8.5.17 - (0)

Thousand Island, da's toch geen naam voor een poppodium? Bij zo'n naam denk ik niet aan rock'n'roll maar aan, wel, sladressing vooral. Toch is het de naam van een nieuwe Londonse concertlokatie, tegenover Highbury-Islington. Alhoewel, niet helemaal nieuw, want het is gewoon wat vroeger Upstairs At The Garage was maar dat nu een nieuwe eigenaar heeft en een nieuwe lik verf (je ruikt het nog in het trappenhuis). Dat bedoel ik, Upstairs At The Garage. Dát is een goeie naam voor een venue. Je weet meteen waar je aan toe bent. Je hebt de Garage, klinkt sowieso al lekker groezelig, en dit is daar dan boven. Geen moeilijk gedoe. (Beneden heet het trouwens ook met de nieuwe eigenaar nog gewoon de Garage).

Maar goed, we zijn hier, afgelopen donderdag om precies te zijn, voor Fazerdaze. Heel fijn nieuw Nieuw-Zeelands gitaargroepje dat in ongeveer hetzelfde dromerige soort indiepop doet als Hater van een paar weken terug en eigenlijk dus ook wel in het toen genoemde rijtje - Alvvays, Fear of Men, Jay Som - had gepast. Zelfde samenstelling als Hater zelfs: zangeres/gitariste plus mannelijke bas/drums/nog-een-gitaar. (Overigens is het vooral háár project, Amelia Murray heet ze en op plaat speelt ze alles zelf). Om de vergelijkingen gewoon nog even door te trekken: Fazerdaze's net verschenen album, Morningside, is iets wisselvalliger dan die van de Zweden maar op het podium komen de kiwi's een stuk beter uit de verf. Het is minder statisch en in zichzelf gekeerd. Heeft een losser, bijna slackerig sfeertje. Alhoewel de tuinbroek van de drummer wat mij betreft misschien een stap te ver is. Maar het werkt. Het publiek is stil en aandachtig en enthousiast en laat van zich horen op precies de juiste momenten. En dat maakt vervolgens ook de band weer beter. Jennifer is hartverscheurend mooi, Lucky Girl is de ultieme indiedansvloervuller als er in 2017 nog indiedansvloeren zijn om gevuld te worden en ze sluiten af met een prachtige cover van Gwen Stefani's Cool in de toegift.

Fazerdaze is in de nabije toekomst twee keer in Amsterdam te zien: donderdag 11 mei in Sugarfactory samen met Happyness en op vrijdag 26 mei op de eerste dag van London Calling in de Paradiso.



6.5.17 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Blazing Trails For East African Outsider Music
Interview met de mensen achter het Oegandese Nyege Nyege Tapes label. Al hun releases staan voor een zeer schappelijke prijs op Bandcamp. Ik vond zelf vooral de hyper ratelende synthesizers van Otim Alpha's Gulu City Anthems erg opvallend.

Living In Limbo
Fascinerend portret van de muziekscene in het jongste land op onze aardbol, Zuid-Soedan.

Is China’s Next Great Export Its Thriving Underground Music Scene?
Het antwoord op in koppen boven artikelen gestelde vragen is meestal negatief, en hier hoogstwaarschijnlijk dus ook, maar deze reportage over hiphop en electronische muziek is China is verder best wel interessant.

Lefto In Transit
Televisiebonus. Lefto - ik ken hem vooral van zondagavonds op Studio Brussel - reist als DJ de hele wereld rond en kent zo overal de beste platenzaken, de hipste clubs en de interessantste mensen. Voor de Belgische televisie zette hij zijn dik bestempelde paspoort in voor een serie muzikale reisreportages. Heb zelf alleen nog de aflevering over London bekeken en die vond ik, met bijdragen van bijvoorbeeld Giles Peterson en de rapper Barney Artist, zeker de moeite waard. Hier kun je de uitzending nakijken (wel geloof ik even een account aanmaken).



4.5.17 - (0)

Met dank aan de Perfumed Garden zat ik van de week naar een aflevering van de John Peel Show uit maart 1992 te luisteren. Er was een sessie vam Shut Up and Dance en Pavement (en Swell en Seam) waren de zogenaamde Next Big Things. En de bekendmaking van welke gelukkige luisteraars die een postkaart(!) hadden ingestuurd een vinyl-exemplaar van de Peel Sessions van de Babes In Toyland hadden gewonnen. Limited edition! Maar 4000 exemplaren! Dat leek me wat veel om het gelimiteerd te noemen maar het waren blijkbaar andere tijden want ik hoor ook niets ironisch in Peel's stem als hij dat getal noemt. Sterker nog, hij benadrukt dat het om een genummerd oplage draait én dat het hier gaat om exemplaren met een laag nummer, onder de 100, want dat is belangrijk want dan zijn ze 'over 25 á 30 jaar' veel geld waard. Toevalligerwijs is 1992 precies 25 jaar geleden en kunnen we die voorspelling eenvoudig checken. Ik ben bang dat deze gelimiteerde 10"-schijven momenteel voor 4pond verkrijgbaar zijn op Discogs en ik zo snel geen correlatie kan vinden tussen het nummer op de hoes (als dat al genoemd wordt) en de prijs. (Er is er trouwens ook eentje te koop met nummer '#4241 van 4000'...). Maar misschien dat die dingen de komende 5 jaar ineens in prijs gaan stijgen. Er zit nog een beetje speling in de voorspelling.

Over radio gesproken, de april aflevering van Pop Muzik van afgelopen week staat ook weer gewoon op Mixcloud. De complete tracklisting vind je op Facebook.



24.4.17 - (0)

Ik maakte er een een rustige Record Store Day van afgelopen zaterdag. Alhoewel ik na een paar keer internationaal verhuizen zo goed als helemaal afgeknapt ben op het concept Platen Verzamelen, wilde ik één dag van het jaar nog wel m'n best doen. Zeker als er ergens een paar aardige instore optredens gepland waren (of, in het geval van Rough Trade East, buiten op de stoep. De Youtube van het optreden van Sleaford Mods waarin ze aan de stok kregen met een lokale dronkenlap heb ik geloof ik wel eens vaker gepost) dan was ik er wel tot over te halen om ook even door de bakken te pluizen en voor de vorm een nieuw plaatje te kopen. Helaas viel het live-aanbod deze editie hier in London een beetje tegen. Geen openlucht podium in Soho meer (vorig jaar trouwens ook al niet) en Craig Finn was eigenlijk de enige aansprekende naam op de affiche van de gecombineerde Rough Trade Shops en dat vond ik eerlijk gezegd niet genoeg om er voor op de fiets te springen.

Zelfs de (gratis) bandjesavond in de Old Blue Last had niet de moeite genomen zich, zoals voorgaande jaren, te afficheren als een Record Store Day Afterparty. Het was dus gewoon een avond met bandjes, bandjes van het Zweedse PNKSLM label om precies te zijn. Chemtrails vielen recentelijk op met hun kekke single Deranged. Energieke, niet te netjes tussen de lijntjes kleurende bubblegumpop met een venijnig zeurend orgeltje en een aanstekelijk gevoel voor melodie. Elementen die in de rest van het oeuvre van de band ook te herkennen zijn maar ik moet zeggen dat het vooral in Deranged allemaal precies op z'n plek valt. De andere nummers moeten het vaak meer van hun enthousiasme hebben. Gelukkig heeft het vijftal daar emmers vol van.

Headliners zijn Hater uit Zweden. Hun debuutalbum You Tried staat vol van de fijne, jangle-y gitaarpop met intense, introverte vocalen.Het is zeker geen uniek geluid - bands als Alvvays, Fear of Men en Jay Som opereren in ongeveer hetzelfde vaarwater - maar het is een genre dat staat of valt met de mistroostig melodieuze kwaliteiten van je liedjes en dat zit bij Hater wel snor. Ik had toch al gezegd dat ze uit Zweden komen? Alhoewel redelijk uptempo blijkt het toch niet echt geschikte muziek als soundtrack voor (het begin van) een wilde zaterdagavond te zijn. De nummers zitten daar te subtiel en te ingetogen voor in elkaar. Fijnzinnige, gelaagde (gitaar)melodische constructies. Dramatische momenten waarin vaak juist volume terug wordt genomen. Prachtig op plaat, parels voor de zwijnen in de context van de avond. Er wordt flink doorheen gepraat. De nogal in zichzelf gekeerde podiumpresentatie van de band helpt natuurlijk niet, maar past bij de muziek. Die plaat blijft overigens prachtig.



17.4.17 - (0)

Multimedialinks voor je paasmaandag:

PC Music Meets Early Music
Late Junction is het bijna dagelijkse programma met experimentele muziek op BBC Radio 3, hun versie van ons Radio 4 zeg maar. Die paar keer per jaar dat ik het hoor, moet ik atijd een beetje wennen aan hun veelzijdige muziekkeuze: moeilijke electronica, jazz, modern gecomponeerd, 'wereldmuziek'. Van alles komt langs. Ze hebben hun tent zo ver van de gebaande paden af opgezet dat als ze, zoals ze een paar weken geleden deden, PC Music's Danny L Harle in de studio hebben voor een sessie en ze hem dan samen laten werken met de klavecimbellist Pawel Siwczak dat ineens eigenlijk harstikke logisch lijkt. En ik vond het resultaat ook wel de moeite waard. De sessie begint rond een minuut of 41 in de uitzending en als het even meezit kun je hier de sessie alleen downloaden.

Thirteen Albums I Currently Like
Misschien moet ik gewoon vaker naar Late Junction luisteren. Een paar dagen eerder hadden ze een mixtape samengesteld en aangekondigd door Stephin Merritt. De Magnetic Fields-frontman kwam - niet heel toevallig, hij heeft een nieuwe plaat te promoten - recentelijk ook al langs bij de Quietus waar hij vertelde over z'n 13 favoriete albums van het moment.

A Quartet Of Bill Drummond Plays On Resonance FM
Vorige maand stond Bill Drummond een week lang in de schijnwerpers bij de experimentele Londonse radiozender Resonance FM. Vijf avonden achter elkaar zond het station radio plays van zijn hand uit. Om eerlijk te zijn heb ik tot op heden alleen de eerste aflevering geluisterd en dat bestaat uit Drummond die een verhandeling houdt over z'n collectie 7"'s en Liverpool FC en veel meer terwijl op de achtergrond een paar muzikanten piep-knor geluiden uit hun instrumenten (en een typemachine zo te horen) toveren. Delen 2, 3, 4 en 5 staan ook op Mixcloud (en ik weet ook niet waarom het staat aangekondigd als een Tetralogie en toch uit 5 delen bestaat). Meer info op deze Tumblr.

Garage / Proto-Punk Companion – A Mixtape
Naar aanleiding van het verschijnen van een nieuw Boss Hog album zette Jon Spencer voor Aquarium Drunkard een paar van z'n favoriete (YouTube-versies van) garage/proto-punk-liedjes op een rij.

Het plaatje van vandaag is oorspronkelijk van Screenshots of Despair.



2.4.17 - (0)

Diverse kliklinks voor op Zondag:

A Family Affair
Ik was vorige week naar een concert! Gebeurde nog niet zo vaak dit jaar. Ik had me wel voorgenomen er iets over te schrijven maar, ik denk, van de schrik kwam het er steeds maar niet van. In The Others in Stoke Newington zag ik Manuela het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy dat je eigenlijk niet dient te omschrijven als het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy want het is vooral het ding van z'n vrouw, Manuela Gernedel, en ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy is gewoon bandlid. Met best een grote stempel op de muzikale aankleding, dat wel. Een van de nummers recyclet schaamteloos en ietwat vertraagd (en ironisch?) de riff uit Take Me Out en sowieso heeft het best dat hoekige jaren '80 new wave sfeertje maar de manier van zingen van Grenedel geeft het iets typisch Duits. Beetje Neue Deutsche Welle en cabarettraditie. Het heeft wel wat. De plaat die ze maakten is inmiddels uit en klinkt wat minder rock dan ze live klonken. En in dit interview leggen ze een beetje uit hoe het allemaal zo gekomen is.

Why There's Political Power in Listening to Music Together
Er kwam deze week een nieuwe plaat uit van Craig Finn en dus verschijnen er overal interviews met de Hold Steady-zanger. Deze bij Esquire vond ik best wel de moeite waard. En bij Clash vroegen ze hem vooral over het leven on the road.

The Dickens Of Detroit
Artikel van drie jaar geleden. Gaat ook verder helemaal niet over muziek maar over de crime-schrijver Elmore Leonard (Get Shorty, Out of Sight, Justified) en in het bijzonder z'n relatie met de stad Detroit. Er is wel een link met muziek. Alex Leonard, de drummer van Protomartyr, blijkt namelijk z'n kleinzoon en komt hier aan het woord. Sowieso is dit Google-bijvangst. Ik was eigenlijk op zoek naar sporen van Alex' website, Good Movies and Bad Movies, daar had ik namelijk over gehoord in de podcast van Kelley Deal. Die staat met haar nieuwe band R.Ring op het punt hun debuutalbum uit te brengen en doet in dat kader een serie gesprekken met haar bandgenoot over hoe de individuele liedjes op die plaat tot stand zijn gekomen. In een van de recente afleveringen kwam Protomartyr ter sprake en vooral het artwork van drummer Alex. Kelley vertelt enthousiast over z'n website met filmrecensies waar hij (bewegende) gifs bij had gemaakt maar helaas blijkt, als je het adres eenmaal gevonden hebt, de website momenteel uit de lucht. Alleen hier vind ik een selectie en dat ziet er inderdaad tof uit. (Heb de niet bewegende versie van z'n tekening naar aanleiding van Under The Skin gebruikt als het plaatje van vandaag).

I Crawled On My Knees To Kylie
Mike Stock over de hoogtijdagen van Stock, Aitken & Waterman.



28.3.17 - (0)

Zelfs bij onze toch al redelijk globaal georienteerde usual standards was het afgelopen maandag een best wel internationale aflevering van Pop Muzik. Er was, naast de gebruikelijke inbreng uit Engeland en Amerika, muziek uit Noorwegen, Zweden én Finland, uit Australië en Nieuw-Zeeland, uit Panama, Frankrijk, Turkije (via wat omwegen) en Schotland. Allemaal gepresenteerd met een Nederlands accent. Luister na via Mixcloud en check de volledige playlist op Facebook.



26.3.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Redemption In Crapness
Baker's Dozen is een serie artikelen bij The Quietus waarin muzikanten gevraagd wordt naar hun 13 favoriete albums. Dat levert vaak lijstjes op met dezelfde voorspelbare klassiekers waar vervolgens weinig boeiends meer over te zeggen valt maar de keuze van Jason Williamson van Sleaford Mods is lekker dwars en eigenzinnig.

Finding Inspiration in Golden Age Hollywood
Als muzikanten platen beginnen te maken over het leven on the road - en hotelkamers in het bijzonder - is het meestal een teken dat de inspiratie zo langzamerhand een beetje op is. Dat belooft weinig goeds voor Room 29, het project (album en live-show) van Jarvis Cocker met Chilly Gonzales over de kamer met dat nummer van Hollywood hotel Chateau Marmont. En je zou denken dat Cocker met This Is Hardcore uit 1998 z'n obsessie met hotelkamers al uit z'n systeem had geschreven. Nou ja, hij blijft wel goed in interviews geven.

How The Iconic Artwork Of Original Pirate Material Made A Subtle Statement About London Life
Van alle terugblikken die ik dit afgelopen dagen las naar aanleiding van het feit dat het dit weekend 15 jaar geleden is dat Original Pirate Material van de Streets verscheen, vond ik deze het interessantst. Een interview met de maakster van de foto op de cover.

Atlanta's Faye Webster Talks Photography and New Music
Een van m'n favoriete liedjes van het moment is She Won't Go Away van Faye Webster, een gepolijst stukje gitaarpop met een licht Americana-sfeertje. Webster is ook fotografe en in die hoedanigheid vooral actief in de (Atlanta) hiphop-scene. Dit interview bij de Huffington Post is een beetje oppervlakkig en kort maar dat betekent wel dat er meer ruimte over was voor een ruime selectie van haar fotowerk.

Glasgow: What's in a Label?
Audiobonus. Voor BBC 6 Music sprak Belle & Sebastian's Stuart Murdoch met onder meer Emma Pollock van de Delgados en Stephen McRobbie van de Pastels over de Glasgowse (indie)muziekscene vroeger en nu.

Het plaatje van vandaag is de flyer van een feestje om te vieren dat Crack Magazine vanaf nu ook in Amsterdam te verkrijgen is. Ik heb geen idee wie die artiesten in de line-up zijn - techno-y types is m'n indruk - maar Crack Magazine ken ik wel. Is een van de gratis muziekkrantjes die hier in diverse platenzaken en clubs te verkrijgen is. Oorspronkelijk uit Bristol en er staat altijd wel wat lezenswaardigs in. Stukken beter dan de NME van vandaag de dag.



12.3.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Pagan Explorations
Interview met Children of Alice, het nieuwe project van James Cargill van Broadcast. Van dat debuutalbum van ze kan ik eerlijk gezegd nog weinig chocola maken. Beetje een verzameling onsamenhangende geluidsfragmenten. Ik mis de popliedjes.

Whatever Happened To 3 Alveston Place?
Als je vroeger, in de jaren negentig, een uit Engeland geïmporteerde (cd-)single of album kocht, zat daar steevast een postkaart in waarmee je je kon inschrijven op de mailinglijst van de artiest van desbetreffende single of album. Het maakt niet uit wat je gekocht had, het adres was altijd 3 Alveston Place in Leamington Spa.

Bed Bugs, Brexit And Goodbyes
Interview met het Fortuna Pop label - bekend van onder meer Allo Darlin', Proper Ornaments en Comet Gain - dat er aan het eind van deze maand na 20 jaar mee ophoudt.

Laurie Anderson On Lou Reed’s Love, Work And Retirement Plan
Nou wat het in de kop van het artikel zegt dus: Laurie Anderson over Lou Reed.

In Five: Amber Arcades
Annelotte van Amber Arcades over haar vijf favoriete liedjes allertijden.

Playlist: Top Ten Swedish Music
Johan Angergård van de Legends en het Labrador label over z'n tien favoriete Zweedse liedjes allertijden.

Het plaatje van vandaag is een artist's impression van een voorgesteld sculptuur in Brixton ter nagedachtenis aan David Bowie. Er loopt een crowdfundingsactie om een en ander te bekostigen.



9.3.17 - (0)

Zo maar een paar recente podcasts en afleveringen van online beschikbare radioprogramma's die ik de moeite waard vond:

Weekend Mixtape 5: Lawrence
Het nieuwe Go-Kart Mozart-album dat beloofd werd toen ik vorige keer naar een door Lawrence (ook: Felt, Denim) gepresenteerd radioprogramma linkte, is nog altijd niet verschenen. De eigenzinnige (anti-)popster heeft in de tussentijd wel opgetreden op een of ander Duits festival en in dat kader maakte hij eind vorig jaar deze mixtape met eigenzinnige novelty-pop en andere obscuriteiten en praatte het aan elkaar (even naar beneden scrollen of klik hier voor de Mixcloud-link).

Talkhouse Music Podcast
Gesprek tussen Craig Finn van de Hold Steady en Syd Butler van Les Savy Fav, het label French Kiss (waar de platen van de Hold Steady verschenen) en blijkbaar ook de band van de Amerikaanse late night talkshow van Seth Meyers.

Punk Was About Taking Control Of Your Own Situation
Interview met Ajay Saggar (King Champion Sounds, Deutsche Ashram, Donkey) over wat er met de spirit of '77 gebeurd is.

The Perfumed Garden
Geen idee waar je de tijd vandaan zou moeten halen om er naar te luisteren maar dit blog schotelt je om de zoveel tijd een nieuwe oude radio-uitzending van John Peel voor. Van een willekeurige datum zo te zien. Op de voorpagina staat momenteel onder meer shows uit 1979, 1990 en 1997.



6.3.17 - (0)

De grote blockbuster tentoonstelling in Tate Modern op het moment is die met werk van de fotograaf Wolfgang Tillmanns. Ben er eerlijk gezegd nog niet aan toe gekomen om een kijkje te nemen maar pik afgelopen zondagmiddag wel een stukje randprogrammering mee. Die randprogrammering is sowieso de moeite waard want het heeft allemaal een beetje een muzikaal tintje. Tillmanns begon per slot van rekening z'n fotografie-carriere ooit in de raveclubs van Hamburg en London en debuteerde vorig jaar zelf als muzikant met een paar house 12”'s.

In de South Tank, de grote kale evenementenruimte onder het nieuwe deel van het museum, staat vanmiddag een intensief onderzoek van It's A Sin van de Pet Shop Boys op het programma. Onder de noemer The 30 Tracks Take Make Up 'It's A Sin' By The Pet Shop Boys gaan we twee-en-een-half uur lang luisteren naar, wel, de 30 geluidsporen waaruit de synthpophit uit 1987 is opgebouwd. De opzet is iets anders dan ik verwacht. We krijgen niet omstebeurt de 30 losse onderdelen voorgeschoteld maar Tillmanns heeft, samen met PSB sound engineer Pete Gleadall, een cumulatieve versie samengesteld. We gaan dertig keer naar It's A Sin luisteren beginnend met één individueel instrument en dan elke keer één geluidspoor d'rbij. Alhoewel, 'instrument'. De eerste versie die we horen bestaat uit alleen de onweer geluidseffecten uit het nummer. Vijf minuten en een paar seconden stilte met hier en daar een bulderende donderklap dus. Spoor twee is de High Synth Chords die een paar keer in het nummer voorbijkomen. Maar om eerlijk te zijn wordt het al vrij snel herkenbaar als It's A Sin. Al bij het vierde of vijfde rondje valt een van de synthesizer partijen in die melodische houvast geeft.

Het is overigens allesbehalve een sacrale of meditatieve ervaring. Het is zondagmiddag, dit is de Tate Modern, je kunt gewoon naar binnen en buiten lopen. Een paar die hards liggen geconcentreerd met hun ogen dicht op door de organisatie verstrekte kussentjes maar verder is het een vrij levendige bedoening met gesleep van stoeltjes, rondrennende kinderen, verdwaalde toeristen en wat dies meer zij.

Ondertussen begint It's A Sin steeds meer op It's A Sin te lijken. De, keihard ingemixte, orchestra stabs zorgen voor een lichte schrikreactie in de zaal. En een grote glimlach. We zijn inmiddels ongeveer halverwege in wat misschien wel de langste opbouw van een popliedje ooit is. Maar dan zonder dan de drop ooit écht valt want het blijft langzaam maar zeker laagje op laagje stapelen. De grote reveal gaat nooit komen maar stukje bij beetje ontstaat er een popliedje. Zelfs wanneer de vocalen invallen is geen groots apotheotisch moment want tegen die tijd, spoor 18, hebben we al een handvol variaties op de vocalen langs horen komen; vocodereffecten en dergelijke. Dan is de versie waarin de BassSeq wordt toegevoegd een grotere stap voorwaarts richting de dansvloer. En Shazam herkent het nummer al met 21 tracks.

Tegen die tijd begin ik eindelijk ook de ironie in te zien van een project van een visuele kunstenaar als Tillmanns waarin zo weinig te zien is. We zitten met z'n allen naar een op de muur geprojecteerd Logic Pro X-scherm te kijken waarin een verticaal lijntje van links naar rechts loopt. Maar we leren wel élk detail uit It's A Sin kennen en overdenken en analyseren. Om bijvoorbeeld tot de conclusie te komen dat de Pet Shop Boys misschien wel de ideale band is voor zo'n actie. Met een gemiddeld gitaar-bas-drums-bandje zou je binnen een kwartiertje klaar zijn. De productie van Chris Lowe is zo gelaagd dat elke nieuwe laag iets fundamenteels toevoegd. Bijna iedere laag. Zo vanaf de 24ste keer dat we het liedje horen wordt het drumstel opgebouwd en ik moet bekennen dat ik de toegevoegde waarde van de claps en de cow bell en de shaker moeilijk kan ontwaren - more cow bell! - en pas in de tamboerijn op spoor 27 weer iets nieuws hoor.

Maar ik zit hier nu al bijna tweeënhalf uur dus die laatste paar loodjes zullen ook wel lukken. Vind wel dat ik straks na afloop een prijs of een certificaat verdiend heb. Spoor 29 is de snaredrum en daarmee zijn we zo goed als compleet en, in tegenstelling tot wat ik daarnet dacht, als het allerallerlaatste rondje eindelijk de bassdrum invalt, voelt het eigenlijk wel als een stukje ontknoping. En niet eens zo zeer omdat de uitputtingsslag hiermee over is maar ook gewoon, omdat het de bassdrum is. Een paar mensen staan op en beginnen te dansen. Groot gelijk eigenlijk. We hebben het verdiend. Ter verhoging van de feestvreugde schiet er één schijnwerper, in een ironisch langzaam tempo, over het plafond en bedankt Tillmanns ons voor onze aandacht. Na twee minuten adempauze begint het hele gedoe weer van voren af aan maar ik heb voorlopig even genoeg van It's A Sin.



1.3.17 - (0)

De februari-editie van Pop Muzik bevatte onder meer covers van nummers van Kraftwerk en de Only Ones, diverse nummers van diverse anti-Trump compilaties (deze en deze om precies te zijn), drie nummers van het album van de maand van Hand Habits, een alternate version van Easy and Me van Lee Hazlewood van de recente reissue van Cowboy In Sweden, een op een Peruaans label verschenen nummer van een band uit Thailand, twee nummers achter elkaar van artiesten uit Oostenrijk (geen toeval), een nummer getiteld Undying Love For Humanity gevolgd door een nummer van de band Hater (wel toeval), vier bands die op het afscheidsfeestje van het Fortuna Pop label gaan spelen en één heel obscuur nummer uit 1967. Voor ieder wat wils dus. Check de complete tracklisting op Facebook.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics