30.10.18 - (0)

Ik zag vorig weekend twéé tentoonstellingen die iets met muziek te maken hebben. In Mayfair, waar alle sjieke galerieën en boetieken zitten, pakt de Halcyon Gallery uit met Mondo Scripto, handgeschreven en geïllustreerde songteksten van Bob Dylan.

Vorig jaar hadden ze ook al aandacht voor Dylan als beeldend kunstenaar met een selectie Amerikaanse landschapschilderijen die eigenlijk best aardig waren. Ik bedoel, technisch schildert Dylan niet beter dan de gemiddelde amateur die op je lokale braderie staat maar de selectie van locaties was interessant. (Dylan maakt ook sculpturen. Daarbij last hij willekeurige metalen objecten aan elkaar. Die dingen zijn te belachelijk voor woorden).

Deze nieuwe(?) werken zijn visueel minder aantrekkelijk. Gewoon twee a4-tjes naast elkaar in een statige lijst, met aan de linkerkant de tekst van een bekend Dylan-liedje in net handschrift en rechts een tekening. Beetje oninteressante tekeningen. Technisch prima maar verder weinig bijzonders of eigens.

Er lijkt ook niet echt een link tussen tekst en beeld - naast Mr. Tambourine Man staat een boom. Like A Rolling Stone wordt vergezeld door een gapende man in pak achter een restauranttafel met een bord eten - maar ik ben dan ook bepaald geen Dylan-oloog en misschien mis ik het gewoon. Het kan me eerlijk gezegd ook niet zo veel schelen. De man op de trappen van iets dat er uit ziet als Capitol Hill naast The Times They Are A-Changing snap ik dan weer wel. (Knockin' on Heaven's Door krijgt juist een speciale, ehm, open-deur-behandeling. Elke zin uit de tekst een eigen tekening van iemand die op een kerkdeur klopt).

Een van de opmerkelijkste werken is een muur vol met de woorden-op-een-vel-papier die we kennen uit de video van Subterranean Homesick Blues. De hele set hangt er compleet. En overduidelijk niet het origineel. (Sowieso is het een beetje raadselachtig van wanneer deze werken precies stammen. Opvallend detail is dat alle songteksten zijn geschreven op briefpapier van Black Buffalo, een bedrijf op een niet bestaand adres in Dayton, Ohio).

Aan de andere kant van de stad en muzikaal nog veel verder verwijderd van Dylan is er in CCA, een nieuwe galerie die onderdeel is van de Goldsmith's Universiteit, een kleine tentoonstelling gewijd aan het leven en werk van Ivor Cutler. Dichter, comedian, Schot, maker van droogkomische, surrealistische liedjes waarbij hij zichzelf begeleid op traporgel. Ik ken hem vooral omdat John Peel fan was en hem regelmatig draaide en uitnodigde voor sessies. En dan was er Jim O'Rourke's versie van Women of the World ook nog natuurlijk.

Good morning! How are you? Shut up! is niet echt een overzichtelijke inleiding in de wereld van Cutler. Het helpt als je al wat voorkennis hebt. Ik heb niet de indruk dat het materiaal chronologisch of op een andere samenhangende wijze door de ruimte is gepositioneerd. Één muur hangt vol met concertposters maar verder is het een allegaartje aan (aan)tekeningen, familiefoto's, stripjes, stickers, grappen, grollen en een paar niet zo heel bijzondere aquarelletjes. Zonder handige informatiebordjes die een en ander voor je uitleggen. Aan de andere kant past het ook wel een beetje bij de ontregelende stijl van Cutler. Het doet me in ieder geval regelmatig grinniken. Het originele partituur van vernoemde Women Of The World vind ik een klein hoogtepuntje

Mondo Scrypto is nog tot 30 November te zien bij Halcyon. Voor Good morning! How are you? Shut up! in het CCA heb je iets minder tijd, dat loopt tot dit weekend, 4 November.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics