24.4.17 - (0)

Ik maakte er een een rustige Record Store Day van afgelopen zaterdag. Alhoewel ik na een paar keer internationaal verhuizen zo goed als helemaal afgeknapt ben op het concept Platen Verzamelen, wilde ik één dag van het jaar nog wel m'n best doen. Zeker als er ergens een paar aardige instore optredens gepland waren (of, in het geval van Rough Trade East, buiten op de stoep. De Youtube van het optreden van Sleaford Mods waarin ze aan de stok kregen met een lokale dronkenlap heb ik geloof ik wel eens vaker gepost) dan was ik er wel tot over te halen om ook even door de bakken te pluizen en voor de vorm een nieuw plaatje te kopen. Helaas viel het live-aanbod deze editie hier in London een beetje tegen. Geen openlucht podium in Soho meer (vorig jaar trouwens ook al niet) en Craig Finn was eigenlijk de enige aansprekende naam op de affiche van de gecombineerde Rough Trade Shops en dat vond ik eerlijk gezegd niet genoeg om er voor op de fiets te springen.

Zelfs de (gratis) bandjesavond in de Old Blue Last had niet de moeite genomen zich, zoals voorgaande jaren, te afficheren als een Record Store Day Afterparty. Het was dus gewoon een avond met bandjes, bandjes van het Zweedse PNKSLM label om precies te zijn. Chemtrails vielen recentelijk op met hun kekke single Deranged. Energieke, niet te netjes tussen de lijntjes kleurende bubblegumpop met een venijnig zeurend orgeltje en een aanstekelijk gevoel voor melodie. Elementen die in de rest van het oeuvre van de band ook te herkennen zijn maar ik moet zeggen dat het vooral in Deranged allemaal precies op z'n plek valt. De andere nummers moeten het vaak meer van hun enthousiasme hebben. Gelukkig heeft het vijftal daar emmers vol van.

Headliners zijn Hater uit Zweden. Hun debuutalbum You Tried staat vol van de fijne, jangle-y gitaarpop met intense, introverte vocalen.Het is zeker geen uniek geluid - bands als Alvvays, Fear of Men en Jay Som opereren in ongeveer hetzelfde vaarwater - maar het is een genre dat staat of valt met de mistroostig melodieuze kwaliteiten van je liedjes en dat zit bij Hater wel snor. Ik had toch al gezegd dat ze uit Zweden komen? Alhoewel redelijk uptempo blijkt het toch niet echt geschikte muziek als soundtrack voor (het begin van) een wilde zaterdagavond te zijn. De nummers zitten daar te subtiel en te ingetogen voor in elkaar. Fijnzinnige, gelaagde (gitaar)melodische constructies. Dramatische momenten waarin vaak juist volume terug wordt genomen. Prachtig op plaat, parels voor de zwijnen in de context van de avond. Er wordt flink doorheen gepraat. De nogal in zichzelf gekeerde podiumpresentatie van de band helpt natuurlijk niet, maar past bij de muziek. Die plaat blijft overigens prachtig.



17.4.17 - (0)

Multimedialinks voor je paasmaandag:

PC Music Meets Early Music
Late Junction is het bijna dagelijkse programma met experimentele muziek op BBC Radio 3, hun versie van ons Radio 4 zeg maar. Die paar keer per jaar dat ik het hoor, moet ik atijd een beetje wennen aan hun veelzijdige muziekkeuze: moeilijke electronica, jazz, modern gecomponeerd, 'wereldmuziek'. Van alles komt langs. Ze hebben hun tent zo ver van de gebaande paden af opgezet dat als ze, zoals ze een paar weken geleden deden, PC Music's Danny L Harle in de studio hebben voor een sessie en ze hem dan samen laten werken met de klavecimbellist Pawel Siwczak dat ineens eigenlijk harstikke logisch lijkt. En ik vond het resultaat ook wel de moeite waard. De sessie begint rond een minuut of 41 in de uitzending en als het even meezit kun je hier de sessie alleen downloaden.

Thirteen Albums I Currently Like
Misschien moet ik gewoon vaker naar Late Junction luisteren. Een paar dagen eerder hadden ze een mixtape samengesteld en aangekondigd door Stephin Merritt. De Magnetic Fields-frontman kwam - niet heel toevallig, hij heeft een nieuwe plaat te promoten - recentelijk ook al langs bij de Quietus waar hij vertelde over z'n 13 favoriete albums van het moment.

A Quartet Of Bill Drummond Plays On Resonance FM
Vorige maand stond Bill Drummond een week lang in de schijnwerpers bij de experimentele Londonse radiozender Resonance FM. Vijf avonden achter elkaar zond het station radio plays van zijn hand uit. Om eerlijk te zijn heb ik tot op heden alleen de eerste aflevering geluisterd en dat bestaat uit Drummond die een verhandeling houdt over z'n collectie 7"'s en Liverpool FC en veel meer terwijl op de achtergrond een paar muzikanten piep-knor geluiden uit hun instrumenten (en een typemachine zo te horen) toveren. Delen 2, 3, 4 en 5 staan ook op Mixcloud (en ik weet ook niet waarom het staat aangekondigd als een Tetralogie en toch uit 5 delen bestaat). Meer info op deze Tumblr.

Garage / Proto-Punk Companion – A Mixtape
Naar aanleiding van het verschijnen van een nieuw Boss Hog album zette Jon Spencer voor Aquarium Drunkard een paar van z'n favoriete (YouTube-versies van) garage/proto-punk-liedjes op een rij.

Het plaatje van vandaag is oorspronkelijk van Screenshots of Despair.



2.4.17 - (0)

Diverse kliklinks voor op Zondag:

A Family Affair
Ik was vorige week naar een concert! Gebeurde nog niet zo vaak dit jaar. Ik had me wel voorgenomen er iets over te schrijven maar, ik denk, van de schrik kwam het er steeds maar niet van. In The Others in Stoke Newington zag ik Manuela het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy dat je eigenlijk niet dient te omschrijven als het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy want het is vooral het ding van z'n vrouw, Manuela Gernedel, en ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy is gewoon bandlid. Met best een grote stempel op de muzikale aankleding, dat wel. Een van de nummers recyclet schaamteloos en ietwat vertraagd (en ironisch?) de riff uit Take Me Out en sowieso heeft het best dat hoekige jaren '80 new wave sfeertje maar de manier van zingen van Grenedel geeft het iets typisch Duits. Beetje Neue Deutsche Welle en cabarettraditie. Het heeft wel wat. De plaat die ze maakten is inmiddels uit en klinkt wat minder rock dan ze live klonken. En in dit interview leggen ze een beetje uit hoe het allemaal zo gekomen is.

Why There's Political Power in Listening to Music Together
Er kwam deze week een nieuwe plaat uit van Craig Finn en dus verschijnen er overal interviews met de Hold Steady-zanger. Deze bij Esquire vond ik best wel de moeite waard. En bij Clash vroegen ze hem vooral over het leven on the road.

The Dickens Of Detroit
Artikel van drie jaar geleden. Gaat ook verder helemaal niet over muziek maar over de crime-schrijver Elmore Leonard (Get Shorty, Out of Sight, Justified) en in het bijzonder z'n relatie met de stad Detroit. Er is wel een link met muziek. Alex Leonard, de drummer van Protomartyr, blijkt namelijk z'n kleinzoon en komt hier aan het woord. Sowieso is dit Google-bijvangst. Ik was eigenlijk op zoek naar sporen van Alex' website, Good Movies and Bad Movies, daar had ik namelijk over gehoord in de podcast van Kelley Deal. Die staat met haar nieuwe band R.Ring op het punt hun debuutalbum uit te brengen en doet in dat kader een serie gesprekken met haar bandgenoot over hoe de individuele liedjes op die plaat tot stand zijn gekomen. In een van de recente afleveringen kwam Protomartyr ter sprake en vooral het artwork van drummer Alex. Kelley vertelt enthousiast over z'n website met filmrecensies waar hij (bewegende) gifs bij had gemaakt maar helaas blijkt, als je het adres eenmaal gevonden hebt, de website momenteel uit de lucht. Alleen hier vind ik een selectie en dat ziet er inderdaad tof uit. (Heb de niet bewegende versie van z'n tekening naar aanleiding van Under The Skin gebruikt als het plaatje van vandaag).

I Crawled On My Knees To Kylie
Mike Stock over de hoogtijdagen van Stock, Aitken & Waterman.



28.3.17 - (0)

Zelfs bij onze toch al redelijk globaal georienteerde usual standards was het afgelopen maandag een best wel internationale aflevering van Pop Muzik. Er was, naast de gebruikelijke inbreng uit Engeland en Amerika, muziek uit Noorwegen, Zweden én Finland, uit Australië en Nieuw-Zeeland, uit Panama, Frankrijk, Turkije (via wat omwegen) en Schotland. Allemaal gepresenteerd met een Nederlands accent. Luister na via Mixcloud en check de volledige playlist op Facebook.



26.3.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Redemption In Crapness
Baker's Dozen is een serie artikelen bij The Quietus waarin muzikanten gevraagd wordt naar hun 13 favoriete albums. Dat levert vaak lijstjes op met dezelfde voorspelbare klassiekers waar vervolgens weinig boeiends meer over te zeggen valt maar de keuze van Jason Williamson van Sleaford Mods is lekker dwars en eigenzinnig.

Finding Inspiration in Golden Age Hollywood
Als muzikanten platen beginnen te maken over het leven on the road - en hotelkamers in het bijzonder - is het meestal een teken dat de inspiratie zo langzamerhand een beetje op is. Dat belooft weinig goeds voor Room 29, het project (album en live-show) van Jarvis Cocker met Chilly Gonzales over de kamer met dat nummer van Hollywood hotel Chateau Marmont. En je zou denken dat Cocker met This Is Hardcore uit 1998 z'n obsessie met hotelkamers al uit z'n systeem had geschreven. Nou ja, hij blijft wel goed in interviews geven.

How The Iconic Artwork Of Original Pirate Material Made A Subtle Statement About London Life
Van alle terugblikken die ik dit afgelopen dagen las naar aanleiding van het feit dat het dit weekend 15 jaar geleden is dat Original Pirate Material van de Streets verscheen, vond ik deze het interessantst. Een interview met de maakster van de foto op de cover.

Atlanta's Faye Webster Talks Photography and New Music
Een van m'n favoriete liedjes van het moment is She Won't Go Away van Faye Webster, een gepolijst stukje gitaarpop met een licht Americana-sfeertje. Webster is ook fotografe en in die hoedanigheid vooral actief in de (Atlanta) hiphop-scene. Dit interview bij de Huffington Post is een beetje oppervlakkig en kort maar dat betekent wel dat er meer ruimte over was voor een ruime selectie van haar fotowerk.

Glasgow: What's in a Label?
Audiobonus. Voor BBC 6 Music sprak Belle & Sebastian's Stuart Murdoch met onder meer Emma Pollock van de Delgados en Stephen McRobbie van de Pastels over de Glasgowse (indie)muziekscene vroeger en nu.

Het plaatje van vandaag is de flyer van een feestje om te vieren dat Crack Magazine vanaf nu ook in Amsterdam te verkrijgen is. Ik heb geen idee wie die artiesten in de line-up zijn - techno-y types is m'n indruk - maar Crack Magazine ken ik wel. Is een van de gratis muziekkrantjes die hier in diverse platenzaken en clubs te verkrijgen is. Oorspronkelijk uit Bristol en er staat altijd wel wat lezenswaardigs in. Stukken beter dan de NME van vandaag de dag.



12.3.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Pagan Explorations
Interview met Children of Alice, het nieuwe project van James Cargill van Broadcast. Van dat debuutalbum van ze kan ik eerlijk gezegd nog weinig chocola maken. Beetje een verzameling onsamenhangende geluidsfragmenten. Ik mis de popliedjes.

Whatever Happened To 3 Alveston Place?
Als je vroeger, in de jaren negentig, een uit Engeland geïmporteerde (cd-)single of album kocht, zat daar steevast een postkaart in waarmee je je kon inschrijven op de mailinglijst van de artiest van desbetreffende single of album. Het maakt niet uit wat je gekocht had, het adres was altijd 3 Alveston Place in Leamington Spa.

Bed Bugs, Brexit And Goodbyes
Interview met het Fortuna Pop label - bekend van onder meer Allo Darlin', Proper Ornaments en Comet Gain - dat er aan het eind van deze maand na 20 jaar mee ophoudt.

Laurie Anderson On Lou Reed’s Love, Work And Retirement Plan
Nou wat het in de kop van het artikel zegt dus: Laurie Anderson over Lou Reed.

In Five: Amber Arcades
Annelotte van Amber Arcades over haar vijf favoriete liedjes allertijden.

Playlist: Top Ten Swedish Music
Johan Angergård van de Legends en het Labrador label over z'n tien favoriete Zweedse liedjes allertijden.

Het plaatje van vandaag is een artist's impression van een voorgesteld sculptuur in Brixton ter nagedachtenis aan David Bowie. Er loopt een crowdfundingsactie om een en ander te bekostigen.



9.3.17 - (0)

Zo maar een paar recente podcasts en afleveringen van online beschikbare radioprogramma's die ik de moeite waard vond:

Weekend Mixtape 5: Lawrence
Het nieuwe Go-Kart Mozart-album dat beloofd werd toen ik vorige keer naar een door Lawrence (ook: Felt, Denim) gepresenteerd radioprogramma linkte, is nog altijd niet verschenen. De eigenzinnige (anti-)popster heeft in de tussentijd wel opgetreden op een of ander Duits festival en in dat kader maakte hij eind vorig jaar deze mixtape met eigenzinnige novelty-pop en andere obscuriteiten en praatte het aan elkaar (even naar beneden scrollen of klik hier voor de Mixcloud-link).

Talkhouse Music Podcast
Gesprek tussen Craig Finn van de Hold Steady en Syd Butler van Les Savy Fav, het label French Kiss (waar de platen van de Hold Steady verschenen) en blijkbaar ook de band van de Amerikaanse late night talkshow van Seth Meyers.

Punk Was About Taking Control Of Your Own Situation
Interview met Ajay Saggar (King Champion Sounds, Deutsche Ashram, Donkey) over wat er met de spirit of '77 gebeurd is.

The Perfumed Garden
Geen idee waar je de tijd vandaan zou moeten halen om er naar te luisteren maar dit blog schotelt je om de zoveel tijd een nieuwe oude radio-uitzending van John Peel voor. Van een willekeurige datum zo te zien. Op de voorpagina staat momenteel onder meer shows uit 1979, 1990 en 1997.



6.3.17 - (0)

De grote blockbuster tentoonstelling in Tate Modern op het moment is die met werk van de fotograaf Wolfgang Tillmanns. Ben er eerlijk gezegd nog niet aan toe gekomen om een kijkje te nemen maar pik afgelopen zondagmiddag wel een stukje randprogrammering mee. Die randprogrammering is sowieso de moeite waard want het heeft allemaal een beetje een muzikaal tintje. Tillmanns begon per slot van rekening z'n fotografie-carriere ooit in de raveclubs van Hamburg en London en debuteerde vorig jaar zelf als muzikant met een paar house 12”'s.

In de South Tank, de grote kale evenementenruimte onder het nieuwe deel van het museum, staat vanmiddag een intensief onderzoek van It's A Sin van de Pet Shop Boys op het programma. Onder de noemer The 30 Tracks Take Make Up 'It's A Sin' By The Pet Shop Boys gaan we twee-en-een-half uur lang luisteren naar, wel, de 30 geluidsporen waaruit de synthpophit uit 1987 is opgebouwd. De opzet is iets anders dan ik verwacht. We krijgen niet omstebeurt de 30 losse onderdelen voorgeschoteld maar Tillmanns heeft, samen met PSB sound engineer Pete Gleadall, een cumulatieve versie samengesteld. We gaan dertig keer naar It's A Sin luisteren beginnend met één individueel instrument en dan elke keer één geluidspoor d'rbij. Alhoewel, 'instrument'. De eerste versie die we horen bestaat uit alleen de onweer geluidseffecten uit het nummer. Vijf minuten en een paar seconden stilte met hier en daar een bulderende donderklap dus. Spoor twee is de High Synth Chords die een paar keer in het nummer voorbijkomen. Maar om eerlijk te zijn wordt het al vrij snel herkenbaar als It's A Sin. Al bij het vierde of vijfde rondje valt een van de synthesizer partijen in die melodische houvast geeft.

Het is overigens allesbehalve een sacrale of meditatieve ervaring. Het is zondagmiddag, dit is de Tate Modern, je kunt gewoon naar binnen en buiten lopen. Een paar die hards liggen geconcentreerd met hun ogen dicht op door de organisatie verstrekte kussentjes maar verder is het een vrij levendige bedoening met gesleep van stoeltjes, rondrennende kinderen, verdwaalde toeristen en wat dies meer zij.

Ondertussen begint It's A Sin steeds meer op It's A Sin te lijken. De, keihard ingemixte, orchestra stabs zorgen voor een lichte schrikreactie in de zaal. En een grote glimlach. We zijn inmiddels ongeveer halverwege in wat misschien wel de langste opbouw van een popliedje ooit is. Maar dan zonder dan de drop ooit écht valt want het blijft langzaam maar zeker laagje op laagje stapelen. De grote reveal gaat nooit komen maar stukje bij beetje ontstaat er een popliedje. Zelfs wanneer de vocalen invallen is geen groots apotheotisch moment want tegen die tijd, spoor 18, hebben we al een handvol variaties op de vocalen langs horen komen; vocodereffecten en dergelijke. Dan is de versie waarin de BassSeq wordt toegevoegd een grotere stap voorwaarts richting de dansvloer. En Shazam herkent het nummer al met 21 tracks.

Tegen die tijd begin ik eindelijk ook de ironie in te zien van een project van een visuele kunstenaar als Tillmanns waarin zo weinig te zien is. We zitten met z'n allen naar een op de muur geprojecteerd Logic Pro X-scherm te kijken waarin een verticaal lijntje van links naar rechts loopt. Maar we leren wel élk detail uit It's A Sin kennen en overdenken en analyseren. Om bijvoorbeeld tot de conclusie te komen dat de Pet Shop Boys misschien wel de ideale band is voor zo'n actie. Met een gemiddeld gitaar-bas-drums-bandje zou je binnen een kwartiertje klaar zijn. De productie van Chris Lowe is zo gelaagd dat elke nieuwe laag iets fundamenteels toevoegd. Bijna iedere laag. Zo vanaf de 24ste keer dat we het liedje horen wordt het drumstel opgebouwd en ik moet bekennen dat ik de toegevoegde waarde van de claps en de cow bell en de shaker moeilijk kan ontwaren - more cow bell! - en pas in de tamboerijn op spoor 27 weer iets nieuws hoor.

Maar ik zit hier nu al bijna tweeënhalf uur dus die laatste paar loodjes zullen ook wel lukken. Vind wel dat ik straks na afloop een prijs of een certificaat verdiend heb. Spoor 29 is de snaredrum en daarmee zijn we zo goed als compleet en, in tegenstelling tot wat ik daarnet dacht, als het allerallerlaatste rondje eindelijk de bassdrum invalt, voelt het eigenlijk wel als een stukje ontknoping. En niet eens zo zeer omdat de uitputtingsslag hiermee over is maar ook gewoon, omdat het de bassdrum is. Een paar mensen staan op en beginnen te dansen. Groot gelijk eigenlijk. We hebben het verdiend. Ter verhoging van de feestvreugde schiet er één schijnwerper, in een ironisch langzaam tempo, over het plafond en bedankt Tillmanns ons voor onze aandacht. Na twee minuten adempauze begint het hele gedoe weer van voren af aan maar ik heb voorlopig even genoeg van It's A Sin.



1.3.17 - (0)

De februari-editie van Pop Muzik bevatte onder meer covers van nummers van Kraftwerk en de Only Ones, diverse nummers van diverse anti-Trump compilaties (deze en deze om precies te zijn), drie nummers van het album van de maand van Hand Habits, een alternate version van Easy and Me van Lee Hazlewood van de recente reissue van Cowboy In Sweden, een op een Peruaans label verschenen nummer van een band uit Thailand, twee nummers achter elkaar van artiesten uit Oostenrijk (geen toeval), een nummer getiteld Undying Love For Humanity gevolgd door een nummer van de band Hater (wel toeval), vier bands die op het afscheidsfeestje van het Fortuna Pop label gaan spelen en één heel obscuur nummer uit 1967. Voor ieder wat wils dus. Check de complete tracklisting op Facebook.



22.2.17 - (0)

Mica Levi ontwikkelde zich de afgelopen jaren van maakster van korzelige experimentele popliedjes als Micachu (al dan niet met de Shapes) tot een voor een Oscar genomineerde componist van filmsoundtracks. Een van de dingen die ze onderweg deed is het maken van een rondwandeling met soundtrack door en rondom de Barbican, het legendarische, fotogenieke, brutalistische woon- en culturele voorzieningen-complex hier in London. Dat deed ze in 2011 maar het hele gebeuren is nog steeds online beschikbaar als onderdeel van Sonic Journeys en omdat de Barbican er ook nog gewoon staat, pakte ik afgelopen zondag m'n mp3-speler, de uitgeprinte routebeschrijving en de metro en ging op pad.

De bedoeling is dat je de soundtrack aanzet als het voetgangerslicht voor de deur van metrostation Barbican op groen springt. De route voert je vervolgens eerst langs het, volgens mij, allerongezelligste stukje van de Barbican, de Beech Street verkeerstunnel, maar een paar minuten verder dwaal je al een paar verdiepingen hoger door betonnen gangen en pleinen. De muzikale begeleiding van Levi is redelijk eenvoudig. Het grootste deel van de tijd hoor een soort industriëel-ambient-achtige drone die alleen, van toonhoogte, verandert als je omhoog of omlaag door het gebouw gaat. (Blijkbaar heb ik precies het juiste wandelritme te pakken). Misschien had het ook niet drukker hoeven te zijn. De beknopte instructies maken er een beetje een speurtocht van en als je ook nog het gebouw en de beton en de trappen en dergelijke op je in wil laten werken vraagt dat samen al behoorlijk veel van je aandacht.

De route slingert door, de openbare gedeeltes van, het gebouw (Mica Levi studeerde op het naastgelegen Guildhall conservatorium en kent de buurt op haar duimpje). Ze maakt het zichzelf een tikkeltje gemakkelijk door 10 – van de ongeveer 37 – minuten in te ruimen voor een bezoekje aan de hortus op de derde verdieping (alleen op zondag geopend). De soundtrack is hier op z'n meest melodieus en je mag gewoon een beetje op je eigen houtje door de tuin struinen. Indrukwekkende locatie hoor, al die tropische planten tussen het rauwe beton. Hierna word je de kelder ingestuurd om even te reflecteren en je eindigt, door de lobby en langs de vijver, terug in de tunnel waar je begon. De laatste paar minuten zijn stil (of te zacht om boven het verkeer uit komen).



19.2.17 - (0)

Lees- en luisterlinks voor op zondag:

The OST Radio Show - December 2007
Uit de archieven. Heb er zelf nog niet de tijd voor gehad om naar te kunnen luisteren maar er lijkt weinig mis mee te kunnen gaan. Bijna tien jaar geleden waren Trish Keenan en James Cargill van Broadcast te gast in het radioprogramma van Jonny Trunk om twee uur lang aan favoriete plaatjes te draaien.

Mind on the Run
Broadcast en Jonny Trunk komen wederom voorbij in dit uitgebreide artikel over Basil Kirchin (net als vaste klanten in deze rubriek Bob Stanley en Pete Wiggs van St. Etienne trouwens). Kirchin is ineens in het nieuws deze week want in Hull is er dit weekend een heel festival gewijd aan de muziek van deze componist. Ik kende hem niet maar z'n verhaal - en z'n invloed op mensen die ik hoog heb zitten - klinkt machtig interessant. Op Spotify en bij het label van bovengenoemde Jonny Trunk kun je een paar van z'n platen uitchecken en op het eerste gehoor klinkt het vooral als soundtrackjazz met hier en daar wat rare geluiden d'roverheen. Het iets moeilijker verkrijgbare Abstractions of the Industrial North lijkt meer Broadcastiaans. Ook de Guardian en BBC 6Music (pas op: autoplay!) besteedden aandacht aan het fenomeen Kirchin.

Music Is Embedded In Me
Interview met Miles Copeland die onder de naam Wonderful Sound een label (met onder andere John Stammers, Zooey en Angelina) en een radioprogramma runt.

Jennifer Herrema On Making Stuff And Never Giving A Fuck
Interview met Jennifer Herrema (Royal Trux, Black Bananas).

Het plaatje van vandaag heb ik geleend van cashcats.biz.



16.2.17 - (0)

Toen Teenage Fanclub vorige week in de Paradiso optraden, leek het wel alsof iedereen die ik op Facebook ken daar bij was. Ik zag foto's voorbij komen vanuit álle hoeken van de zaal. Ik werd er een beetje jaloers van. De band staat vólgende week in de Shepherd's Bush Empire en dat is ook een erg mooie zaal maar de kans dat ik daar veel Facebookvrienden tegenkom is klein. (Bovendien is het uitverkocht, zie ik net). (En die laatste plaat van ze was ook best wel erg saai).

Francis MacDonald is de drummer van Teenage Fanclub. Hij schrijft een stuk minder vaak liedjes dan het drietal Blake, Love, McGinley maar dat betekent niet dat hij het niet kan. Later dit jaar verschijnt er bijvoorbeeld een plaat die hij maakte met de kunstenaar Harry Pye. Isle of Capri is een van de voorproefjes die je nu al kunt beluisteren. Het is een aandoenlijk, niet on-Teenage Fanclub-achtig liedje over iemands grootmoeder (de teksten zijn geschreven door Pye maar worden gezongen door MacDonald). Op een gegeven moment, na haar overlijden als ik het goed begrijp, gaat het over haar platencollectie en belanden we weer eens in de wereld van de Liedjes over Liedjes.

Er worden een handvol specifieke voorbeelden genoemd: Rum and Coca Cola van de Andrews Sisters, Glenn Miller's Swing-along Party, Vera Lynn's We'll Meet Again en Ivor Novello's Golden Memories. Maar de aanwezigen zijn het er roerend over eens dat oma's allerfavorietste nummer toch wel Frank Sinatra's The Isle of Capri was. Wat de hoofdpersoon doet verzuchten, in het refrein, dat hij als ooit de staatsloterij wint, een bootreis langs de kust van het Italiaanse eiland gaat maken. En wij(?) mogen dan mee als we zin en tijd hebben.

Ik heb geloof ik niet zo veel met Frank Sinatra. Weet ook te weinig van de goeie man om te kunnen zeggen of dit nummer uit een van z'n goeie of mindere periodes afkomstig is. Het klinkt enorm cheesy maar dat is denk ik ook de bedoeling en dat kan ik de oma van Harry Pye moeilijk kwalijk nemen. En het levert zestig jaar later dus een lief nieuw liedje op met bijvoorbeeld hele mooie koortjes in de tweede helft van het refrein. (Het plaatje is een scene uit de video voor een van de ándere voorproefjes, het nummer Sympathy For Jean-Luc Godard. Meer info over het album, Bonjour, hier).



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics