Verontrustend nieuws over Dan Treacy: de NME meldt dat de zanger/gitarist/enige constante factor van cultband de Television Personalities momenteel in kritieke toestand, in coma zelfs, in een Londons ziekenhuis ligt. Nou had ik de indruk dat de man - na diverse jaren van de muzikale aardbedom te zijn verdwenen wegens drugs en daaraan gerelateerde dakloosheid en zelfs een periode in de gevangenis te hebben gezeten - de laatste jaren sowieso al behoorlijk aan het kwakkelen was maar dit lijkt weer een hele andere oorzaak te hebben. Er is zelfs sprake van een politieonderzoek. Treacy was recentelijk nog in het nieuws omdat hij de vocalen verzorgt op een nieuwe versie van Heaven Knows I Miss Him Know van de Zweedse indiepoppers de Acid House Kings. Dat hij daar vals en krakerig en krakkemikkig klinkt heeft overigens weinig met z'n huidige medische situatie te maken. Zo klonk hij namelijk eigenlijk altijd al. Het origineel was trouwens een duet (en die geniale Ring Ring-riff zat er natuurlijk ook al in). (mp3, bron)
De Candy Claws houden er zo te horen nogal van om veel tijd te besteden aan het knutselen aan het geluid van hun liedje. Ik heb geen idee wat ik precies allemaal hoor. Het klinkt electronisch maar tegelijk ook gruizig en organisch. Bliepjes en drumcomputerbeats maar met aarde onder de nagels, modder onder de schoenen en een paar verdwaalde strootjes in het haar. Onsamenhangend, onvoorspelbaar, spannend en zeer aangenaam. Alsof je signalen ontvangt van een satelliet die ergens z'n rondjes draait rondom de planeet Olivia Tremor Control. Maar dit alles zou natuurlijk verspilde energie zijn als het onderliggende liedje niet de moeite waard was geweest. In het geval van Earth Spin Begin lijkt het wat dat betreft nauwelijks te kunnen mislukken want het is de bijdrage van de band aan track-by-track covertribute gewijd aan Ace of Base's klassieke debuutalbum Happy Nation (of, in Amerika, The Sign) en dan zit het qua liedje dus wel goed (ik kwam er bij het schrijven van dit stukje trouwens pas achter dat het nummer nou net het enige niet originele Ace of Base-nummer op dat album was maar een door niemand minder dan Diane Warren en Albert Hammond geschreven Tina Turner b-kantje). (mp3, bron)
Mooi gammel is niet lelijk. De muzikale ambities van de band Folklore zijn in The Party weer eens grote dan de aanwezige technische kwaliteiten. Dat springerige punky powerpopding gaat ze zonder al te veel problemen af maar iedereen heeft een beetje moeite om boven die gruizig uit de versterkers knallende gitaren te komen. De zanger klinkt eigenlijk continu buiten adem en de toeters lijken af en toe voor de kat z'n, ehm, klarinet hun longen uit het lijf te blazen. Desalniettemin, of juist daarom?, fladderen ze enthousiast door het liedje heen. Dat het me doet denken aan (ouwe) Apples in Stereo blijkt niet zo vergezocht. Folklore is de band rondom de vroegere gitarist van mede-Elephant 6-leden Elf Power (en van Vic Chesnutt), Jimmy Hughes. The Party is afkomstig van het album High Church Road. (mp3, bron)
Opwindende nieuwe Britse indiepop, niet zo heel opwindende maar meer dat je zegt mooie Britse indiepop, slaapwandelende Zweedse indiepop, een echte countryballad, de nieuwste US indierock supergroep, twee van de opwindendste remixen van deze zomer, een Disneypopelectroniemendalletje dat z'n couplet van I Will Survive lijkt te hebben gestolen maar afslaat ruim voordat het plat zou gaan worden, een van de mooiste nummers over keuzestress bij het buffet ooit (of zou het metaforisch bedoeld zijn?), echte rooie oortjes r&b, een van de acts die op 11 september op de Stad als Podium in Haarlem staat, twee rappers (duidelijk geleerd van vorige keer), een liedje uit de jaren tachtig en meer op de blijkbaar niet precies maandelijks ververste Stereo Spotify playlist. Sommige tracks kunjeherdanwelder op de internets gratis en legaal downloaden.
Dat vergeten die uit bibliotheekypes bestaande indiebandjes nog wel eens: het postieve effect van een krachtige ritmesectie. In het geval van Ghost Maps van de Minor Leagues is het vooral de bas die de kar trekt en jakkert de drummer gewoon lekker mee. Op deze doortimmerde basis gaat het vijftal uit Cincinnati vervolgens uitgebreid op z'n B&S/Camera Obscura's in de weer met twinkelende piano's, tierenlantijnende xylofonen, statige bellen (geen toeters) en vocalen van mensen die dus klinken alsof ze lang met hun hoofd in de boeken hebben gezeten. De band heeft alle ruimte een rijk en warm geluid neer te zetten omdat ze er op kunnen vertrouwen dat het stevige chassis hen veilig op de plaats van bestemming zal brengen. Gratis te downloaden single (plus b-kantje) van het in oktober te verschijnen album North College Hill. (mp3, bron)
In mijn herinnering klonk, misschien niet alle maar toch heel veel, muziek halverwege de jaren negentig zoals TV Girl op hun nieuwe (gratis te downloadbare) ep, Benny and the Jetts. Over een geloopte, tikkeltje cheesy sample en een hiphopbeat bleek je ineens ook te kunnen zingen. Heel postmodern. En post-Beck (alhoewel dhr. Hansen zelf nooit écht zo klonk). Big beat tapte uit ongeveer hetzelfde vaatje maar dit was minder plat en meer liedje (als het even kon een heel lui gezongen liedje). Maar als ik me specifieke artiesten en nummers voor de geest probeer te halen kom ik niet veel verder dan Len's Steal My Sunshine en Drinkin' In LA van Bran Van 3000. Het Slabco-label (Volume All*Star, Sukpatch) schiet me nog te binnen maar dan zijn we al in redelijk marginale contreien beland. Heb ik dit genre dan gedroomd ofzo? Dat ik melancholisch word van een nummer als Baby You Were There voor iets dat er vroeger helemaal niet geweest is? (download)
Een lagere schoolklas, een Buddy Holly-cover, de vroegere zangeres van de Delgados in een project voor het goeie doel met onder meer de gitarist van Idlewild, een Buddy Holly-original, een paar bands die ik op het Metropolis festival hoop te gaan zien, of ergens anders, gewoon leuke tracks van verder ook hele leuke albums, de enige leuke tracks van verder niet zo heel leuke albums, Duitse pop, Zweedse indie, Deense country, maar niet één rapper (puntje voor de volgende keer), veel gitaren, wat electronica, 'liedjes' vooral, mijn met voorsprong favoriete Girls Aloud-lid en meer op de vanaf heden maandelijks geheel te verversen (dat is tenminste de bedoeling) Stereo Spotify playlist.
Net als bij alle andere Tribute-albums in de muziekgeschiedenis ever is die aan het adres van Buddy Holly, het zojuist verschenen Rave On, een onsamenhangende collectie grote namen die zich er met een jantje-van-leien van afmaken, nieuwe namen die boven hun gewicht boksen, uitprobeersels die je vroeger niet eens als extra track op je cd-single zou willen zetten, lolletjes die anderhalf keer aanhoren leuk zijn (die categorie is hier opvallend groot; de ogenschijnlijk eenvoudige proto-rock'n'roll van Holly is makkelijk te onderschatten) en hier en daar gewoon iets heel erg moois. Onder dat laatste kopje valt in het onderhavige geval My Morning Jacket's versie van True Love Ways. Het ietwat lulletje-rozewater-achtige dat het origineel had is, door het tempo een flink eind terug te schroeven, veranderd in een zwaarmoedig drama. Het kitsch-element is gelukkig gebleven. De hele compilatie vind je op Spotify waar ik ook de originelen in een playlistje bij elkaar heb gezet. (mp3, bron)
Mark Lanegan doet z'n brombeertruuk van op de platen met Isobel Campbell dit jaar dunnetjes (en schaamteloos) over op een handvol nummers op het debuutalbum van de Deense pedalsteelgitariste Maggie Björklund. Ik vind het overigens een heel goed truukje en dat Intertwined van zichzelf een lief walsje is, helpt ook. Op het bijbehorende album, Come Home, bovendien gastbijdragen van de Posies' Jon Auer (op niet-brombeer vocalen) en Calexico's Joey Burns en John Convertino (toeters) en vooral veel on-Scandinavisch stoffig klinkende pedalsteelklanken. (mp3, bron)
Shirley Lee's (ex-Spearmint, je weetnogwel) ode aan John Peel, An Old Cricketer, is een sentimenteel stukje nostalgische kitsch. Maar in dit geval is het ook míjn sentimentele nostalgie, dus dat geeft niets. Ik heb misschien andere bands ontdekt via de legendarische BBC-presentator (en minder, wegens meestal alleen een wekelijks halfuurtje via de World Service) maar ik pink toch ook uit herkenbaarheid een traantje weg bij de lange lijst die Lee hier opnoemt (zingen kunnen we het met de beste wil van de wereld niet noemen) en de schattige annekdotes (en de platenhoezen in de bijbehorende video). Het eindresultaat is - in z'n muzikale simplisme: drumcomputer, twee noten op een bas, gitaarmotiefje - soort van een Losing My Edge voor nerderige indie-types. Met een extra snuf Huilend Zigeunerjongetje. (bron)
Ter promotie van het eind juli in het Engelse Derbyshire te houden Indietracks Festival verscheen er vorige week een tegen elk aannemelijk bod te downloaden verzamelaar met nummers van het merendeel van optredende bands. (De opbrengst van dit 'album' gaat trouwens naar het antieke-treinen-museum op wiens terrein het festival gehouden wordt). Grootste trekker was wat mij betreft het kersverse nummer van Butcher Boy dat er op staat, een voorproefje van hun in augustus te verschijnen nieuwe album. En I Am The Butcher valt zeker niet tegen, met z'n schijnbaar opgewekt huppelende folky kadans en dankzij z'n melancholische melodie en mistroostig twangy gitaar desalniettemin toch een ietwat trieste overall feel. Andere 'grote' namen in deze context zijn bijvoorbeeld die van Herman Düne, de Hidden Cameras en Crystal Stilts. Mijn favoriete nummer is echter de bijdrage van Rémi Parson, een nogal mysterieuze jongeman waarvan ik na diepgravend speurwerk niet heel veel meer te weten ben gekomen dan dat hij oorspronkelijk uit het Zuid-Franse Montauban komt (en nu in London woont?) en ook actief is/was als Electrophönvintage. Les Flous is een gesofisticeerd stukje, in mijn oren typisch Franse, pop. Het kabbelt op z'n gemak langs vagelijk als zodanig herkenbare coupletten en refrein terwijl het hier en daar een Gauloise op steekt of zichzelf op z'n gemak nog een glas wijn in schenkt. Alleen de drum(co)m(put)er gooit er af en toe een extra venijnige roffel doorheen in een tot mislukken gedoemde poging de rest bij de les te houden. Want we dommelen toch langzaam maar zeker, en tot grote tevredenheid, met z'n allen richting de fade-out. (bron)
Voor een producersliedje klinkt Wildfire van SBTRKT verdomd veel als een écht popliedje. De meeste knoppendrukkers achter hun laptop vergeten nog wel eens dat je door een zangeres over je beats laten fladderen niet automatisch een (pop)song componeert. De zangeres van het eigenzinnige, Zweedse popcombo Little Dragon krijgt hier alle ruimte om haar vocale vleugels uit te slaan. De mysterieuze, want gemaskerde SBTRKT houdt het lekker open maar zorgt tegelijkertijd toch voor het merendeel van het popgevoel met een eenvoudige maar monsterlijk knorrende synthesizer-hook. Het eindresultaat klinkt ongeveer als een opgevoerde versie van een van die hele goeie door Timbaland geproduceerde popliedjes van Aaliyah van toen. (mp3, bron)
disclaimer
I only (direct) link to mp3's that are
legally available on sites of record
companies, the bands themselves
or (proper official) musicmagazines.
Other songs I offer streaming only.
If you still want me to remove your
track please email me. I only do
this because I like your music.
