13.8.17 - (0)
Leeslinks voor op zondag:

Finding The Connection
De 13 favoriete albums van Laetitia Sadier. Heel veel diepzinnige dingen heeft ze er niet over te vertellen maar het is een lekker eigenzinnige selectie (met nogal wat platen waar ze zelf op te horen is). Ik heb er een playlistje op Spotify van gemaakt, alleen de originele versie van die Ex-Futur Album is er niet te vinden.

Music To Visit
Stukje van Bob Stanley over David Essex. Stanley schrijft elke maand een column voor Record Collector (net als Luke Haines als ik het wel heb) maar die zijn zelden tot nooit voor niet-abonnees online te vinden. Deze is een uitzondering (en van ergens vorig jaar maar ik denk dat met een onderwerp als David Essex niet zo héél veel uitmaakt).

Life Harle: #1 Bestseller
Interview met Danny L Harle. Over popmuziek, newness, barok en arpeggios.

Mark E. Smith’s Guide to Longevity
Heb die nieuwe plaat van The Fall één keer gedraaid en dat was meer dan genoeg maar interviews met Mark E. Smith blijf ik graag lezen. Ook als ze best wel kort zijn.

The Hilarious Life Lessons of a Cultural Hero
Het nieuwe album van Black Grape heb ik nog niet gehoord en ik denk niet dat ik er erg veel behoefte aan heb maar interviews met Shaun Ryder blijf ik graag lezen. (De kop boven het artikel doet vermoeden dat het hetzelfde soort interview is als dat hierboven met MES maar dat is niet zo).

Het plaatje van vandaag is een voorproefje uit het boek Art Record Covers, over platenhoezen gemaakt door beeldende kunstenaars. Bij Wax Poetics kun je een interview lezen met de schrijver/samensteller, Francesco Spampinato.



12.8.17 - (0)

Ik ben helemaal vergeten hoe we vroeger aan festivalvoorpret deden. Kan me niet meer voorstellen na de bekendmaking van de line-up en het kopen van een kaartje níet meteen een Spotify-playlist te maken. In eerste instantie een hele lange met een paar tracks van alle bands en dat je die dan langzaam maar zeker schaaft en snoeit zodat het op den duur de vorm aanneemt van je ideale spoorboekje voor op de dag zelf. Neem nou mijn playlist voor het Visions Festival van afgelopen zaterdag.

Die begint met een selectie tracks van Soccer Mommy en Frankie Cosmos. Dat was meteen een beetje een pijnpuntje want die speelden tegelijkertijd. Beetje awkward geprogrammeerd want muzikaal best wel in elkaars vaarwater. Allebei dromerige, bescheiden indiegitaarpopliedjes. Gelukkig bleek Soccer Mommy een paar dagen eerder een eigen optreden te doen elders in de stad en zo kon ik op Visions naar Frankie Cosmos. Het festival speelt zich af in diverse (overdekte) venues in Bethnal Green en Hackney in oost-London en Cosmos stond in de grootste, Oval Space, en verzoop daar eerlijk gezegd een beetje. Ook met band - drummer, bassist, keyboariste - blijven de liedjes klein. En kort. En lief. Maar echt indrukwekkend wil het niet worden.

Holly MacVe was voor mij dé ontdekking van alle voorbereidende werkzaamheden in Spotify. De rest van de bands die ik wilde zien kende ik al redelijk goed. Van MacVe had ik ook wel eens wat gehoord maar met haar stem - een nogal theatrale, overdreven countrysnik die om de haverklap lijkt over te slaan; ze is vast een goeie jodelaar – had ik steeds een beetje moeite maar met wat meer geduld wen ik er aan en dan valt het kwartje want ze doet in hele mooie – theatrale, nogal overdreven – country-ballads. Haar locatie op Visions is niet ideaal. NT's is een cafe/bar/gebeuren op de tweede verdieping van een voormalig industrieel gebouw. Nogal rumoerige tent en ze is in haar eentje op gitaar of piano. En ik word ook ernstig afgeleid door het uitzicht. Het spoor dus met daarachter de geraamtes van de gashouder naast Oval Space en daar achter in de verte de skyline van London. De gherkin, de shard. Zo indrukwekkend dat ik bijna vergeet te luisteren.

Daarna stonden Sacred Paws op de speellijst en dus op mijn programma maar die heb ik op het laatste moment toch maar ingewisseld voor Kero Kero Bonito terug in Oval Space en geen spijt van gehad. Ze speelden precies dezelfde set als ik ze vorig jaar zag doen in een kelder nabij Old Street - zelfde liedjes, zelfde verkleedpartijen, zelfde attributen - maar ik word er toch enorm blij van. Niet op m'n speellijst: Liars. Want dat vind ik lelijke rotmuziek maar omdat ik een gat van een uurtje in m'n schema had toch even wezen kijken. En wat denk je? Live is het óók lelijke rotmuziek. Met een zanger in een trouwjurk en veel stroboscopische lichteffecten.

Gelukkig is een van de andere headliners meer mijn ding. Sophie speelde een paar jaar geleden ook al op Visions. Was erg goed. Geloof dat het de tijd van Bipp en Lemonade was. De echte pophits moesten nog komen maar die speelde hij allemaal al wel. Kan me nog goed herinneren hoe ik, midden in een set alle kanten op stuiterende samplepop, kippenvel kreeg van de eerste keer Just Like We Never Said Goodbye horen. Wel een beetje een rare naam als headliner. Ik bedoel, ik ben fan, maar ik geloof niet dat die ep van hem toen in 2015 de hitparades in vuur en vlam heeft gezet en sindsdien is het bovendien allemaal redelijk stil geweest. Alhoewel er momenteel wel van alles lijkt te rommelen. Er verscheen net een track die hij maakte met Cashmere Cat en MØ en hij heeft een paar nummers geproduceerd voor Charli XCX alhoewel die nog niet allemaal per se officieel verschenen zijn.

Qua podiumpresentatie is er in ieder geval weinig veranderd. Jongeman met lang haar achter een laptop. Alhoewel hij vorige keer niet zo'n enorm opgeblazen oranje jas aan had voor zo ver ik me kan herinneren. De eerste tien minuten klinken in ieder geval niets als de Sophie zoals ik die tot op heden kende. Geen ironisch gedeconstrueerde pop maar een beetje alsof de Aphex Twin verdwaald is in een onweersbui. Op een gegeven moment krijgt de muziek iets meer structuur. Denk dat we dit wel grime zouden kunnen noemen. Dikke bas. Langzame beat. Kaal. Af en toe met (fragmenten van) hiphopvocals van tracks die ik niet herken er overheen. From New York to Miami. No bras. No Panties. Zelfs google kent die niet. Zo deint het eigenlijk het grootste deel van het optreden verder. Zo tegen het eind gaat het tempo ietwat omhoog en de allerallerlaatste tracks is wél weer typisch Sophie: opgepitchte melodische vocalen, arpeggioënde synthesizers, euforisch gevoel. Uiteindelijk best lekker allemaal alhoewel hij niets bekends uit z'n eigen oeuvre speelt (draait?). Geen Lemonade. Geen Bipp. Aan mijn Spotify-playlist had ik ineens níets meer. En toch vond ik het het leukste optreden van de dag.



8.8.17 - (0)


Voor een liedje over een liedje maakt Rude GRL (aka Jenna Dickens en Ben Langmaid van vroeger van La Roux) het de luisteraar niet bepaald moeilijk wélk ouder nummer ze citeren in hun debuutsingle That's The Way It Is (Survival of the Sickest). Titel - en refrein - herkennen we natuurlijk meteen uit Run DMC's It's Like That. Het enige lastige is op Youtube een versie te vinden die níet die remix van Jason Nevins is.


We leren meer over de inspiratiebronnen van het duo in de video die bij het nummer hoort. Jenna rapt het nummer terwijl er achter haar fragmenten uit diverse ouwe muziekvideo's worden geprojecteerd. De meeste herken ik wel. Manchild van Neneh Cherry. Big Time Sensuality van Bjork. Skunk Anansie met Twisted (Everyday Hurts) (die moest ik opzoeken, dacht aanvankelijk dat het gewoon Weak was). PJ Harvey. Grace Jones. Cyndi Lauper. Janet Jackson. Ik keek best wel veel naar MTV in de jaren negentig. De muzikale overeenkomsten zijn waarschijnlijk het duidelijkst bij nummers als Push It van Salt'n'Pepa en, vooral, Cars That Go Boom van L'Trimm waarvan dan ook een uitgebreid citaat is te zien de eerste keer dat het refrein langskomt in de track van Rude GRL. Ze kennen hun klassiekers.



5.8.17 - (0)

Leeslinks voor in je weekend:

The New Golden Age Of New York Music
Het boek ligt hier op de stapel. Net van de week gekocht. Meet Me In The Bathroom, over de New Yorkse muziekscene van begin deze eeuw. De Strokes, LCD Soundsystem, Yeah Yeah Yeahs en dergelijke. Maar het is heel erg dik en daar heb ik eventjes geen tijd voor maar wel voor dit - namelijk veel kortere - interview met de schrijfster, Lizzy Goodman.

The Best Band Nobody Can Sign
Lekker lang interview met Sheer Mag. Zag de band een week of wat terug hier in London in de Islington Assembly Hall en dat was a) erg goed en b) je merkte inderdaad dat de band een beetje worstelde met de combinatie van de populistische, no nonsense classic rock-elementen - riffs, licks, poses, voorliefde voor lang vettig haar - en hun kleinschalige, DIY punkhouding. Maar het is misschien ook wel precies wat de band zo interessant maakt.

The Records Behind Paul’s Boutique
De voornaamste samples op het meesterwerk van de Beastie Boys op een rijtje gezet.

Runaway: A Reappraisal Of Del Shannon
Richard Hawley en Bob Stanley van St. Etienne leggen uit wat er zo goed is aan Del Shannon.

Ik heb niet vaak heimwee naar de tijd dat ik in de Duitse provincie woonde maar de tentoonstelling Mix It over Popmusik und Videokunst in Marta in Herford - half uurtje treinen van Osnabrück - ziet er best interessant uit. Met werken van onder meer Doug Aitken, Jeremy Deller, Fatima Al-Qadari en Wolfgang Tillmans. De illustratie van vandaag is een de pr-plaatjes van de bijbehorende website.



4.8.17 - (0)

Muziek kopen op Bandcamp is leuk en vandaag is er een extra reden om je portemonnee te trekken want alle winst die de site vandaag maakt wordt gedoneerd aan het Transgender Law Center. Toen ze eerder dit jaar iets gelijkaardigs deden kwam ik met een hele sloot aan tips om te downloaden. Deze keer beperk ik me tot drie liedjes (en een beetje):


Gister in de Islington speelde Soccer Mommy deze ook (haar nieuwe album verschijnt trouwens vandaag, dit nummer is van een vorige release). Ze was in haar eentje met een electrische gitaar. Het was erg mooi. Iemand uit het publiek riep dat z'n stofzuiger Henry heet en zij dacht dat hij bedoelde dat hij dat ding had vernoemd naar het nummer maar hier in Engeland heten alle stofzuigers Henry want dat is een populair merk. Dat was grappig.


De een-na-mooiste cover-versie van dit nummer (dit is nog altijd de mooiste). Het Anonymous Choir kan één truukje, het op statige wijze coveren van je favoriete popliedjes, maar ik vind het een heel fijn truukje vooral als ze het doen met het oeuvre van Neil Young (ze hebben After The Goldrush in z'n geheel gedaan).


Dit is zonder meer het belachelijkste nummer dat ik dit jaar gehoord heb en misschien ook het aanstekelijkst. Komt van een de verzamelaar Sounds of Sisso met allemaal extreem hypere electrotracks uit Dar Es Saleem. Maar Csso gaat in Shobo nog een paar stappen verder. Het klinkt alsof een op hol geslagen sampler achterna wordt gezeten door een ratelende drumcomputer. Of andersom. Of dat ze niet meer weten wie wie nou op z'n staart zit. Het is bijna gabber. Oost-Afrikaanse gabber. Maar dus echt.

Het plaatje van vandaag is een out take van de opnames van de video van In Undertow van Alvvays. Hun nieuwe album Antisocialites verschijnt in september en kun je alvast voorbestellen (en een paar nummers van horen) op Bandcamp. Datzelfde geldt trouwens voor nieuwe albums van bijvoorbeeld Lali Puna (Two Windows, verschijn ook in september) en Mirah (Sundial, een mini-album, verschijnt in oktober).



1.8.17 - (0)

Ik had het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt vorige week maandag in de juli-editie van Pop Muzik. De tracklisting leek te zijn samengesteld met het doel het mezelf zo lastig mogelijk te maken en me zo vaak mogelijk over m'n eigen tong te laten struikelen. Zo draaide ik een plaatje van de band Hoop gevolgd door de een plaatje van de band Hoops. Dat was overigens expres. Dat ik even later twee nummers achter elkaar draaide van albums met titels zonder klinkers was overigens helemaal toeval. GN (van Ratboys) was niet zo'n probleem maar hoe zeg je thx (van Lomelda)? Of zou het gewoon thanks zijn? En dan was er nog de gebruikelijke dosis niet-Engelstalige muziek om voor verdere linguistische uitdagingen te zorgen. Alemayehu Eshete uit Ethiopië met Afer Yemegnshale. Iets dichter bij huis maar bepaald niet makkelijker: Ani Glass uit Wales. In het Welsh. Haar ep heet Ffrwydrad Tawel. Daar begon ik niet eens aan. Net zoals ik er op het laatste moment ook maar voor koos om de titel van het openingsnummer van de uitzending, Bellbottoms, niet op z'n Jon Spencer's uit proberen te spreken. Maar verder was het weer een heel geslaagde uitzending. De tracklisting staat op Facebook.



30.7.17 - (0)

Dacht eindelijk een gelegenheid te hebben naar Spiritland te gaan. Had er tot op heden alleen maar over gelezen. Nieuwe cocktailbar met als belangrijkste marketingargument het duurste geluidssyteem van London. Of was het het duurst van Europa? De wereld? Poepsjieke boxen en versterkers in ieder geval. Ik ben niet bepaald een audiofiel (of een cocktailconnaisseur) maar er kwamen op Facebook en Twitter zo regelmatig aankondigingen langs van muziekliefhebbers van naam die daar een avondje plaatjes gingen draaien (vinyl, geen mp3'tjes natuurlijk) dat ik vanzelf toch een beetje nieuwsgierig werd. Maar bij nader inzien bleek het optreden van Nev Cottee en z'n band van afgelopen vrijdag niet ín Spiritland plaats te vinden maar op het pleintje voor de deur. Nou ben ik dus nog steeds niet binnen geweest.

Het beeld dat ik van Nev Cottee in m'n hoofd heb - op basis van z'n Lee Hazlewood-achtige stem en de foto van een getroebleerd voor zich uit starende singer/songwriter met vlassig baardje op de hoes van z'n nieuwste plaat – past niet echt bij de opgewekte fris geschoren Mancunian gozer die op het podium staat. Die laidback groove van z'n nummers blijkt bij nader inzien niet zo zeer onderhuidse gospelinvloeden maar gewoon standaard Noord-Engelse swagger en de zorgvuldig geproduceerde strijkerspartijen zijn ineens gewoon ietwat iele synthesizerlijntjes. De liedjes blijven mooi maar de broeierige sfeer van de plaat moet je er zelf bijdenken.

De omstandigheden helpen ook niet echt. Een winderig pleintje in een deels nog in aanbouw zijnde wijk achter King's Cross. Op een paar plukken stoeltjes en tafeltjes na zo goed als leeg. Dit alles tegen een decor van bouwschuttingen en -kranen en veel te dure appartementencomplexen van 10 of meer verdiepingen waar slechts hier en daar licht brandt. En dan begint het na een paar nummers nog te regenen ook. Het toch al niet in grote getale aanwezige publiek steekt een paraplu op of vlucht naar een droog plekje onder de afdak bij de bar. De band neemt desalniettemin de tijd en kleedt de nummers aan met uitgebreide gitaarsoli die het vast goed doen in de context van een landerige festivalmiddag ergens in een zonnig park of plattelandsweide maar op deze druilerige vrijdagavond nogal misplaatst aanvoelen.

(Bovenstaande foto heb ik van 'smans website).



10.7.17 - (0)

Het was afgelopen zondag een bonte middag vol experimentele klanken ten zuiden van de rivier. Zo stond het Southbank Centre al het hele weekend in het teken van nieuwe gecomponeerde muziek in het kader van het New Music Biennal. Een van de nieuwe composities die in premiere ging was van de hand van Mica Levi, oscar nominated soundtrack componiste en maakster van dwarse stadse pop sinds ongeveer 2008 als Micachu. Het is haar eerste werk voor symfonie-orkest en dan ook meteen maar het orkest van de BBC en première in de Royal Festival Hall.

De opzet van het festival is alleraardigst. De stukken die in première gaan worden twee keer gespeeld - dat van Levi duurt een kwartiertje - met in het midden een kort gesprekje met de componist en de dirigent over het werk zodat je die tweede keer beter weet wat nou precies de bedoeling was en kunt letten op bepaalde details. Het stuk van Micachu, Everlast, is redelijk filmisch. Waar ik in dit geval overigens vooral mee bedoel dat het lijkt te bestaan uit diverse aparte scenes, losse momenten van een paar maten met ieder een eigen sfeer. Er zit niet echt een melodische lijn in. Afwisselend en soms tegelijk spelen diverse onderdelen van het orkest kenmerkende figuurtjes. De violen fladderen. De trompetten pa-pa-ra-pa-ën. De cello's doen een zware brom. Maar muzikaal is het een beetje los zand.

En in het gesprekje halverwege legt Levi – in haar dikke Londonse accent en gekleed t-shirt en joggingbroek – uit dat dat inderdaad zo bedoeld was, dat schematische. Dat het stuk expres speelt met het idee dat een orkest een samenstelling mensen is die samen iets maken door losse dingen te doen. Ze legt ook uit dat het stuk gewoon vernoemd is naar het boxkledingmerk omdat ze daar een t-shirt van heeft en dat ze lang heeft gezocht naar het juiste soort fluitjes waar de mensen van de percussie op spelen te vinden. De tweede keer, misschien juist wel expres vanwege het ontbreken van een overkoepelende melodische structuur, is het stuk even spannend en onvoorspelbaar. Aanstaande zaterdag wordt het uitgezonden op de BBC Radio.

De middag begon eerder even verderop. Sonic Waterloo is een geluidskunstfestival met speciale aandacht voor locatie. Er staan diverse kunstwerken door de buurt maar het speelt zich vooral af in (en in de tuin van) Iklectik. In het dagelijks leven een venue voor live experimentele muziek - op een opvallende plek op een rafelrandje tussen een paar sporen naast een stadsboerderij en wat andere creatieve knutselplekken - maar momenteel dus ook even tentoonstellingsruimte.

De meerendeel van de werken bestaat uit gevonden geluid dat op een bepaalde manier gepresenteerd wordt. Rob Olins en Lee Berwick laten marktgeluiden van de markt van Lower Marsh horen in een houten installatie op een pleintje achter de markt (maar worden een beetje overstemd door de bouwvakkers aan de andere kant van de schutting een nieuw appartementencomplex uit de grond staan te stampen). Atilio Doreste maakte een installatie van gedroogde bladeren en het geluid van iemand die gedroogde bladeren opveegt. En Steph Horak doet in beeld en geluid verslag van z'n dagelijkse commute door London met de overground. Hij spiegelde het beeld vervolgens horizontaal zodat het af en toe iets wegheeft van het soort grafiekjes van geluidsgolven dat je in audiosoftware ziet maar ik geloof niet dat dat per se de bedoeling van het werk was (of dat het me doet denken aan de video voor Star Guitar van de Chemical Brothers maar dan met een minder goeie soundtrack).

Het aardigst vond ik Peter Cusack's Three Unnoticed Berlin Sounds. Drie aan de muur gehangen ipads met, wel, geluiden dus. Geluiden die hem, en hem alleen, opvielen in z'n woonplaats. Het drone-akkoord van de vriesinstallatie van z'n lokale supermarkt. Piepend en zuchtend metaal van een verroest, vergeten pretpark. Zingende buizen in z'n eigen achterhof. Met foto's van de locatie in kwestie. Het zijn mooie, aparte geluiden maar voor een geluidskunstenaar vind ik 1 geluid per jaar (2011, 2012, 2013) en sindsdien niets, een beetje een lage score. Zowel de New Music Biennal als Sonic Waterloo hadden afgelopen zondag trouwens hun laatste dag.



9.7.17 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Junkies Today Are Disgusting
Uit het archief. Dit interview is net iets meer dan 10 jaar oud maar kwam ik tegen omdat het genoemd werd in een van de recensies van de nieuwe solo-plaat van Peter Perrett en het is zonder meer een tijdloos lezenswaardig stuk. Dat nieuwe album van hem is overigens best de moeite waard alhoewel er natuurlijk niets zo goed als Another Girl Another Planet op staat. Of zelfs maar zo goed als Falling, een nogal vergeten eerdere comeback van halverwege de jaren '90.

Clint Mansell On His Black Mirror Score
In mijn herinnering was de soundtrack van Black Mirror's San Junipero wall-to-wall 80ies hits én Kylie's Can't Get You Out Of My Head maar blijkbaar had het ook een traditionele soundtrack-y soundtrack en was die van de hand van Clint Mansell (voor toch altijd nog ex-Pop Will Eat Itself).

How we made Theme from S-Express
29 jaar terug in de tijd met producers Mark Moore en Pascal Gabriel.

De luistertest: Berend Dubbe
Striptijdschrift Zone5300 over de vloer bij Bauer om hem plaatjes voor te schotelen en daar vervolgens over te praten. Onder meer Burt Bacharach, Yes en de Zombies komen ter sprake. En dat is alleen nog maar de eerste pagina. Niet vergeten door te klikken. Op pagina 2 gaat het over André van Duin.

This Music Made Me: Saint Etienne
Ja dat nieuwe album van Saint Etienne heb ik inmiddels een keertje gedraaid. Was wel aardig. Ben er nog niet aan toe gekomen het een tweede keer op Spotify aan te klikken. Hier noemen Peter, Bob én Sarah ieder drie van hun favoriete liedjes en leggen uit waarom.

How Kool Keith Does Breakfast
De rapper heeft duidelijke meningen over eieren, melk en cornflakes.



28.6.17 - (0)

Mijn favoriete popliedje van het jaar tot nu toe is The Louvre van Lorde. Om eerlijk te zijn verschilt het niet heel veel van de andere nummers op die nieuwe plaat van d'r. Ze volgen sowieso vaak ongeveer hetzelfde stramien - ingetogen intro/couplet met een beetje toonloos praatzingen en dat er dan op een gegeven moment toch wat van pit in komt te zitten bijvoorbeeld omdat ze vocaal begint uit te halen - en ook The Louvre begint met een gedempt gespeelde electrische gitaar en zwelt dan aan maar waar bijvoorbeeld Green Light vervolgens uitbarst in een stukje uitbundige pianohouse neemt The Louvre ondanks de boom boom boom boom in de tekst juist gas terug en ik denk dat het geniale is dat je als luisteraar wel heel goed kunt voorstellen hoe het zou klinken áls handjes-in-de-lucht EDM-refrein en dat het een kwestie van tijd is voordat iemand met die remix komt en dat die altijd gaat tegenvallen want nooit zo goed gaat klinken zoals hij nu in mijn hoofd klinkt. En dan is er nog dat geweldige stukje tekst waar het nummer z'n titel vandaan heeft.

Desondanks draaide ik dit lievelingspopliedje van het moment afgelopen maandag niet in mijn radioprogramma dat Pop Muzik heet. Want, wel, te populair? Vind het altijd een tikkeltje zonde om muziek te draaien waarvan ik vermoed dat je het ook op de gewone radio kan horen. En dus draai ik allemaal liedjes van obscure bandjes waar je nog nooit van gehoord heb. Ook deze keer zaten er weer genoeg bands met minder dan 1000 fans op Facebook tussen om mijn innerlijke muzieksnob gerust te stellen. De complete tracklisting vind je hier.



11.6.17 - (0)

Saint Etienne Talk Twin Peaks
Er is een nieuwe plaat van Saint Etienne, Home Counties heet-ie. Ik heb hem overigens nog niet gehoord. Heeft ook niet zo veel haast. Saint Etienne is zo'n band die ik in theorie beter vind dan in de praktijk. Eigenlijk lees ik liever van of over ze. Zowel Bob Stanley als Pete Wiggs zijn interessante muziekliefhebbers die altijd wel iets boeiends te vertellen hebben. En omdat ze nu zoals gezegd een nieuw album uithebben, mogen ze overal hun zegje doen. Bovenstaande link voert bijvoorbeeld naar de Quietus waar de journalist van dienst erg z'n best lijkt te moeten doen om een link te leggen tussen de muziek van Saint Etienne en de tv-serie Twin Peaks. Wiggs speelt het spelletje beleefd mee. Dit is een meer rechttoe rechtaan gesprek met Bob Stanley bij Brooklyn Vegan. Laatstgenoemde heeft trouwens ook sinds kort een eigen radioshow Soho Radio. Elke maand draait hij favoriete liedjes uit twee specifieke jaren.

Is This The Most Influential Love Song in Modern Music?
Over David Lynch gesproken. Het antwoord op de in de kop gestelde vraag weet ik niet precies. Wel dat ik nooit maar dan ook helemaal nooit meer een cover van Wicked Game van Chris Isaak hoef te horen.

The Beach Boys
Diverse muzikale types - waaronder Simon Love en Duglas T Stewart van de BMX Bandits - beantwoorden vragen over de Beach Boys

Norton Records, Still Rocking
Interview met Miriam Linna van reissue label Norton Records. Dat ondanks heruitgebrachte verloren gewaande album van Dion waar ze het over hebben staat niet op Spotify maar deze playlist geeft als ik het goed begrepen heb een goeie indruk (de meeste nummers zijn in de loop der tijd wel al op diverse compilatie verschenen). Toffe plaat. (Lou Reed was fan. Hier op youtube zie je de toespraak die hij gaf tijdens de induction van Dion in de Rock'n'roll Hall of Fame).

The Strange World Of... Momus
Het leven van Momus in 10 belangrijke momenten.



29.5.17 - (0)

Ja nee goed dat je me er aan helpt herinneren. Er was inderdáád een nieuwe aflevering van Pop Muzik vorige week maandag. Zat alleen nog te broeden op een leuke anekdote of iets dergelijks om dit begeleidende stukje een beetje mee op te vullen maar kon niets verzinnen. Blijkbaar was het een heel gemiddelde editie. Er was nieuwe muziek, ouwe muziek, muziek van bandjes wiens optredens inmiddels al weer in het verleden liggen. Oh, en er was sexmuziek (want ik draaide Sex Music van Beak>) maar die grap had ook al op Twitter gemaakt. Het album van de maand was van Jane Weaver en voor je het weet zijn die twee uurtjes weer voorbij. Terugluisteren op Mixcloud doe je hierboven en op Facebook staat de complete tracklisting.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics