25.9.17 - (0)

Het is al meer dan een jaar geleden dat de naam Darren Hayman hier voor het laatst viel. Wonderlijk want de voormalige Hefner-frontman is nog steeds een bezig baasje. Zo verscheen er aan het begin van de zomer een plaat van de Hayman Kupa Band (wel aardig) en werd er meer recentelijk een single aangekondigd van z'n krautrockproject The Great Electric (nog niet gehoord). En dan is er nog zijn Thankful Villages project. Thankful Villages zijn Britse dorpjes waarvan in de eerste wereldoorlog alle naar het front gestuurde dorpelingen levend terugkwamen. Het project bestaat er uit dat Hayman alle 54 dorpjes in Engeland en Wales afreist en ter plekke een nieuw liedje schrijft. Je kunt een en ander op de website volgen - Hayman maakt ook filmpjes en tekeningen van z'n trips - en inmiddels zijn er twee albums met liedjes verschenen. De nummers zelf gaan overigens zelden over de oorlog maar meer over het Britse dorpsleven van nu in het algemeen.

Gisteravond in de Apple Tree, een pub in Clerkenwell, speelde Hayman een flinke handvol van die liedjes live. Het had misschien iets meer weg van een spreekbeurt met muzikale onderbrekingen dan van een traditioneel live-optreden. Het begon al vóór het eerste nummer als Hayman diverse lokale feitjes uit z'n mouw schudt. Bijvoorbeeld dat we ons momenteel op steenworp afstand bevinden van de enige plek in London waar je nog de (want inmiddels ondergrondse) rivier de Fleet kunt horen. En zo gaat het een klein uurtje door met anekdotes, uitleg en zelfs geluidsfragmenten van geïnterviewde dorpsbewoners waar Hayman dan een beetje gitaar bij tokkelt. En af en toen dus een mooi liedje. Soms zelfs begeleid door een drummer en bassist.

In een Nederlandse context zou een optreden als dit een voorteken zijn dat de artiest in kwestie op het punt staat Het Theater In te gaan maar een dergelijke kleinkunsttraditie bestaat volgens mij niet echt in Engeland. Jammer, want Hayman lijkt er geknipt voor. Je moet van behoorlijk goede huize komen om op zondag(na)middag een volle pub bij de les te houden. In een echte theatersetting zou er misschien nog iets visueels aan toegevoegd kunnen worden maar voorlopig houdt Hayman zich met z'n terzijdes en inleidingen heel behoorlijk op de been. De informele toon van z'n presentatie nodigt zo nu en dan een van de stamgasten uit om ook een luidruchtige bijdrage te leveren - alsof het een conversatie is, in plaats van een optreden - maar tijdens de liedjes zelf is iedereen stil.



24.9.17 - (0)

Leeslinks voor op je zondagmiddag:

Bowie, Bach and Bebop
Ook hier is het culturele seizoen in volle hevigheid los gebarsten. Spektakeltentoonstelling van het moment is de grote overzichtsexpositie van Basquiat in de Barbican. Goede gelegenheid voor de New York Times om het eens over s'mans muzikale invloeden te hebben (inclusief Spotify-playlist). (De foto hierboven is van Edo Bertoglio en heb ik van de tentoonstellingwebsite van de Barbican.)

A Shadow History of LCD Soundsystem in Five DJ Sets
Van die keer dat James Murphy plaatjes draaide op de (internet)radio van Beats in Space in 2002 tot z'n dj-set voor de 12e verjaardag van DFA Records in 2013 (met mixcloudlinks en dergelijke).

How Post-Rock Stopped Dancing
Fragment uit het boek Fearless van Jeanette Leech over bands als Tortoise, Gastr Del Sol en Fridge.

The Music Snobby London Critics Love To Ignore
Ik had nog nooit van (gitaar)bands als de Sherlocks en de Blossoms gehoord maar die blijken enorm populair te zijn oop North en ik ben dus een typische Londonse muzieksnob.

Tales From The City
Het London van Amber Arcades.



10.9.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The World Spins
Heel lang interview met Johnny Jewel (Chromatics, Glass Candy etc.) dat zelfs interessant is als je, zoals ik, nog geen seconde van het nieuwe seizoen van Twin Peaks hebt gezien. Dear Tommy, het langverwachte Chromatics album, zit er écht aan te komen.

An Excellent LP of Shared Deadpan Genius
(Te) kort interview met Courtney Barnett en Kurt Vile over de plaat die ze samen maakten. De vooruitgestuurde single, Over Everything, vind ik alleraardigst.

Making Waves
Heb het artikel nu drie keer gelezen maar ze lijken toch écht K2K Radio, het station waar ik elke maand míjn radioprogramma doe, vergeten te zijn te noemen. Maar goed, radio maken en luisteren is hartstikke hip London, dat is dus hartstikke waar.

De illustratie van vandaag is een still uit de video-installatie Interpassivities van de kunstenaar Jesper Just, met in de hoofdrol Kim Gordon, die tot nog precies vandaag te zien is bij West in Den Haag. Goeie timing! (Overigens heeft Eye in Amsterdam later dit jaar ook een tentoonstelling met werk van Just).



31.8.17 - (0)

Ik had al een beetje bange vermoedens. Het was een Bank Holiday én Notting Hill Carnival en inderdaad, toen ik afgelopen maandag kwart voor acht bij de radiostudio aankwam voor een kersverse editie van Pop Muzik was alles op slot. En die ene persoon die me misschien binnen zou kunnen laten was nergens te bereiken. Gelukkig was er woensdag nog een open plekje in het rooster dus kon ik alsnog al m'n favoriete plaatjes van de afgelopen maand draaien: Alvvays, Eerie Gaits, Faith Healer, Cinema Red and Blue, Lens Mozer et al.. Voor de luistercijfers maakte het geloof ik weinig uit. De volledige playlist staat op Facebook.



26.8.17 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Pop Polymath And Non-Musician
Zoals gezegd is er net een nieuw album van St Etienne uit en ter promotie zijn de diverse bandleden dus veelvuldig in de media te vinden. Hier wordt Bob Stanley geinterviewd door What Hifi?. Valt me eigenlijk een beetje tegen dat het pas in de tweede helft over de technische kant van het naar muziek luisteren gaat maar het doet me deugd te lezen dat Stanley nog altijd een Mini-disc gebruiker is.

That Striped Sunlight Sound
Ik dacht dat Grant & I, het boek van Robert Forster van de Go-Betweens, al lang en breed uit was. Linkte bijna precies een jaar geleden al naar een ander voorproefje. Blijkbaar was dat de Australische versie ofzo want het boek verschijnt deze week pas officieel hier in Engeland en bij Caught in the River vind je nu een ander fragment.

Fortuna Favours The Brave
Lang interview met Sean Price van Fortuna POP!, het label dat de platen van onder meer Allo Darlin', The Pains Of Being Pure At Heart, Comet Gain en de Lucksmiths uitbracht en eerder dit jaar de pijp aan Maarten gaf.

Sweet 16
Vaste rubriek in het muziektijdschrift Loud And Quiet (archief hier) waarin een muzikant herinneringen ophaalt aan de tijd dat hij/zij 16 was, inclusief foto. Deze keer met J.Mascis.

Liam Gallagher Rates His Best And Worst Haircuts
Doet wat het zegt in de kop.

De illustratie van vandaag is een still uit de video voor Everyone You Meet van The Clientele. Bij Stereogum legt de band het idee achter de clip uit. Ik woon een stukje westelijker dan hun N11 maar de atmosfeer komt me bekend voor.



13.8.17 - (0)
Leeslinks voor op zondag:

Finding The Connection
De 13 favoriete albums van Laetitia Sadier. Heel veel diepzinnige dingen heeft ze er niet over te vertellen maar het is een lekker eigenzinnige selectie (met nogal wat platen waar ze zelf op te horen is). Ik heb er een playlistje op Spotify van gemaakt, alleen de originele versie van die Ex-Futur Album is er niet te vinden.

Music To Visit
Stukje van Bob Stanley over David Essex. Stanley schrijft elke maand een column voor Record Collector (net als Luke Haines als ik het wel heb) maar die zijn zelden tot nooit voor niet-abonnees online te vinden. Deze is een uitzondering (en van ergens vorig jaar maar ik denk dat met een onderwerp als David Essex niet zo héél veel uitmaakt).

Life Harle: #1 Bestseller
Interview met Danny L Harle. Over popmuziek, newness, barok en arpeggios.

Mark E. Smith’s Guide to Longevity
Heb die nieuwe plaat van The Fall één keer gedraaid en dat was meer dan genoeg maar interviews met Mark E. Smith blijf ik graag lezen. Ook als ze best wel kort zijn.

The Hilarious Life Lessons of a Cultural Hero
Het nieuwe album van Black Grape heb ik nog niet gehoord en ik denk niet dat ik er erg veel behoefte aan heb maar interviews met Shaun Ryder blijf ik graag lezen. (De kop boven het artikel doet vermoeden dat het hetzelfde soort interview is als dat hierboven met MES maar dat is niet zo).

Het plaatje van vandaag is een voorproefje uit het boek Art Record Covers, over platenhoezen gemaakt door beeldende kunstenaars. Bij Wax Poetics kun je een interview lezen met de schrijver/samensteller, Francesco Spampinato.



12.8.17 - (1)

Ik ben helemaal vergeten hoe we vroeger aan festivalvoorpret deden. Kan me niet meer voorstellen na de bekendmaking van de line-up en het kopen van een kaartje níet meteen een Spotify-playlist te maken. In eerste instantie een hele lange met een paar tracks van alle bands en dat je die dan langzaam maar zeker schaaft en snoeit zodat het op den duur de vorm aanneemt van je ideale spoorboekje voor op de dag zelf. Neem nou mijn playlist voor het Visions Festival van afgelopen zaterdag.

Die begint met een selectie tracks van Soccer Mommy en Frankie Cosmos. Dat was meteen een beetje een pijnpuntje want die speelden tegelijkertijd. Beetje awkward geprogrammeerd want muzikaal best wel in elkaars vaarwater. Allebei dromerige, bescheiden indiegitaarpopliedjes. Gelukkig bleek Soccer Mommy een paar dagen eerder een eigen optreden te doen elders in de stad en zo kon ik op Visions naar Frankie Cosmos. Het festival speelt zich af in diverse (overdekte) venues in Bethnal Green en Hackney in oost-London en Cosmos stond in de grootste, Oval Space, en verzoop daar eerlijk gezegd een beetje. Ook met band - drummer, bassist, keyboariste - blijven de liedjes klein. En kort. En lief. Maar echt indrukwekkend wil het niet worden.

Holly MacVe was voor mij dé ontdekking van alle voorbereidende werkzaamheden in Spotify. De rest van de bands die ik wilde zien kende ik al redelijk goed. Van MacVe had ik ook wel eens wat gehoord maar met haar stem - een nogal theatrale, overdreven countrysnik die om de haverklap lijkt over te slaan; ze is vast een goeie jodelaar – had ik steeds een beetje moeite maar met wat meer geduld wen ik er aan en dan valt het kwartje want ze doet in hele mooie – theatrale, nogal overdreven – country-ballads. Haar locatie op Visions is niet ideaal. NT's is een cafe/bar/gebeuren op de tweede verdieping van een voormalig industrieel gebouw. Nogal rumoerige tent en ze is in haar eentje op gitaar of piano. En ik word ook ernstig afgeleid door het uitzicht. Het spoor dus met daarachter de geraamtes van de gashouder naast Oval Space en daar achter in de verte de skyline van London. De gherkin, de shard. Zo indrukwekkend dat ik bijna vergeet te luisteren.

Daarna stonden Sacred Paws op de speellijst en dus op mijn programma maar die heb ik op het laatste moment toch maar ingewisseld voor Kero Kero Bonito terug in Oval Space en geen spijt van gehad. Ze speelden precies dezelfde set als ik ze vorig jaar zag doen in een kelder nabij Old Street - zelfde liedjes, zelfde verkleedpartijen, zelfde attributen - maar ik word er toch enorm blij van. Niet op m'n speellijst: Liars. Want dat vind ik lelijke rotmuziek maar omdat ik een gat van een uurtje in m'n schema had toch even wezen kijken. En wat denk je? Live is het óók lelijke rotmuziek. Met een zanger in een trouwjurk en veel stroboscopische lichteffecten.

Gelukkig is een van de andere headliners meer mijn ding. Sophie speelde een paar jaar geleden ook al op Visions. Was erg goed. Geloof dat het de tijd van Bipp en Lemonade was. De echte pophits moesten nog komen maar die speelde hij allemaal al wel. Kan me nog goed herinneren hoe ik, midden in een set alle kanten op stuiterende samplepop, kippenvel kreeg van de eerste keer Just Like We Never Said Goodbye horen. Wel een beetje een rare naam als headliner. Ik bedoel, ik ben fan, maar ik geloof niet dat die ep van hem toen in 2015 de hitparades in vuur en vlam heeft gezet en sindsdien is het bovendien allemaal redelijk stil geweest. Alhoewel er momenteel wel van alles lijkt te rommelen. Er verscheen net een track die hij maakte met Cashmere Cat en MØ en hij heeft een paar nummers geproduceerd voor Charli XCX alhoewel die nog niet allemaal per se officieel verschenen zijn.

Qua podiumpresentatie is er in ieder geval weinig veranderd. Jongeman met lang haar achter een laptop. Alhoewel hij vorige keer niet zo'n enorm opgeblazen oranje jas aan had voor zo ver ik me kan herinneren. De eerste tien minuten klinken in ieder geval niets als de Sophie zoals ik die tot op heden kende. Geen ironisch gedeconstrueerde pop maar een beetje alsof de Aphex Twin verdwaald is in een onweersbui. Op een gegeven moment krijgt de muziek iets meer structuur. Denk dat we dit wel grime zouden kunnen noemen. Dikke bas. Langzame beat. Kaal. Af en toe met (fragmenten van) hiphopvocals van tracks die ik niet herken er overheen. From New York to Miami. No bras. No Panties. Zelfs google kent die niet. Zo deint het eigenlijk het grootste deel van het optreden verder. Zo tegen het eind gaat het tempo ietwat omhoog en de allerallerlaatste tracks is wél weer typisch Sophie: opgepitchte melodische vocalen, arpeggioënde synthesizers, euforisch gevoel. Uiteindelijk best lekker allemaal alhoewel hij niets bekends uit z'n eigen oeuvre speelt (draait?). Geen Lemonade. Geen Bipp. Aan mijn Spotify-playlist had ik ineens níets meer. En toch vond ik het het leukste optreden van de dag.



8.8.17 - (0)


Voor een liedje over een liedje maakt Rude GRL (aka Jenna Dickens en Ben Langmaid van vroeger van La Roux) het de luisteraar niet bepaald moeilijk wélk ouder nummer ze citeren in hun debuutsingle That's The Way It Is (Survival of the Sickest). Titel - en refrein - herkennen we natuurlijk meteen uit Run DMC's It's Like That. Het enige lastige is op Youtube een versie te vinden die níet die remix van Jason Nevins is.


We leren meer over de inspiratiebronnen van het duo in de video die bij het nummer hoort. Jenna rapt het nummer terwijl er achter haar fragmenten uit diverse ouwe muziekvideo's worden geprojecteerd. De meeste herken ik wel. Manchild van Neneh Cherry. Big Time Sensuality van Bjork. Skunk Anansie met Twisted (Everyday Hurts) (die moest ik opzoeken, dacht aanvankelijk dat het gewoon Weak was). PJ Harvey. Grace Jones. Cyndi Lauper. Janet Jackson. Ik keek best wel veel naar MTV in de jaren negentig. De muzikale overeenkomsten zijn waarschijnlijk het duidelijkst bij nummers als Push It van Salt'n'Pepa en, vooral, Cars That Go Boom van L'Trimm waarvan dan ook een uitgebreid citaat is te zien de eerste keer dat het refrein langskomt in de track van Rude GRL. Ze kennen hun klassiekers.



5.8.17 - (0)

Leeslinks voor in je weekend:

The New Golden Age Of New York Music
Het boek ligt hier op de stapel. Net van de week gekocht. Meet Me In The Bathroom, over de New Yorkse muziekscene van begin deze eeuw. De Strokes, LCD Soundsystem, Yeah Yeah Yeahs en dergelijke. Maar het is heel erg dik en daar heb ik eventjes geen tijd voor maar wel voor dit - namelijk veel kortere - interview met de schrijfster, Lizzy Goodman.

The Best Band Nobody Can Sign
Lekker lang interview met Sheer Mag. Zag de band een week of wat terug hier in London in de Islington Assembly Hall en dat was a) erg goed en b) je merkte inderdaad dat de band een beetje worstelde met de combinatie van de populistische, no nonsense classic rock-elementen - riffs, licks, poses, voorliefde voor lang vettig haar - en hun kleinschalige, DIY punkhouding. Maar het is misschien ook wel precies wat de band zo interessant maakt.

The Records Behind Paul’s Boutique
De voornaamste samples op het meesterwerk van de Beastie Boys op een rijtje gezet.

Runaway: A Reappraisal Of Del Shannon
Richard Hawley en Bob Stanley van St. Etienne leggen uit wat er zo goed is aan Del Shannon.

Ik heb niet vaak heimwee naar de tijd dat ik in de Duitse provincie woonde maar de tentoonstelling Mix It over Popmusik und Videokunst in Marta in Herford - half uurtje treinen van Osnabrück - ziet er best interessant uit. Met werken van onder meer Doug Aitken, Jeremy Deller, Fatima Al-Qadari en Wolfgang Tillmans. De illustratie van vandaag is een de pr-plaatjes van de bijbehorende website.



4.8.17 - (0)

Muziek kopen op Bandcamp is leuk en vandaag is er een extra reden om je portemonnee te trekken want alle winst die de site vandaag maakt wordt gedoneerd aan het Transgender Law Center. Toen ze eerder dit jaar iets gelijkaardigs deden kwam ik met een hele sloot aan tips om te downloaden. Deze keer beperk ik me tot drie liedjes (en een beetje):


Gister in de Islington speelde Soccer Mommy deze ook (haar nieuwe album verschijnt trouwens vandaag, dit nummer is van een vorige release). Ze was in haar eentje met een electrische gitaar. Het was erg mooi. Iemand uit het publiek riep dat z'n stofzuiger Henry heet en zij dacht dat hij bedoelde dat hij dat ding had vernoemd naar het nummer maar hier in Engeland heten alle stofzuigers Henry want dat is een populair merk. Dat was grappig.


De een-na-mooiste cover-versie van dit nummer (dit is nog altijd de mooiste). Het Anonymous Choir kan één truukje, het op statige wijze coveren van je favoriete popliedjes, maar ik vind het een heel fijn truukje vooral als ze het doen met het oeuvre van Neil Young (ze hebben After The Goldrush in z'n geheel gedaan).


Dit is zonder meer het belachelijkste nummer dat ik dit jaar gehoord heb en misschien ook het aanstekelijkst. Komt van een de verzamelaar Sounds of Sisso met allemaal extreem hypere electrotracks uit Dar Es Saleem. Maar Csso gaat in Shobo nog een paar stappen verder. Het klinkt alsof een op hol geslagen sampler achterna wordt gezeten door een ratelende drumcomputer. Of andersom. Of dat ze niet meer weten wie wie nou op z'n staart zit. Het is bijna gabber. Oost-Afrikaanse gabber. Maar dus echt.

Het plaatje van vandaag is een out take van de opnames van de video van In Undertow van Alvvays. Hun nieuwe album Antisocialites verschijnt in september en kun je alvast voorbestellen (en een paar nummers van horen) op Bandcamp. Datzelfde geldt trouwens voor nieuwe albums van bijvoorbeeld Lali Puna (Two Windows, verschijn ook in september) en Mirah (Sundial, een mini-album, verschijnt in oktober).



1.8.17 - (0)

Ik had het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt vorige week maandag in de juli-editie van Pop Muzik. De tracklisting leek te zijn samengesteld met het doel het mezelf zo lastig mogelijk te maken en me zo vaak mogelijk over m'n eigen tong te laten struikelen. Zo draaide ik een plaatje van de band Hoop gevolgd door de een plaatje van de band Hoops. Dat was overigens expres. Dat ik even later twee nummers achter elkaar draaide van albums met titels zonder klinkers was overigens helemaal toeval. GN (van Ratboys) was niet zo'n probleem maar hoe zeg je thx (van Lomelda)? Of zou het gewoon thanks zijn? En dan was er nog de gebruikelijke dosis niet-Engelstalige muziek om voor verdere linguistische uitdagingen te zorgen. Alemayehu Eshete uit Ethiopië met Afer Yemegnshale. Iets dichter bij huis maar bepaald niet makkelijker: Ani Glass uit Wales. In het Welsh. Haar ep heet Ffrwydrad Tawel. Daar begon ik niet eens aan. Net zoals ik er op het laatste moment ook maar voor koos om de titel van het openingsnummer van de uitzending, Bellbottoms, niet op z'n Jon Spencer's uit proberen te spreken. Maar verder was het weer een heel geslaagde uitzending. De tracklisting staat op Facebook.



30.7.17 - (0)

Dacht eindelijk een gelegenheid te hebben naar Spiritland te gaan. Had er tot op heden alleen maar over gelezen. Nieuwe cocktailbar met als belangrijkste marketingargument het duurste geluidssyteem van London. Of was het het duurst van Europa? De wereld? Poepsjieke boxen en versterkers in ieder geval. Ik ben niet bepaald een audiofiel (of een cocktailconnaisseur) maar er kwamen op Facebook en Twitter zo regelmatig aankondigingen langs van muziekliefhebbers van naam die daar een avondje plaatjes gingen draaien (vinyl, geen mp3'tjes natuurlijk) dat ik vanzelf toch een beetje nieuwsgierig werd. Maar bij nader inzien bleek het optreden van Nev Cottee en z'n band van afgelopen vrijdag niet ín Spiritland plaats te vinden maar op het pleintje voor de deur. Nou ben ik dus nog steeds niet binnen geweest.

Het beeld dat ik van Nev Cottee in m'n hoofd heb - op basis van z'n Lee Hazlewood-achtige stem en de foto van een getroebleerd voor zich uit starende singer/songwriter met vlassig baardje op de hoes van z'n nieuwste plaat – past niet echt bij de opgewekte fris geschoren Mancunian gozer die op het podium staat. Die laidback groove van z'n nummers blijkt bij nader inzien niet zo zeer onderhuidse gospelinvloeden maar gewoon standaard Noord-Engelse swagger en de zorgvuldig geproduceerde strijkerspartijen zijn ineens gewoon ietwat iele synthesizerlijntjes. De liedjes blijven mooi maar de broeierige sfeer van de plaat moet je er zelf bijdenken.

De omstandigheden helpen ook niet echt. Een winderig pleintje in een deels nog in aanbouw zijnde wijk achter King's Cross. Op een paar plukken stoeltjes en tafeltjes na zo goed als leeg. Dit alles tegen een decor van bouwschuttingen en -kranen en veel te dure appartementencomplexen van 10 of meer verdiepingen waar slechts hier en daar licht brandt. En dan begint het na een paar nummers nog te regenen ook. Het toch al niet in grote getale aanwezige publiek steekt een paraplu op of vlucht naar een droog plekje onder de afdak bij de bar. De band neemt desalniettemin de tijd en kleedt de nummers aan met uitgebreide gitaarsoli die het vast goed doen in de context van een landerige festivalmiddag ergens in een zonnig park of plattelandsweide maar op deze druilerige vrijdagavond nogal misplaatst aanvoelen.

(Bovenstaande foto heb ik van 'smans website).



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics