29.8.16 - (0)

Het Foundling Musuem is niet het soort museum waar ik normaliter snel naar toe zou gaan. Ik ben vooral van de chirurgisch witte white cubes met onbegrijpelijke dingen aan de muur die voor kunst moeten doorgaan. Niet van de gezellige familiemusea die een informatief-historisch verhaal vertellen. Het verhaal van het Foundling Musuem is dat van het eerste tehuis voor ten vondeling gelegde kinderen in Engeland. Ook niet echt een onderwerp waar m'n hart sneller van gaat kloppen maar momenteel loopt er een speciale tentoonstelling, onder de titel Found, waarbij diverse bekende kunstenaars en anderszins artistieke types – Jeremy Deller, David Shrigley, Jarvis Cocker, Tacita Dean, Brian Eno en meer – een kunstwerk hebben geleverd, geïnspireerd door het museum of het concept 'gevonden' in het algemeen en die zijn vervolgens dwars door de vaste collectie neergezet, als een soort speurtocht. Je wordt geforceerd om door de hele reguliere uitstelling van het museum te struinen maar de kleine grapjes en ontroeringen maken het de moeite waard (maar het verhaal van het museum ben ik al weer vergeten). De bijdragen zijn soms letterlijk – (terug)gevonden voorwerpen of kunstwerken – en soms zit er iets meer arbeid achter maar de schaal en de verhalen passen bijna zonder uitzondering mooi in het geheel.

Nogal wat werken hebben een muzikale link. Zo ligt er ergens in een vitrine tussen documenten over het weeshuis in kwestie nu ook een oud nablijfrapport van John Lennon, ooit op een veiling gekocht door Jeremy Deller. In een hoekje van de kelder staat een goedkoop plastic white noise maker van Brian Eno. In dezelfde kelder hangen trouwens ook een paar onderdelen van de trap van het huis van Jimi Hendrix. Lang verhaal maar het heeft er onder meer mee te maken dat Hendrix in London in een appartement woonde naast een huis waar een paar eeuwen eerder Händel had gewoond (die twee huizen, in Mayfair, samen zijn nu samen een attractie die nog op m'n culturele to-do lijstje staat). En Händel droeg het tehuis een warm hard toe en gaf regelmatig benefietconcerten gaf en schreef zelfs een anthem voor het tehuis. (Ik loog blijkbaar toen ik zei dat ik niets informatiefs had onthouden).

Jarvis Cocker heeft een stapel tijdschriften gedoneerd. Om precies te zijn flink wat exemplaren van Romania Today die Cocker ergens in 1985, tussen soundcheck en optreden, op straat vond in Bristol. Volgens eigen zeggen is het design en de afbeeldingen een belangrijke inspiratie geweest voor de visuele kant van Pulp. Jammer dat je maar een selectie ziet en er niet in kunt bladeren. Found is nog tot en met aanstaande zondag te zien in het Foundling Museum.



28.8.16 - (0)

Lees- en luisterlinks voor op zondag:

Because One Has To Drive Things Auf Die Spitze
Fotograaf Wolfgang Tillmans was enorm in het nieuws de afgelopen week. Frank Ocean had een van zijn techno-tracks zo goed als integraal overgenomen voor z'n visual album Endless en witch house überlords Salem bleken ineens nog te bestaan want ze hadden een remix gemaakt van een van z'n nummers (waar Tillmans dan weer een video voor had gemaakt). Dit interview bij The Fader praat je in één klap helemaal bij.

Econtalk met Chuck Klosterman
Altijd een beetje raar als je verschillende persoonlijke interessegebieden ineens even overlappen in je twitterfeed of rss-reader. Econtalk is een economiepodcast. Nogal aan de rechterkant van het spectrum - het wordt gesponsord door de Library of Economics and Liberty en als een economische denktank ofzo het woord 'vrijheid' gebruikt, betekent dat dat ze pro-markt zijn - maar als ze een interessante gast of een interessant onderwerp behandelen mag ik er graag naar luisteren. Nooit gedacht dat iemand als Chuck Klosterman ooit nog eens in deze context zou opduiken maar eigenlijk is het ook wel fris om hem op vanuit deze invalshoek geïnterviewd te horen worden. Heb inmiddels wel zoveel óver dat nieuwe boek van hem gelezen en gehoord dat ik het boek zelf niet meer hoef te kopen.

Paul McCartney, All The Best
Singer/songwriter Simon Love - in z'n nieuwste single weet hij een onverwachte hoeveelheid dubbelzinnigheden op het gebied van tennis te verzinnen - plukt kersen uit het solo-oeuvre van Sir Paul.

Athens And Tear Gas
Voorproefje uit het nieuwe boek van Robert Forster, Grant & I. In dit hoofdstuk zijn de twee Go-Betweens net vanuit Brisbane naar London verhuisd en moeten nog een beetje wennen.

Het plaatje van vandaag is van een werk van Gabriel de la Mora die verweerde, verkleurde stofschermen van talloze speakersboxen tot kunst heeft verheven door ze in te lijsten en aan de muur te hangen. Meer info hier.



26.8.16 - (0)

Een paar maanden terug treinde ik helemaal naar Bristol om Iain Forsyth & Jane Pollard's Requiem for 114 Radios te zien; een, vond ik, indrukwekkende installatie in een kelder waar een heleboel radio's stonden waaruit telkens één stem te horen was. Achteraf totaal verloren energie want de hele installatie is nu ook in London te bewonderen in het kader van de door UNKLE's James Lavelle samengestelde tentoonstelling met werk geïnspireerd door de films van Stanley Kubrick in Somerset House, Daydreaming with Kubrick. Ik vind hem hier trouwens een stuk minder tot z'n recht komen. De hele inboedel uit Bristol – de kelder daar oogde als een soort ondergronds, antiek kantoor met toevallig een heleboel radio's – staat nu in een veel kleinere ruimte waar je je kont eigenlijk nauwelijks kunt keren. En, erger, het oogt nu ineens enorm nep. In Bristol had ik het idee dat die bureau's en ladekasten al in die kelder stonden en dat ze alleen die radio's maar hadden toegevoegd. Bij nader inzien misschien een naïeve gedachte. Om m'n Bristolse ervaring niet te veel geweld aan te doen maar heel kort bij deze nieuwe versie binnen geweest.

Ik moest trouwens even nadenken wat precies de link was tussen de 114 Radios en Stanley Kubrick maar het lied dat de 114 stemmen samen zingen is Dies Irae en dat wordt ook in The Shining gebruikt. Dat is een beetje het niveau qua Kubrick-heid van de meeste bijdragen aan de tentoonstelling. Een element uit een van s'mans films vormt de basis van iets nieuws. Een grote foto van de boerenschuur die diende als locatie voor een scene in Barry Lyndon. Een paar oversized knuffelberen verkleed als personages uit A Clockwork Orange. Veel close-ups van ogen (2001: Space Odyssey). Het labyrint uit de Shining. Of het tapijt uit de Shining. Soms is de link wel erg gemakzuchtig. Alles met een beetje bloot verwijst automatisch naar Eyes Wide Shut.

De kunstwerken hebben verder niet zo veel inhoud. Vind het eigenlijk nogal een oppervlakkige tentoonstelling. De conceptuele werken gaan zelden verder dan verwijzen naar Kubrick. De minder-conceptuele dingen zijn vaak kitscherige post-grafitti, post-streetart, post-airbrush dingen waar ik niet zo goed tegen kan. Denk dat mijn favoriete werken vooral video's waren. The Corridor van Toby Dye bestaat uit vier schermen waar we telkens dezelfde gang zien maar waar zich heel verschillende scenario's afspelen. Een gevecht (dat lijkt op Clockwork Orange), Joanna Lumley in een 17e eeuws kostuum (Barry Lyndon weer, die film recentelijk niet voor niets gezien dus) en zo verder. De muziek is UNKLE's Lonely Soul, een nummer waar het eigenlijk de bedoeling van was dat Kubrick er toentertijd een video voor maakte.

Een andere bijdrage met een muzikale link is de video van Daft Punk's Thomas Bangalter waarin we in het pikkedonker een man zien lopen wiens outfit in de brand staat. Geloof dat dit een soort hommage is aan de technische, visuele vernieuwingen waar Kubrick altijd mee in de weer was maar ik had nou niet de indruk dat deze video er zo spectaculair of vernieuwend uitzag (en had helaas ook geen muziek op de soundtrack). Ik dacht trouwens dat je nog een paar dagen had maar de tentoonstelling liep bij nader inzien tot afgelopen woensdag. Het consumenten-informatie-gehalte van deze post is dus weer eens minimaal.



23.8.16 - (0)

Tsje-tsje-tsjeng tsjuh-tsje-tsjeng. Tsje-tsje-tsjeng tsjuh-tsje-tsjeng. De-de-DENG. If she lived in space maaaan. De-de-DENG. I'd build a plane. De-de-DENG. La-la-la-la-la-la-la-la-la-agaaaiin. De-de-DENG. She painted pictures. De-de-DENG. That never dried. De-de-DENG. Always try and keep the feeling ali-i-iiii-ive. Douw-douw-douw-DOUW-douw. Pa-pa pa-pa. Need a crystal ball to see her in the morning. DENG. DENG. DENG. DENG. And magic eyes to read between the lines. DENG. DENG. DENG. DENG. En dat is alleen nog maar het éérste liedje van deze augustus uitzending van Pop Muzik.



21.8.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

How Bad Urban Planning Led To The Birth Of A Billion-Dollar Genre
Ben niet helemaal overtuigd van het argument die de in dit stuk geinterviewde hiphop architect probeert neer te zetten dat hiphop z'n basis heeft in een bepaald soort architectuur. Denk dat het meer voor de hand ligt dat algemene economische omstandigheden de onderliggende omitted variable in het verhaal zijn. Maar het is een interessante hypothese en het contrasteert mooi met dit al wat oudere filmpje waarin Ice Cube een ode brengt aan de architectuur van Los Angeles en het Eames House in het bijzonder.

Stereogum Q&A: Lambchop's Kurt Wagner
Lekker lang interview met Kurt Wagner over hiphop en autotune en politiek en het nieuwe Lambchop-album. Ik vond het nogal aanstellerig om je nieuwe plaat aan te kondigen met een 18-minuten durend voorproefje maar inmiddels ben ik eigenlijk wel nieuwsgierig aan het worden.

The Music Gear That Made Jessy Lanza’s Second Album
Jessy Lanza en Jeremy Greenspan vertellen over de synthesizers, microfoons en samplers waarmee ze het eerder dit jaar verschenen Oh No maakten. Zelfs leuk voor een totale leek op het gebied van de technische kant van electronische muziek (zoals ik).

A DJ Traces Modern Music's Tangled Family Tree
NPR interviewt DJ Rupture - z'n Gold Teeth Thief mix uit 2001 is nog steeds een klassieker - naar aanleiding van z'n nieuwe boek, Uproot, over de invloed van nieuwe technologieën op muziek.

Record Shopping in Northern
(Auto)biografie in platenwinkels van Patrick Doyle, ex-Veronica Falls en nu net z'n debuutalbum uitgebracht als Boys Forever.

Shit People At Gigs
Kort interview (met aardig wat plaatjes) met de maker van een stripboek over vervelende mensen tijdens concerten.



20.8.16 - (0)

Eerst had je Hype Williams, regisseur van oogverblindende hiphopvideo's. Daarna(ast) had je Hype Williams, mysterieus Londons duo dat in donkere electronica deed. Die Hype Williams ging op een gegeven moment uit elkaar (alhoewel er eerder dit jaar wel weer opeens een nieuw album onder die naam verscheen; geen idee wie er vandaag de dag achter schuil gaat) en toen had je Dean Blunt en Inga Copeland. Eerstgenoemde is redelijk in de spotlight actief gebleven met diverse albums vol vage, donkere, experimentele - en soms ronduit irritante – electronische muziek. Recentelijk onder het alias Babyfather. En geruchtmakende live-optredens. En opvallende kunst-exposities. En vage filmplannen.

Inga Copeland heeft in de tussentijd een stuk minder van zichzelf laten zien dus toen ik zag dat er voor afgelopen woensdag een concert van haar werd aangekondigd was dat wel een dingetje waar ik bij wilde zijn. Het brengt me naar Echoes, een nieuwe tent op Kingsland Road op de rand van Hoxton en Haggerston. Piepklein koffiezaakje. Echt, kleiner dan m'n woonkamer. Met een donkere kelder waar volgens de website 100 mensen in kunnen maar dan is het dringen geblazen en sowieso ziet alleen de eerste rij iets van het podium. De jongen achter de bar boven driedubbelt als barman én kaartjescontroleerder én security. Hij heeft het erg druk.

Het laatste wapenfeit van Copeland was een eerder dit jaar verschenen album/mixtape genaamd Live in Paris onder het alias Lolina. De visuals uit de bijbehorende video zijn in ieder geval niet meegebracht vanavond. De podiumversiering bestaat uit wat groene takken op de achtermuur en die zouden ook wel eens gewoon bij de venue kunnen horen. Copeland's instrumentarium bestaat uit drie cd-spelers (en een mengpaneel). In het begin lijk ik nog wel een beetje te kunnen volgen wat ze doet. Er is iets van een relatie tussen haar vingerbewegingen – cd-speler instarten, een schuif open doen, aan een knopje draaien – en wat we horen (electronische geluiden en stemsamples) maar dat houdt al snel op. Alhoewel het vaak wel klinkt als iets dat geproduceerd wordt door 3 cd-spelers. Nogal kakofonisch. Maar geen rommeltje. Ik bedoel, het klinkt vaak willekeurig en je weet op basis van wat je nú hoort zelden wat je de volgende seconde kunt verwachten maar ze kijkt er zo serieus zijn dat er wel een of andere structuur achter moet zitten.

De aardigste momenten vind ik wanneer ze er bij zingt. Beetje onvaste, breekbare stem en eenvoudige, licht melancholische melodieën. Af en toe is zijn er fragmenten te herkennen uit Live In Paris (dat nummer waarin ze de straten uit de Londonse Monopoly opnoemt bijvoorbeeld) maar verder is het verder (voor mij) grotendeels nieuw materiaal. Ik moet bekennen dat ik de muziek van Copeland (en Dean Blunt en Hype Williams) op plaat vaak een beetje te moeilijk vind maar live vind ik het dus fascinerend. Waarschijnlijk komt het omdat ik thuis de muziek vaak in de achtergrond aan heb tijdens het andere dingen doen. Daar is het niet bepaald de geschikte muziek voor. Het komt beter tot z'n recht met volle aandacht, zoals bij een concert (alhoewel ik daar wel merk dat mijn concentratie na een minuut of 35 begint te verslappen. Copeland speelde wat dat betreft net iets te lang).

Op de terugweg naar het metrostation loop ik ergens in Shoreditch - hoek Coronet en Boot Street - langs een popzangeresje dat ik niet herken dat een videoclip staat op te nemen. Ze staat voor de deur van een gesloten pub achter een keyboard haar nummer te publieken voor een handjevol acteurs dat is ingehuurd als publiek. Wat een geweldige stad is London toch. Altijd wat te beleven.



3.8.16 - (0)

Gwenno's Y Dydd Olaf was mijn favoriete album van 2014. Electronische pop ergens tussen, zeg, Broadcast en Roisin Murphy. In het Welsh (en Cornish) voor dat extra vervreemdende effect. Geweldige liedjes ook gewoon (Gwenno ken je uit de Pipettes en toerde later als keyboardist met Elton John). Zag haar sindsdien een paar keer live en dat was elke keer leuk maar ik ben zo langzamerhand meer toe aan nieuw materiaal dan nog een concert. Voor het optreden van afgelopen maandag maakte ik desalniettemin een uitzondering want de plaats van handeling was het Sam Wanamaker Playhouse, een zaaltje onderdeel van het Shakespeare Globe Theatre, en dat klonk als dat het wel eens iets bijzonders kon worden.

Volgens Wikipedia is de zaal gebouwd in de stijl van hoe dat in de 17e eeuw zou zijn gebeurd (maar volgens hedendaagse health & safety regelgeving). In tegenstelling tot het grote, bekendere podium is het overdekt maar als compensatie is het verlicht door middel van kaarsen. Het zaaltje is kleiner dan verwacht. De pit - voor de staanplaatsen - is niet veel groter dan m'n woonkamer. Dat er toch nog een paar honderd man in kunnen is dat de zitplaatsen twee verdiepingen hoog zijn en ook aan de zijkanten van het podium zitten. Maar het oogt heel erg sjiek hoor. Zelfs ondanks dat dat van die kaarsen niet helemaal klopt. Of in ieder geval niet het hele verhaal. In het plafond zitten ook gewoon moderne spotlights.

De organisatie van het theater heeft overigens wel een beetje moeite met het rock'n'roll-gehalte van de avond. Bij elke ingangs staat een vrijwillig(st)er met ehbo-badge en zaklamp om iedere bezoeker op het opstapje te wijzen en uit te leggen dat fotograferen toegestaan is maar gebruik van flits niet. Deze belangwekkende taak wordt afgewisseld met het af en toe streng naar de andere kant van het zaaltje lopen om concertgangers te vermanen hun biertje níet op de rand van het podium te zetten, want dat geeft kringen.

Als, tussen de bandjes door, de geluidstechnici instrumenten inpluggen en microfoonstandaards verplaatsen komt er een jongeman het podium op die de kroonluchters van het plafond naar beneden laat zakken om vervolgens de kaarsen te vervangen. Dat doen ze voor het effect toch? Ik bedoel, is het niet handiger om dat soort dingen gewoon tijdens kantooruren te doen als het podium niet in gebruik is? Ook loopt er, als het volgende bandje op het punt staat te beginnen, iemand door de lobby met een bel te klingelen. Dat zie je nou zelden als je een bandje gaat kijken in de Old Blue Last of de Lexington of een andere pub.

Gwenno maakt er op bescheiden wijze ook iets bijzonders van. Haar band bestaat vanavond uit een cellist en een bassist. Die laatste heeft zo'n Paul McCartney-bas en doet dan ook van die fijne warme zangerige melodieën. Het resultaat is een geluid dat iets minder scherp en juist knusser is dan op plaat. Het past goed bij de intiemere context. Wat ik wel een beetje jammer vind, en dat geldt eigenlijk voor alle voorgaande keren dat ik haar live zag ook, is dat Gwenno zelf achter haar keyboard staat. Dat oogt zo statisch. Ik heb de indruk dat ze dat onder meer doet om te laten zien dat ze muzikant is, verantwoordelijk voor de productie van haar platen, en niet zo maar een zangeresje dat de technische kant van het verhaal aan iemand anders, een man bijvoorbeeld, over moet laten. Jammer dat daar anno 2016 blijkbaar nog steeds mee geworsteld moet worden. Ik denk dat zo'n optreden van Gwenno dynamischer zouden overkomen als ze de mogelijkheid zou hebben zich iets vrijer en theatraler over het podium te kunnen bewegen. Vanavond maken de aankleding en context veel goed. We lijken nog wel even geduld te moeten hebben voor een nieuw album. Ook vanavond bestond de setlist weer louter uit nummers van Y Dydd Olaf.



31.7.16 - (0)

Interessante internetcontent van divers pluimage voor op je zondag:

Old school synthesiser built 40 years on
Een aantal namen komen bijna elke keer als ik hier zo'n linkoverzicht samenstel voorbij. Sorry, maar ik lees nu eenmaal graag alles over bijvoorbeeld de pioniers van de electronische muziek van de BBC Radiophonic Workshop als Delia Derbyshire en, in dit geval, Daphne Oram. Dit artikel - inclusief video- en audiofragmenten - gaat over een recent project waarbij voor het eerst zogenaamde Mini Oramics gebouwd zijn. Fascinerende instrumenten die geluid maken op basis van tekeningen.

Driff-Raff: Happy Mondays, Bummed & Driffield
Ben nog steeds bezig met het doorspitten van m'n achterstallige verzameling Later Te Lezen bookmarks. Maar een verhaal over het opnameproces van de Happy Mondays-plaat Bummed is natuurlijk tijdloos. Ook als Shaun Ryder en Bez zich d'r niets meer van kunnen herinneren.

The Incantations of Daniel Johnston
Interview met de tekenaar en de schrijver van een verstripping van het leven van Daniel Johnston. Die schrijver geeft trouwens best wel rare antwoorden op de vragen dus op mij werkt het niet echt als een succesvol verkooppraatje.

Selectors: Red Light Radio & Records
Korte documentairette over het Amsterdamse Red Light Radio en de gelijknamige platenzaak.



30.7.16 - (0)

Tot op heden zijn alle activiteiten en evenementen hier in London dit jaar in het kader van de 40ste verjaardag van Punk straal aan me voorbij gegaan. Na een bezoekje aan de tentoonstelling Punk 1976-78 in de British Library weet ik ook waarom: ik vind het nogal saai, die punk van 40 jaar terug. Het is zo'n bekend verhaal en deze tentoonstelling herhaalt het gewoon voor de miljoenmiljardste keer aan de hand van een dozijn vitrines en een muur met vinylsingeltjes: Malcolm McLaren's legendarische kledingwinkel, Sex, in King's Road, Spiral Scratch van de Buzzcocks, een paar exemplaren van zines als Sniffin' Glue en kijk, daar hebben we het filmpje van de Sex Pistols in het tv-programma van Bill Grundy. En ze vloeken! Hoe revolutionair... Zelfs de artefacten die als nieuw worden gepresenteerd - een serie foto's die de afgelopen 40 jaar ergens vergeten op een zolder lag, bijvoorbeeld - zien er precies uit als het materiaal dat we al kennen en voegen weinig toe. Blijkbaar valt er gewoon helemaal níets nieuws te vertellen over die tijd.

Dat het toch een beetje memorabele middag werd van de week kwam dan ook niet door de inhoud maar vanwege het gedoe d'romheen. Als ik een foto probeer te maken van de legendarische afbeelding uit Sideburns - 'This is one chord. This is another. This is a third. Now form a band' - krijg ik meteen een reprimande van de suppoost. Verboden foto's te maken. Had het bordje niet gezien. Er is nog meer verboden: geen eten of drinken binnen en of je je mobieltje op 'stil' wil zetten. Dat vind ik hilarisch bij een tentoonstelling over punk waar continu de Sex Pistols uit de boxen schalt. De visuele spoedcursus gitaarspelen is trouwens wel te koop, geprint op een t-shirt, in de 'Punk Pop Up Shop' beneden in de lobby. Het aanbod bestaat verder uit vinylreissues van alle klassieke punkelpees uit die tijd en alle recent verschenen (auto)biografieën van de kopstukken uit die tijd. Geen idee wat die stapel 1966's van John Savage daar doet (gaat over, de muziek van, dat jaar), maar goed.

Het enige spraakmakende aan het hele soepzooitje (nog tot 2 oktober te zien, toegang gratis) is de ingreep van Viv Albertine, vroegere gitariste in de Slits. Tijdens een recent bezoek aan de tentoonstelling viel het haar op dat er alleen maar aandacht wordt besteed aan mannelijke bands en de rol van vrouwen ongeveer totaal wordt genegeerd. Geërgerd nam ze een zwarte stift ter hand en kraste op een van de informatieborden bij de ingang de namen van de Sex Pistols, de Clash en de Buzzcocks door en verving deze door de Slits, X-Ray Spex en Siouxsie & the Banshees. Het pleit voor de organisatoren dat ze het gewoon hebben laten staan. Aan de andere kant, ik zag dan ook nergens een bordje waarop stond dat het verboden was om met een markeerstift aanpassingen te maken in de zaalteksten.



27.7.16 - (0)

Afgelopen maandag voor het eerst op de fiets naar de radiostudio voor m'n maandelijkse dosis Pop Muzik. Dat leek me altijd een beetje eng want terug in het donker. De laatste jaren gaat het weliswaar stukken beter qua fietscultuur in London maar in de buitenwijken blijft het nog erg behelpen. Van de studio naar huis moet ik bijvoorbeeld over dit verkeerspunt. Die rooie baan aan de linkerkant is dus niet het fietspad maar de busbaan (er is geen fietspad) en sowieso is het de bedoeling dat ik hier rechts voorsorteer. Op een acht(zes?)baansweg ja. Geen pretje bij daglicht; doodeng in het donker. Maar met het OV is het, ondanks dat het mijn lokaalste radiostation is, ook altijd een gedoe. Of een paar keer overstappen. Of lang lopen dan bus/metro dan weer lang lopen. Wegens het zomerse weer sloeg deze keer de afweging tussen gevaar en gedoe uit in het voordeel van het eerste. Niet dat daar verder in de uitzending iets van te merken is. Als ik de eerste paar minuten wat buiten adem klink is dat niet vanwege het fietsen maar omdat de studiomanager - en belangrijker: de sleutel van de studio - tot iets na het officiële aanvangstijdstip van mijn show in geen velden of wegen te bekennen was. Maar goed, uiteindelijk kwam het allemaal redelijk goed. En ik overleefde de fietsrit naar huis ook nog eens. Pop Muzik zit ook op Facebook.



25.7.16 - (0)

Ruimtegebrek, was het voornaamste argument. Maar ik kan me zo voorstellen dat de geschatte opbrengst van $13miljoen ook wel een beetje meespeelde toen de nabestaanden van David Bowie besloten z'n kunstverzameling in de verkoop te doen. In november komt de collectie bij Sotheby's in London onder de hamer en om het vuurtje al vast een beetje op te stoken is er momenteel een selectie te bewonderen in de dependence van het veilinghuis is St. George Street in Mayfair. Heel erg hun hard hun best hoeven ze voor dit vuurtje trouwens niet te doen want over interesse lijken ze niet te hoeven klagen. Vooral bij een artiest met de eigenzinnigheid van David Bowie kun je niet helpen niet nieuwsgierig te zijn naar zijn smaak en invloeden op andere terreinen. De boeken die hij las. En de kunst die hij aan de muur had hangen.

Bij Sotheby's weten ze hoe ze zoiets presenteren. In de ontvangsthal staat z'n persoonlijke platenspeler (ook te koop) met daarnaast op de muur een lijstje met favoriete platen dat Bowie ooit voor de Vanity Fair ofzo samenstelde. In de grotere van de twee toonzalen een paar enorme portretfoto's van Bowie op de muur en z'n greatest hits uit de (nogal blikkerige) speakers. Het lijkt een beetje een poging te verhullen dat er aan de kunstwerken die er te zien zijn eigenlijk weinig specifieke Bowie-heid te ontdekken is. Laat staan dat de selectie een coherent verhaal vertelt over de mens of de kunstenaar Bowie. Misschien ook wel te veel gevraagd maar je hoopt er natuurlijk wel een beetje op.

Om eerlijk te zijn is de verzameling design en meubilair in het midden van de zaal het meest in het oog springend. Een fleurig maar wat ongemakkelijk ogende Pop-bank bijvoorbeeld en veel voorwerpen van Ettore Sottsass vol kleur en patronen en andere gekkigheid. De spin painting van Damien Hirst op de muur erachter komt ineens bescheiden over. Lijkt me een nieuwe ervaring voor Hirst. Verder hangt er een hele aardige Basquiat waar vooral het verhaal er achter - dat Bowie het kocht nadat hij in de film over Basquiat de rol van Andy Warhol speelde - het bijzonder maakt. Dat geldt ook voor de Auerbach, waarvan Bowie ooit zei dat hij wilde klinken zoals dat er uit zag (de twee-dimensionale versie mist het effect van de centimeters diepe lagen verf). Bij de overige werken ontbreekt in de regel zo'n aansprekende anekdote en die moeten het dan vooral van het aura van Bowie in het algemeen hebben om bijzonder geacht te worden. Niet altijd met succes wat mij betreft.

De Highlights Preview is nog tot 9 augustus in London te zien en gaat daarna op wereldtour langs LA, New York en Hong Kong. Dit filmpje van ITV News geeft ook een aardige indruk. Begin november, vlak voor de veiling, zal het hele aanbod te zien zijn bij Sotheby's New Bond Street.



23.7.16 - (0)

Lees-, luister- en kijklinks om op te klikken in het weekend:

Our Band Should Not Be Your Life
De zomerluwte is een goeie gelegenheid om eindelijk eens door die ellenlange lijst met gebookmarkte en op andere manieren tot later lezen bewaarde artikelen te spitten. De Quarterbacks was ik eigenlijk weer een beetje vergeten terwijl ze vorig jaar toch een hele leuke plaat hadden en hier in London een ietwat raar maar memorabel optreden gaven. Dat ietwat raar maar memorabel lijkt uit deze reportage (van begin dit jaar) sowieso de algemene insteek van de band te zijn.

The Green Door Studio: Live from Glasgow
Deze is nog ouder. Portret (uit 2014) van de Green Door Studios in Glasgow. Doen hele sympathieke dingen. Kwam onder mijn aandacht omdat ik op zoek was naar meer informatie over de Green Door All-Stars onder welke naam er eind vorig jaar een interessant album verschenen waarop muzikanten uit Ghana, Belize en Glasgow met elkaar en diverse electronische apparatuur in de weer waren. Oh kijk, hier een iets recenter stuk over dat project in het bijzonder.

Neues von Jan St. Werner
Pas op! Geluidskunst! Wat ik aardig vind aan deze uitzening van WDR3's Open Sounds is dat de werken die uitgezonden worden - twee dingen van Mouse on Mars's Jan St. Werner met vocale bijdragen van respectievelijk Damo Suzuki en Mark E. Smith - vakkundig ingeleid worden met een kort gesprekje en een uitleg zodat je weet wat je ongeveer hoort en wat de bedoeling erachter is. Het laatste deel van de uitzending is een recente live-opname van Mouse on Mars.

Keine Atempause
Ineens was Düsseldorf helemaal hip afgelopen week. DJ Broadcast ging op bezoek en doet verslag van de hipste bands en clubs en opvallend veel van die namen komen ook weer terug in deze documentaire bij de WDR over de punktijd in de stad.

Why Only The Bangles Broke Out Of The Paisley Underground?
Waarom de Bangles wel doorbraken en de Dream Syndicate of Green on Red niet.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics