14.1.17 - (0)

Ongeveer een handvol leeslinks voor op zaterdag:

R.E.M.’s Peter Buck needed a new label
De Washington Post over Mississippi Records, een van de spannendste en eigenzinnigste labels van de laatste jaren. Dat de nieuwe plaat van Peter Buck er is verschenen is eigenlijk een van hun minst interessante eigenschappen. Hun cassette-compilaties zijn legendarisch, maar nogal moeilijk verkrijgbaar. (Ze brachten ook een paar platen van de Kift uit).

An Oral History Of Arthur Russell’s Tower of Meaning
Misschien een net iets te technisch verhaal. En de diverse genoemde namen uit de New Yorkse undergroundscene van de jaren zeventig zeggen me ook niet altijd wat. Maar ook als ik het niet allemaal kan volgen, blijft het werk - en de werkwijze - van Arthur Russell fascinerend. Het album Tower of Meaning is net vorig jaar heruitgebracht.

Why Daytime Raves Were So Important For Asian Club Culture
De titel dekt de lading behoorlijk. Klik vooral ook even op de halverwege het stukje embedded video. Dat is de korte film Daydreamer, geschreven en geregisseerd door Riz Ahmed (The Night Of, Rogue One, Swet Shop Boys) en dubbel en dwars 15 minuten van je tijd waard.

Will I Be Able to Finish Listening to All My Records Before I Die?
Henry Rollins overdenkt z'n bestaan als net iets te fanatieke platenverzamelaar.

Meet Yolanda ‘Yo Yo’ Baker, America’s last disco ball maker
Videobonus van de week. Duurt maar drie minuten. Enorm charmant.



7.1.17 - (0)

Kliklinks voor in je weekend:

Bret Easton Ellis Gets Extremely Candid
Interview met Bret Easton Ellis over de door hem geschreven en geproduceerde en geregisseerde (web)tv-serie, The Deleted, die eind vorig jaar verscheen. De serie zelf stond al een tijdje op m'n wellicht-om-op-deze-plek-over-te-schrijven lijstje (de soundtrack van Tamaryn en iemand van de band Nothing zou de muzikale insteek kunnen zijn) maar het kwam er maar niet van. Het was ook een heel beroerde serie. Ging over allemaal veel te aantrekkelijke jonge mensen in Los Angeles die op de vlucht waren voor een of andere sekte ofzo. Het plot was niet echt te volgen want alle personages waren even aantrekkelijk en jong en hadden van die inwisselbare namen als Ryder en Logan of iets dergelijks en waren sowieso moeilijk uit elkaar te houden omdat ze het meeste deel van de tijd nogal weinig kleren aan hadden. Beetje sneu dat de schrijver van Less Than Zero en American Psycho denkt dat dit zijn toekomst is. De soundtrack was overigens ook niet echt de moeite van het vermelden waard. Het zijn trouwens maar 8 afleveringen van nog geen kwartiertje dus mocht je het toch willen bekijken, het 7-daagse gratis proefabonnement van Fullscreen, de service waar het te zien is, moet genoeg zijn. Niet vergeten daarna op te zeggen want hun aanbod is verder pet.

Kelley Deal on having multiple creative outlets
Kelley Deal - van de Kelley Deal 6000 en R.Ring, oh en de Breeders natuurlijk - over al haar verschillende creatieve uitlaatkleppen dus. Muziek, breien, het maken van sjaals.

People Who Could Be Insulted, I Cleared With Them First
Stephun Merritt over het aanstaande nieuwe Magnetic Fields-album, 50 Song Memoir, met een liedje over elk van z'n levensjaren tot nu toe.

Audio/video-bonus: Akoestische Jens Lekman Sessie
Ook van Jens Lekman komt er binnenkort een nieuwe plaat aan en de vooruitgestuurde single is in ieder geval al erg tof. Eind vorig jaar deed de Göteborgenaar een akoestische sessie voor NPR waar hij akoestisch drie andere nieuwe nummers speelde.

Het plaatje van vandaag is een kunstwerk van Hugh Schulte van de band Gengahr en komt uit dit artikel in DIY Magazine over mensen die in bandjes zitten en ook beeldend kunstenaar zijn.



2.1.17 - (0)

Het album Nere Och Ute I AC Län van Olov Antonsson lijkt helemaal precies specifiek voor mij te zijn gemaakt. Ten eerste is het Zweeds. En Zweedse indiepop is de beste indiepop. Antonsson kennen we nog van een paar jaar terug toen hij zijn ding deed als Cocoanut Groove en onder z'n eigen naam zijn de melodieën nog even achteloos aanstekelijk. Muzikaal vist het ook nog steeds in de zorgvuldig gearrangeerde Belle & Sebastian-vijver met af en toe een vleugje Dexy's Midnight Runners. Scherpe randjes ontbreken ten enen male en het heeft af en toe een beetje een veilig Radio-2-sfeertje maar oh wat zit het toch knap en fijn in elkaar.

En dan is het nog Zweedstálig ook. Zweeds is een van m'n favoriete muziektalen. Op een of andere manier lijkt het meer klinkers te bevatten dan andere talen en dat pakt zangtechnisch wat mij betreft in de regel erg goed uit. Ik spreek het precies goed genoeg om me niet te veel af te laten leiden door de betekenis en slechts af en toe een flard tekst - of een songtitel - te kunnen verstaan. Als ik het goed begrijp is Nere Och Ute I AC Län een conceptplaat over (opgroeien in?) Noord-Zweden. De titel is Zweeds voor iets als 'Down and Out in kentekengebied AC'. Waarbij AC een verwijzing is naar de nogal afgelegen noordelijke provincie Västerbottens Län en alle nummers lijken dan ook te gaan over daar gelegen steden en dorpen als Umeå, Skellefteå en Hedlunda.

Wat me dan weer niet ontgaat is de enorme hoeveelheid verwijzingen naar ándere muziek. Het openingsnummer namedropt (Glen Campbell's) Rhinestone Cowboy en een naar mijn weten niet verder gespecificeerde 'Ray Davies song'. Track 2 heeft het over 'lyssnå på en Sinatra-refräng' ('luisteren naar een Sinatra-refrein'). Vykort Från Nordanå bevat de onsterfelijke regel 'Skellefteå, so much to answer for' én staat sowieso bol van de Smiths/Morrissey-citaten. Track 10 heet Umeå, Jag Älskar Dig Men Du Drar Bara Ner Mig Nu oftewel Umeå, I Love You But You're Bringing Me Down. Op een gegeven moment wordt het zelfs mij een beetje te veel. Ik bedoel, ik vind het best charmant dat in laatstgenoemde nummer Walk Away Renee genamecheckt wordt maar dat het in het daaropvolgende nummer wederom genoemd worden - nu met de toevoeging dat het om de Four Tops versie gaat... - is misschien wat aan de overdreven kant. Vooral omdat het in dat hitje van Cocoanut Groove, toen nog in het Engels, óók al langskwam. Echt, ik dacht niet dat een overdosis Liedjes over Liedjes mogelijk was maar deze plaat doet een behoorlijke poging.

(Er heeft trouwens iemand op Spotify een playlist met alle muzikale verwijzingen op deze plaat samengesteld. Om eerlijk te zijn had ik zelf nog niet eens de helft gevonden).



31.12.16 - (0)

Voorgaande jaren deed ik ook wel aan albumeindejaarslijstjes maar zette ik ze alleen op Twitter (en Spotify). Dit jaar, vooral omdat ik vanwege de mist een paar dagen extra vakantie heb, ook maar weer eens hier, met uitleg. Hier kun je de hele lijst luisteren.

10 The Avonden - Nachtschade
Op z'n vorige plaat zette hij teksten van Gerard Reve op muziek. Op deze verzon Marc van der Holst z'n teksten - over bramenjam en 20-delige messensets bijvoorbeeld - zelf.

9 Rats on Rafts / De Kift - Rats On Rafts / De Kift
Wil niet per se zeggen dan de Zaankanters van de Kift een beetje ingedut waren na jaren in de theaterwereld maar dankzij de jonge postpunkhonden van Rats on Rafts knalt en schuurt en wringt het hier weer zoals de band al een tijdje niet meer knalde en schuurde en wrong.

8 Daniel Romano - Mosey
Op basis van de jubelende recensies werd ik steevast enorm enthousiast over de vorige platen van Romano maar ze vielen me altijd tegen. Geen idee wat er anders in aan deze - het was altijd al van die rijk geproduceerde crooner-country toch? - maar ineens viel het kwartje.

7 Japanese Breakfast - Psychopomp
Fijne trend: korte platen. Op Psychopomp staan maar negen tracks en dan zijn een paar tracks ook nog korte ambient-achtige tussenstukjes. De rest is allemaal top popliedjes. Kwaliteit over kwantiteit.

6 Damien Jurado - Visions of Us On The Land
Deze is dan weer heel erg lang. Verder weinig verrassingen. Net als de laatste paar platen van Jurado geproduceerd door Richard Swift en dat klinkt weer zó lekker. (Die coverplaat die ze samen maakten vond ik dan gek genoeg veel minder aan).

5 Lake Ruth - Actual Entity
Ja de top 5 bestaat helemaal uit platen die ik in nog geen ander eindejaarslijstje ben tegengekomen. Deze band heeft maar 735 likes op Facebook en dat is veel te weinig voor de zorgvuldig geconstrueerde, maar aanstekelijke Stereolab-achtige popliedjes van deze New Yorkers.

4 Shura - Nothing's Real
De video voor What's It Gonna Be valt deze plaat goed samen: jaren '80 pop met al de juiste verwijzingen én al de feels.

3 Eerie Wanda - Hum
Bescheiden maar o zo aangename gitaarpopliedjes.

2 Carter Sampson - Wilder Side
Gewoon hele fijne countryplaat. Mooie nummer, mooie productie, mooie stem. Alhoewel het vooral op dat laatste front totaal anders klinkt, deed het me regelmatig denken aan Laura Cantrell.

1 Vanishing Twin - Choose Your Own Adventure
Ik hou nou eenmaal heel heel erg van bands die popliedjes maken die klinken als Broadcast.



28.12.16 - (0)

Als een volleerd toerist heb ik van de week kerstvakantierij bij het Van Gogh Museum getrotseerd. Heb toen ik eenmaal binnen was zelfs een audiotour genomen. Doe ik normaliter zelden bij museumbezoek maar voor deze gelegenheid maakte ik een uitzondering. Tot het eind van het jaar is er namelijk een speciale versie met een selectie en commentaar en muziek van s'neerlands EDM-trots Armin van Buuren. Ik heb meestal niet echt behoefte aan continu uitleg bij m'n kunst maar ik moet zeggen dat het enthousiasme van van Buuren best aanstekelijk werkt. De feitjes en inzichten die hij oplepelt - in twee talen - zijn weliswaar ook in de reguliere audiotour te vinden maar in de manier waarop hij het brengt zit wel degelijk een persoonlijke touch. Het is allemaal een beetje van een Mathijs-van-Nieuwkerk-achtige oppervlakkigheid maar hij weet het enthousiast te brengen. Eigenlijk zelfs best wel aandoenlijk. Dat is van de liedjes die hij bij de diverse schilderijen heeft uitgekozen dan weer niet te zeggen. Mijn mening over s'mans muziek was tot vandaag om eerlijk te zijn grotendeels gebaseerd op vooroordelen maar die bleken in deze context nou eens helemaal correct. Mijn hemel wat een anonieme, gevaarloos dreutelende EDM-niemendalletjes maakt die jongen. De link was vaak ook niet meer dan dat er op het schilderij een boel lucht of een zee te zien was en dat de titel van het bijbehorende liedje 'air' of 'sea' bevatte. Wat dat betreft ook wel typisch was dat de werken die hij had uitgekozen, precies de uitgekauwde, voorspelbare toppers uit het oeuvre van Van Gogh waren: aardappeleters, zonnebloemen, die ene van z'n slaapkamer met dat beetje rare perspectief. Van Buuren heeft nogal een populistische smaak. Had misschien geen grote verrassing hoeven te zijn.



22.12.16 - (0)

Het is (lokale) radiotraditie om in de laatste uitzending van het jaar terug te blikken. Je favoriete nummers en andere muzikale hoogtepunten van de voorbije twaalf maanden nog eens langs te laten komen. Maar als je maar twaalf uitzendingen per jaar hebt, vind ik dat een beetje zonder van de airtime. Ik draai liever iets nieuws dan dat ik mezelf herhaal. Maar doen alsof december precies eenzelfde soort maand is als de andere elf, is toch moeilijk uit m'n systeem te krijgen. In de laatste Pop Muzik van 2016 kijk ik daarom toch een beetje terug. Een aantal artiesten die een Album van de Maand scooorden komen weer even langs, met een nummer van dat album waar ik nog niet aan toegekomen was bijvoorbeeld of, in het geval van Damien Jurado en Zomba Prison Project, een track van al weer een volgend album. Whyte Horses pakken het helemaal origineel aan. De Mancunians namen hun hele Album van de Maand Juni, Pop Or Not, opnieuw op maar nu gezongen door een kinderkoor. Aangevuld met een flinke dosis kerstnummers waren de twee uur in een handomdraai vol. De uitzending is pas aanstaande maandag maar omdat dat Tweede Kerstdag is en ik dan elders ben (en de studio gesloten is) heb ik het programma van te voren thuis in elkaar gedraaid. En omdat ik een beetje bang dat je in de loop van volgende week je buik vol hebt van kerstliedjes zet ik hem hier al vast online.



14.12.16 - (0)

Ik mag graag als ik op m'n werk door de gebouwen of over de campus loop, door de ramen bij aan de gang zijnde colleges naar binnen kijken. Zien hoe andere docenten dat doen, dat les geven. Als ik op dinsdag aan het begin van de avond naar huis ga, kom ik richting de parkeerplaats langs een collegezaal waar les wordt gegeven in popjournalistiek. Ik verbaasde me daar een beetje over. Dacht in eerste instantie dat het een eenmalig college in een algemeen vak journalistiek was maar de week daarop ging het op de powerpoints die ik van buiten kon zien wederom over muziektijdschriften en dergelijke. (Ik kan een en ander maar kort bespioneren. Het staat een beetje raar als je te lang voor zo'n raam blijft hangen. Nu het vroeger donker wordt, gaat het íets beter). Meer recentelijk had de docent een opdracht op het bord gezet. De studenten moesten voor op Twitter, in 140 tekens dus, het meest memorabele concert dat ze ooit gezien hadden beschrijven. Maar goed, ik vond dat dus erg opvallend dat er in 2016 nog colleges popjournalistiek worden gegeven. En misschien wel nog opvallender dat er zo'n 20 studenten aan deel nemen.

Over muziekjournalistiek gesproken, in Spin stond recent een uitgebreid interview met Anthony Fantano, die op Youtube albuumrecensies doet en daar erg populair mee is en z'n boterham mee verdient. Dat maakte nieuwsgierig. Z'n filmpjes halen regelmatig 100.000+ views maar ik had nog nooit van die jongen gehoord. Ik heb een paar van z'n recensies uitgeprobeerd maar haalde eerlijk gezegd nooit het einde. Hij brengt het redelijk levendig maar wat hij te vertellen heeft is weinig opzienbarend. Beetje beschrijving, paar saaie meningen. Z'n muzieksmaak lijkt niet echt enige persoonlijkheid te hebben. En de manier waarop z'n bril steeds van z'n neus zakt vind ik bloedirritant om naar te kijken.

(Dat vak Music Journalism hier aan de universiteit blijkt trouwens een tweedejaars keuzevak van de BA in Popular Music. Niet onderdeel van een studie journalistiek dus. Wordt gegeven door iemand die een biografie over Robert Wyatt heeft geschreven en in de Ninjatune-band Grasscut speelt. Dit is de reading list).

Het plaatje van vandaag heeft weinig met popjournalistiek te maken. Is een scene uit de korte documentaire Blank Tape over de hernieuwde populariteit van cassettes, vooral in de hoek van experimentele electronische muziek.



13.12.16 - (1)

Afgelopen zondag speelde Allo Darlin' haar afscheidsoptreden in de Scala hier in London. Volgens mij is het viertal de laatste jaren een van de meest terugkerende onderwerpen op dit blog geweest. Een van de redenen is dat de band, net als ik, een grote voorliefde lijkt te hebben voor het fenomeen Liedjes over Liedjes. Hun mooiste liedje Talulah namecheckt bijvoorbeeld de Go-Betweens en de Maytals. De laatste live-uitvoering - net zoals de andere keren dat ik ze zag vertolkt door Elizabeth Morris in haar eentje, op ukelele, maar deze keer begeleid door 800 man uit volle borst, met snik in de stem meezingend publiek - gaat naadloos over in Take Me Home Country Roads. (Met voor de gelegenheid een alternatieve tekst: Central Queensland in plaats van West Virginia). Het is een truukje dat ze nog een keer doen. Een van de andere nummers draait uit op een integrale euforische versie van Paul Simon's Call Me Al. Hun nieuwe, laatste, single heet Hymn on the 45 en zet het thema ongegeneerd, maar zonder expliciet namen te droppen, voort. Muzikaal weinig nieuws onder de zon – alhoewel het hopelijk geen toeval is dat een band die ooit ontstond naar aanleiding van een cover van een Bruce Springsteen-nummer op een tribute compilatie, haar carriere eindigt met een nummer met een knallende Clarence Clemons-achtige saxofoon-solo – maar een fijn laatste wapenfeit en wordt vanavond ook gewoon gespeeld (laatste nummer van de reguliere set zelfs).

Maar ook muzikaal is Allo Darlin bij uitstek mijn soort bandje. Het is huppelindie maar dan beter dan 95% van alle andere huppelindiebandjes in de geschiedenis van de huppelindie. De ukelele en het Australisch accent van Morris zijn de basis en dat ze verhalende, herkenbare teksten schrijft in een melancholisch melodisch jasje maakt het al enorm mooi maar dan is er daarnaast nog de (snor en) elastieken bas van Bill Botting en vooral de niet on-Johnny Marr-achtige gitaarpartijen van Paul Rains die het pas écht heel erg goed maken. In de Scala zijn ze in topvorm. Ze knallen gewoon lekker door hun oeuvre. Het publiek danst en zingt uit volle borst mee. Er zijn ballonnen (met Goodbye Darlin'-opdruk) en confetti. Er zijn gasten (Monster Bobby zingt mee in Dreamin'; een dozijn vrienden danst tegen het einde mee op het podium). Er zijn speciaal voor de gelegenheid gemaakte t-shirts. Van links naar rechts (via de drummer op de achterste rij) spellen de vier bandleden 'Allo Darlin *hartje* you'. Het is natuurlijk zonde dat ze er meer ophouden maar het was een gedenkwaardig laatste optreden.

Het plaatje van vandaag heb ik ergens van Twitter gejat. De plaatjes die tussen de optredens van de bands (en stand-up comedian. Een van de voorprogramma's was een stand-up comedian) gedraaid werden, kun je in een mix op Mixcloud vinden.



11.12.16 - (0)

Dingen om te lezen op zondag:

Owen Ashworth Makes Christmas Music To Cry To
Vroeger was Owen Ashworth actief als Casiotone for the Painfully Alone. Vandaag de dag doet hij z'n ding als Advance Base. Hier probeert hij uit te leggen waarom hij tegen wil en dank kerstliedjes blijft schrijven.

How Jarobi White Does Breakfast
Part-time A Tribe Called Quest-lid Jarobi White (hij verkoos een carriere in de culinaire wereld) heeft meningen over de belangrijkste maaltijd van de dag.

Rock Music Still Matters
The Fader ging een paar dagen op stap met Cleo Tucker en Harmony Tividad van de band Girlpool.

Pop art, Fanzines and Channel 4
Bob Stanley van Saint Etienne vertelt over hun debuutalbum Foxbase Alpha.

Gear Guide: Lydia Loveless
Lydia Loveless, een van m'n favoriete countryzangeressen, over haar muzikale gear.

A Love Of Hip-Hop Sparked 20 Years Of Musical Conversations
Interview met Peanut Butter Wolf over z'n jubilerende, eigenzinnige meer-dan-een-hiphoplabel Stones Throw

How To Write An Unforgettable Movie Score
Mica Levi legt het uit.

Video-bonus: Alex Chilton's Jacket
Visueel niet echt heel interessante mini-documentaire - het is acht minuten lang pratende hoofden - en er zit geloof ik geen seconde muziek in maar de anekdotes van diverse leden van Teenage Fanclub en BMX Bandits over hun interacties met de vroegere Big Star-frontman zijn meer dan de moeite waard.



5.12.16 - (0)

Bijna vergeten. De November-editie van Pop Muzik. Valt verder ook niet zo veel over te vertellen. Twee uur lang toffe liedjes. Vooral nieuwe liedjes maar hier en daar ook een oud liedje. Liedjes in het Zweeds, in het Duits, in het Frans en gewoon in het Engels. Enfin, je kent het wel. Opvallend veel covers, kan ik me herinneren. Playlist staat ook op Facebook. Volgende maand slaan we een keertje over want Tweede Kerstdag maar misschien dat ik tzt nog een mix met kerstliedjes in elkaar flans ter uitzending en dat ik die dan ook op Mixcloud zet. U hoort nog van ons.



14.11.16 - (0)


Dat ik het meest recente album van Teenage Fanclub nogal saai vond, betekent niet dat ik voor altijd genoeg heb van traditionele liedjespop met koortjes en klaterende gitaarmelodieën en dergelijke. Neem nu Monomyth, uit Montréal (en niet te verwarren dus met de gelijknamige Nederlandse spacerockband). Hun nieuwe album Happy Pop Family is niet perfect en sowieso tappen ze uit een iets psychedelischer en garage-y-er vaatje maar er staat minstens een handvol heel plezierige liedjes op en vooral Cool Blue Hallo is een piekfijn staaltje powerpop met, wel, koortjes en klaterende gitaarmelodieën dus.En de openingszin 'I'm so blue, you've got me listening to Kangaroo'. Dat maakte extra nieuwsgierig. Voor liedjes die aan andere liedjes refereren, of het gewoon in de tekst over naar specifieke muziek luisteren hebben, hebben we hier nogal een zwak.

Het duurde even voordat ik de juiste buideldier gevonden had. Spotify heeft diverse Kangaroos in haar collectie - albums, nummers, bands - maar ze leken me geen van allen dingen die een stelletje Canadeze indiekids snel zou opzetten als ze zich een tikkeltje blue zouden voelen. Ik bleek trouwens een belangrijke aanwijzing over het hoofd te hebben gezien: de titel van het nummer. In 1996 was er namelijk een band, uit Canada, die Cool Blue Halo heette en een album uitbracht dat Kangaroo heette. Niet op Spotify, maar wel op de Youtubes. Beetje standaard halverwege-de-jaren-negentig powerpop wat mij betreft maar de single Too Much Kathleen kwam me toch wel bekend voor en is een aangename (her)ontdekking. Het is overigens niet het enige nummer met een muzikale verwijzing op die plaat van Monomyth. In het slotnummer, Fuck With Me, citeren ze het refrein van hit uit de jaren '80 die ik níet hoefde te googelen.



12.11.16 - (0)

Multimedialinks voor in je weekend:

Turned Out A Punk: Episode 100
De wekelijkse Turned Out A Punk podcast van Fucked Up's Damian Abraham is niet voor iedereen. Het is in de regel enorm nerderig over punk. Wat bedoeld lijkt als een interview over muziek verzandt op een of andere manier altijd in Abraham die namen van obscure hardcore bands oplepelt en dat de gast in kwestie dan zegt dat zij/hij die wel eens live heeft een gezien of ergens een compilatie met één track van ze heeft of die ene vroege split-7" en dat Abraham dan vervolgens bewonderende en jaloerse geluiden maakt en de volgende naam noemt. Ik chargeer, maar niet heel veel. Op deze manier heeft hij inmiddels 100 afleveringen gemaakt en om dit jubileum te vieren maakte hij een extralange aflevering (tweeënhalf uur!) waarin hij z'n ouders interviewt (apart, ze zijn gescheiden) en die zit vol enorm aandoenlijke momenten.

In London: Ultimate Painting
Doet wat het zegt op de verpakking: de twee heren van Ultimate Painting over hun favoriete en minst favoriete dingen in London.

Punk Was More Closed-minded Than The Church
Interview met Laura Jane Grace, zangeres (vroeger zanger) van Against Me!, al een paar jaar de met voorsprong interessantste punkband around. In het kader van haar net verschenen autobiografie, Tranny. Vice heeft een voorproefje.

Rap Goudkoorts
Van een paar weken terug, in internetbegrippen dus stokoud, maar deze Noisey serie waarin Nederlandse rappers als Dio, Big2 en Kraantje Pappie vertellen over wat ze met hun eerste rapgeld deden is erg charmant. Wel een beetje moeilijk te vinden. Sommige staan onder een andere tag.

The Vinyl Man of Kenyatta Market
Reportage in woord en beeld over een van de weinige overgebleven platenwinkels in Nairobi.

Het plaatje van vandaag komt van het Italians Do It Better-blog.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics