage Fanclub gaan 28 jaar terug in de tijd.

The Ace Records Podcast #11
Audiobonus. Heerlijk enthousiast, en lang, interview met David Holmes.

Beastie Boys x adidas Americana
Meer over die veganistische Beastie Boys sneakers - en meer plaatjes als hierboven - lees je bij sneakernews.com.



11.8.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Evolution of Stereolab’s Analogue-Inspired Record Sleeves
Stereolab is weer bij elkaar voor optredens en brengt in een moeite door ook al haar albums weer opnieuw uit. Bij de Vinyl Factory aanleiding om eens dieper in te gaan op de hoesontwerpen van de band door de jaren heen. Zie ook het plaatje boven.

Pop Culture Is the Great Educator
Interview met Peter Saville in kunsttijdschrift Frieze. Het is dit jaar 40 jaar geleden dan Joy Division's Unknown Pleasures verscheen.

Unstoppable Spex Machine
In The Shadow Of My Former Self is de twééde autobiografie van Jim Bob van Carter the Unstoppable Sex Machine (hij heeft ook al een paar fictieboeken achter de kiezen). Het jammere aan dit voorproefje in de Quietus is dat ze de clou van de anekdote al weggeven in de kop erboven.

Polyvinyl Records Co-Founder Picks 10 Important Albums from Their Catalog
Nog een kop die weinig te raden overlaat. Polyvinyl Records ken je van platen van bands als Of Montreal, Saturday Looks Good To Me, Rainer Maria en, meer recentelijk, Julia Jacklin en Jay Som.

Sweet 16
Adam Green - nieuw album in september - over hoe het voor hem was om 16 te zijn.

Sitting Pretty
En tot slot, in binnenhuisarchitectuurnieuws: de bank van Frank Ocean.



8.8.19 - (0)

Ook als je, zoals ik, zeer weinig met toneel hebt moet je als je in augustus in Edinburgh bent naar het theater. Want het Edinburgh International Festival en de Fringe en alles d'r omheen. Er is veel muziek - klassiek en tientallen tribute voorstellingen met de liedjes van Dolly Parton, Amy Winehouse, de Carpenters en anderen - maar het aanbod is zo omvangrijk dat er zelfs in mijn muzikale niche een paar nieuwsgierig makende voorstellingen te vinden zijn.

De naam van John Osborne herkende ik omdat hij in het verleden ooit een one man show had gemaakt op basis van een box met platen die hij had gewonnen bij het radioprogramma van John Peel. Z'n nieuwste voorstelling, You're In A Bad Way, staat in het vuistdikke programmaboek van de Fringe gerubriceerd als storytelling. Wat in dit geval betekent dat Osborne in de bovenzaal van een pub achter een microfoon een verhaal vertelt. Geen toneelspel maar wel een uit het hoofd geleerde monoloog. Geen comedy maar het is regelmatig best om te lachen.

Hij vertelt over een vriendin, Polly, die net heeft gehoord dat haar vader aan het dementeren is en over Polly's zus en over hoe ze allebei op heel verschillende manieren met dit nieuws omgaan. Maar het is niet allemaal tranentrekkerij. Het verhaal speelt zich af tegen een achtergrond met veel muziek en festivals. De muziek van St. Etienne, en dan met name een optreden van de band op Glastonbury, speelt een belangrijke rol. (Tot m'n schande viel het kwartje van de titel pas toen de voorstelling al een tijdje onderweg was). Het enige stukje theatrale aankleding bestaat er uit dat Osborne zo nu en dan korte muziekfragmenten instart vanaf z'n tablet.

Het verhaal is triest maar met een aangename dosis humor en hoop. En ontroerend gebracht. Een verhaal dat je zo op een podium vertelt vereist een iets andere aanpak dan wanneer je het opschrijft om gelezen te worden. Osborne heeft die aanpak onder de vingers. Hij verdient meer dan de ongeveer 10 toeschouwers die er afgelopen zaterdag zaten (overigens betekende dat dat de zaal bijna halfvol zat dus zo slecht was die opkomst nu ook weer niet).

De voorstelling een paar uur later in de kelderzaal van de Gilded Balloon was wél uitverkocht. Een man of 160 zelfs waren afgekomen op If You're Feeling Sinister, een play with songs - geen musical - op basis van het gelijknamige, tweede album van Belle & Sebastian. De band zelf heeft er trouwens niets mee van doen (maar publiceert het wel via haar twitter dus schaamt zich er ook niet voor ofzo).

Het is het verhaal van Boss en Kid, hij een academicus van middelbare leeftijd en zij zijn veel jongere studente(?), die een nogal raadselachtige verhouding hebben. Ze lijken vooral dol te zijn op rollenspellen en in die hoedanigheid hebben ze nu een van de belangrijkste schilderijen van Schotland, Christ of Saint John of the Cross van Dali, uit het musuem van Glasgow gestolen. Zij sjouwt de hele voorstelling lang een grote koker als een heuze MacGuffin over het podium. De rest van het plot gaat er vooral over wat nu verder want het blijkt allemaal een beetje uit de hand te zijn gelopen en niet zo de bedoeling zijn geweest.

Het verhaal past qua sfeer – zie ook het religieuze betekenis van het schilderij – in de wereld van Stuart Murdoch en Belle & Sebastian maar heeft verder niets tot weinig met de inhoud van de liedjes op If You're Feeling Sinister te maken. Toch barsten te twee acteurs met enige regelmaat uit in gezang. Soms met als B&S-achtig klinkende backingtrack. Soms zelf tokkelend op de akoestische gitaar. Veel verder dan een vage link tussen verhaal en de titel van het liedje gaat het meestal niet. Me & the Major aan het begin, als we hun relatie leren kennen. Seeing Other People op een moment dat ze het iets losser aan proberen te doen. (Ik had verwacht dat Get Me Away From Here I'm Dying met z'n I Always Cry At Endings het slotnummer zou zijn. Niet dus. Gemiste kans).

Er is van alles aan de voorstelling dat ik niet leuk vind. Ik snap de relatie tussen de twee hoofdrolspelers niet. Zij zingt met een te rockend, Amerikaans Canadees accent voor de liedjes (en de context). Ik kan gewoon heel slecht tegen mensen die overduidelijk toneel staan te spelen. Maar daar tegenover zitten er ook genoeg leuke elementen in. Hoe zij regelmatig met een vingerknip aangeeft dat het tijd is dat de muziek weer begint. Zijn t-shirt met horizontale zwart-wit strepen. De lange tirade aan het begin over hoe Glasgow beter is dan Edinburgh. En gewoon, het idee van een musical - ik noem het toch gewoon een musical - op basis van de liedjes van een van m'n favoriete bands.

You're In A Bad Way is elke dag om tien voor half twaalf s'middags in de Voodoo Rooms (en gratis). If You're Feeling Sinister is dagelijks om kwart voor vier in de Gilded Balloon. Het Edinburgh Fringe Festival duurt nog tot 26 augustus.



28.7.19 - (0)

Leeslinks (met een literair thema) voor op je zondag:

Meet Lewsberg, Rotterdam’s answer to The Velvet Underground
Interview in de NME met mijn favoriete Nederlandse band van het moment, Lewsberg. De band is blijkbaar vernoemd naar de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg. Die ken ik niet maar hij klinkt als een interessant figuur.

Chuck Klosterman Likes Writers Who Aren’t Self-Absorbed Sociopaths
Chuck Klosterman heeft een nieuw boek uit - Raised in Captivity, korte verhalen - en dus doet hij een rondje pr-interviews langs de media. Hier in de New York Times beantwoordt hij vragen over welke boeken hij op z'n nachtkastje heeft liggen en hoe hij z'n boekenkast heeft georganiseerd. En in deze podcast vertelt hij over de raarste dag in z'n leven (met een niet onbelangrijke bijrol voor David Byrne).

Rocking Bob
Bob Stanley van St Etienne over de Dave Clark Five in een column voor Record Collector Magazine. Stanley heeft net een nieuw boek uit, Sleevenotes. Is in een serie waarin muzikanten een dozijn of zo favoriete tracks uit hun eigen oeuvre kiezen en daar vervolgens iets over vertellen. Hij ligt hier op de stapel.

The Insurmountable Influence of The Magnetic Fields
Deze heeft niets met boeken te maken. Owen Ashworth van Advance Base (en vroeger van Casiotone for the Painfully Alone) over wat hij zo bewondert aan het werk van Stephin Merritt van de Magnetic Fields. Ashworth is momenteel op toer door Engeland en (de antwoorden op) deze tweet over de verkeersgewoontes alhier vond ik grappig.

A Factory Affair
Dave Haslam mocht voor z'n nieuwe boek, A Life in Thirty-Five Boxes, een kijkje nemen in de platencollectie van wijlen Tony Wilson. Met veel foto's. Eentje heb ik er geleend voor het plaatje van vandaag bovenaan.



24.7.19 - (0)

Voor de volledigheid, vorige maand was er wel degelijk een uitzending van Pop Muzik maar de opnamen daarvan zijn helaas ergens tussen de harde schijf in de studio en mijn computer thuis verloren gegaan. Alleen een Spotify-playlist herinnert nog aan wat er toen was (en die is natuurlijk niet compleet. Check Facebook voor de ontbrekende Bandcamp-links). Deze maand ging het met die opname wel goed. De uitzending zelf was iets minder want ergens op de mengtafel stond een knopje verkeerd met als gevolg dat de microfoon nogal overstuuurd klinkt. Voor dat ouwerwetse lokale radiogevoel, zullen we maar zeggen. De muziek, op de momenten dat ik het nummer te laat instart of ik de schuif vergeet dicht te doen als ik de volgende track scherp stel na, is wel weer allemaal hartstikke tof. Al zeg ik het zelf. Allemaal bandjes en artiesten waar je nog nooit van gehoord hebt. En een cover van Rock Your Baby. De complete playlist staat op Facebook. Volgende maand sla ik wel een keertje over wegens Bank Holiday maar op de vierde maandag van September ben ik als het goed is gewoon weer van de partij.



26.5.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Primal Scream's Most Seminal Moments
Ja, ik weet het. Bobby Gillespie is een belachelijk figuur en Primal Scream is een belachelijke band maar wel een band die én Velocity Girl én Loaded én Rocks hebben geschreven. Oh, en Country Girl. Dus ik blijf graag over ze lezen. Het leukst aan dit stukje is dat Gillespie bij elk nummer op een gegeven moment begint over welke kleren hij op dat moment droeg. Dat was vast ook de vraag van de journalist die het schreef maar je kunt je ook voorstellen dat Gillespie dit zonder expliciete aankondiging had gedaan.

17 Indie Artists on Their Oddest Odd Jobs That Pay the Bills When Music Doesn’t
Sasami, Cass McCombs, Black Belt Eagle Scout, Honeyblood en een dozijn andere indie-muzikanten waar zelfs ík meestal niet van gehoord heb, vertellen wat ze doen om de huur te kunnen betalen want van gewoon liedjes schrijven en spelen gaat dat niet.

The Only Living Band in New York
Mijn favoriete album van het moment is Father of the Bride, de nieuwe van Vampire Weekend. Dit artikel blikt terug op hoe de band in hun begindagen werden ontvangen door de media.

Does Rock ‘N’ Roll Kill Braincells?!
Smakelijke anekdotes ophalen met Roisin Murphy.

Word podcast 299
Audiobonus. Muziektijdschrift The Word bestaat al dik zes jaar niet meer maar Mark Ellen (hoofdredacteur) en David Hepworth (uitgever) maken nog wel met enige regelmaat een podcast met dezelfde titel. Een van de meest recente aflevering is een fijn gesprek met Anne Dudley. Soundtrackcomponiste. Lid van Art of Noise. Onder meer over hoe het is om te werken met Paul Verhoeven.

Het plaatje van vandaag van Say Sue Me kun je kopen op een t-shirt. Of een tote bag.



20.5.19 - (0)

Van te voren dacht ik dat het wel een erg drukke avond zou worden voor David Holmes afgelopen woensdag, als zijn bandproject Unloved live in de Scala nabij King's Cross speelt. De tijd voor en na het voorprogramma vult hij met een dj-set. Een beetje op je gemak je psychologisch voorbereiden op je optreden is er niet bij. Maar wat blijkt, Holmes speelt live helemaal niet mee met Unloved. Het einde van z'n laatste plaat gaat naadloos over in de eerste akkoorden van de band maar dan hij verdwijnt richting backstage. Overigens staat hij een tijdje later een paar meter voor me. Biertje in z'n hand. Foto's op z'n mobieltje te maken. Van z'n eigen band.

(Alternatief intro: iets met een grap over de bandnaam en dat de zaal nog érg leeg is tijdens het voorprogramma maar de Scala raakt toch nog aardig gevuld als show time dichterbij komt. Maar het is bij lange na niet uitverkocht en zó groot is de zaal nu ook weer niet).

Maar goed, Unloved dus. Ik nam altijd een beetje aan dat het David Holmes plus anderen was maar op basis van vanavond moet ik dat idee een beetje bijstellen. Wie zijn die anderen dan bijvoorbeeld? Nou, dat zijn Keefus Ciancia, producer en soundtrackcomponist, en Jade Vincent, zangeres en songschrijfster. Zij staan wel op het podium; Keefus zit (met z'n rug naar het publiek) achter de toetsen. Aangevuld met nog 5 muzikanten doen zij vanavond de soundtrackpop van hun twee tot nu toe verschenen albums.

Belangrijke schakel in het geluid is de zich lekker fysiek op z'n instrument uitlevende drummer (hij gebruikt soms z'n blote handen om de bekkens te bespelen). Verplicht ingrediënt voor het volle, orkestrale Ennio Morricone gevoel. En voor dat girlgrouprandje mogen de achtergrondzangeressen niet ontbreken. Nee, qua geluid zit het wel goed. De liedjes zijn vaak ook meer dan prima. Alhoewel ik hun meest recente geloof ik wel iets minder direct vond dan hun debuut. Wat een beetje de vaart uit het optreden haalt is het gedoe d'r omheen. Lange intro's. Stukje sfeer neerzetten. Lekker beetje pielen met de gekke geluidjes in je keyboard.

Snap wel waar het vandaan komt. Unloved maakt soundtrackpop omdat het, wel, hun muziek vaak begint als een soundtrack. Het eerste seizoen van Killing Eve bijvoorbeeld zat bomvol Unloved (en seizoen 2, volgens een snelle blik op IMDB, trouwens ook). Dat is tof. Maar het is dus wel muziek met een bepaald doel. En dat doel is per se dat het zo zonder de bijbehorende beelden op het podium ook hartstikke spannend is.

Zelfs aan het eind van het optreden wordt Holmes niet op het podium gehaald om als bandlid-achter-de-schermen even van het applaus te genieten. In plaats daarvan heeft hij zichzelf in de buurt van de uitgang gepositioneerd en lijkt ongeveer iedereen uit het publiek persoonlijk te kennen en krijgt een continue stroom handen te schudden, complimenten te ontvangen en schouderkloppen te ondergaan, terwijl de band in de anonimiteit het zweet van zich staat af te drogen in de kleedkamer.



19.5.19 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

We Felt Like The Whole World Was Against Us
Interview met Steve Morris van New Order over BTS, Peter Hook, mental health en z'n deze week verschenen boek, Record Play Pause.

The 10 Best Records Discovered At Honest Jon’s
Volgens Claude Fontaine. En Honest Jon's is een geweldige platenzaak in de buurt van Portobello Road hier in London.

See You Mate vol. 2.
Bestel - of blader gewoon online - de nieuwe editie van See You Mate en lees over Jockstrap, Pip Blom, Snapped Ankles en meer.

Blow Your Head
Videobonus. Korte documentairette (minuut of 8) over de Green Door Studios in Glasgow. Onderdeel van een door Major Lazer geproduceerde serie over lokale scenes en de rol van specifieke clubs/studios/plekken daar in.

The Flying Nun Project: Tally Ho!
Het plaatje van vandaag komt van deze website van de Nieuw Zeelandse National Library waar ze verslag doen van het ontsluiten van en onderzoek naar het archief van het Flying Nun label.



5.5.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Kevin Morby’s Biblical Hangover
Interview met Kevin Morby over god, rock'n'roll, Kansas City en z'n nieuwe album, Oh My God.

The Fall And Rise
Interview met Imperial Wax, de nieuwe band opgericht door de drie overgebleven leden van The Fall aangevuld met een nieuwe zanger.

Serious About Music
In z'n column in Record Collector heeft Bob Stanley het over Anthony Newley als onbekende (vroege) invloed op het werk van David Bowie.

I Need A New Map
Geannoteerde kaart van Amerika met alle plekken die een rol spelen op de drie tot nu toe verschenen solo-albums van Craig Finn.

Album Dos Inspiration
Playlistbonus. The Orielles werken momenteel aan de opvolger van hun debuutalbum, Silver Dollar Moment. Recente single Bobbi's Second World maakte in ieder geval al nieuwsgierig. Voor de website van hun platenlabel maakte ze een lekker afwisselende Spotifyplaylist met actuele inspiratiebronnen.

Het plaatje van vandaag is een foto van The Origin of Life van Dean Kenning dat, oh dat is handig, tot vorige week te zien was in de Beaconsfield Gallery.



2.5.19 - (0)

Normaal doe ik mijn radioprogramma, Pop Muzik, elke vierde maandagavond van de maand tussen 8 en 10 (lokale Londonse tijd) behalve als die vierde maandag een Bank Holiday is, want dan is het gebouw waar de studio is dicht en dan moet er een alternatief dag/tijdstip gevonden worden want dat radioprogramma maken zit nou eenmaal wel in m'n systeem en ik heb elke maand gewoon, bijna automatisch, een foldertje op m'n harde schijf met ongeveer bijna precies 30 mp3's die ik per se de ether in wil slingeren. Niet dat de radio van vandaag door de ether gaat, maar zo zeggen wij dj's dat. Gelukkig was er met wat passen en meten nog een plekje in het schema en zo startte ik afgelopen maandag om half negen, exact 7 dagen en een half uur ná het normale aanvangsttijdstip, toch gewoon m'n eerste plaatje in. Naluisteren kun je hierboven op Mixcloud. Liken - en de complete playlist nalopen - doe je op Facebook. (En in mei valt de vierde maandag potdorie wéér op een vrije dag).



28.4.19 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Aquarium Drunkard Interview
The Hold Steady's Craig Finn geïnterviewd over Ulysses Grant, de saxofoon en z'n nieuwe solo-album, I Need a New War.

How Going To Clubs Sober Can Make For The Best Deconstructed Pop Music
Interview met Georgia over fruitsap, Kate Bush, Tenerife en haar nieuwe single, About Work The Dancefloor.

Parklife at 25
Graham Coxon en producer Stephen Street blikken 25 jaar terug in de geschiedenis en vertellen over hoe Blur's Parklife tot stand kwam.

The Horrors Look Back
Van iets minder lang geleden. De Horrors over hoe ze tien jaar terug hun album Primary Colours opnamen.

Get To Know: Elva
Korte kennismaking - vijf vragen en een paar favoriete liedjes - met Elva, de nieuwe band van Elizabeth van Allo Darlin en Ola van Making Marks.



22.4.19 - (0)

Meer leeslinks voor op je Paasmaandag:

Make Some Space
Ik ben wel eens in het Total Refreshment Centre in Stoke Newington geweest om bandjes te kijken. Vond het een beetje een rare zaal. Moeilijk te vinden, want verstopt ergens midden in een straat met woonhuizen, en binnen had het de uitstraling van een gemiddeld jeugdhonk. De afgelopen jaren speelde het zaaltje (en het achterliggende oefenruimtecomplex) desalniettemin een grote rol in de Londonse muziekscene vooral binnen de wereld van het ineens weer erg hippe jazz en afgeleiden. Bij Dummy Mag zetten ze een dozijn ofzo tracks die het muzikale beeld vanuit het gebouw de afgelopen jaren typeerde op een rijtje. (Wegens gedoe met de buren worden er sinds een tijdje geen concerten meer georganiseerd).

The Lost Art of the Lost Band
Paul Maroon van de Walkmen verzamelde anekdotes uit het pre-gps-tijdperk toen je als band op tour nog goed kon verdwalen. Met onder meer de Arcade Fire, Beach House, the National en veel uit eigen doos. Het plaatje van vandaag - van Simon Abranowicz - heb ik hier ook vandaan.

Sweet 16
Lias Saoudi van de Fat White Family over opgroeien in het Noord-Ierse Cookstown.

John Cooper Clarke on NYC
Nou ja dat dus. Punk-poëet John Cooper Clarke over de Big Apple.

Songs From the Edgelands
Audiobonus. BBC radiodocumentaire waarin Gwenno, die zelf platen maakte in het Welsh en Cornish, op bezoek gaat op een festival in Noord-Italië voor muziek en film in minderheidstalen.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics