9.12.17 - (0)

Leeslinks voor in je weekend:

Pop Producer SOPHIE on Anonymity, Honesty, and Artifice
Grote veranderingen in de wereld van SOPHIE. Waar de producer tot recentelijk grotendeels in de anonimiteit opereerde - de twee keer dat ik haar live zag was ze niet meer dan een schimmig figuur in een hoodie achter een mengpaneel - en haar nummers andermans vocalen bevatten, zingt ze ineens zelf op haar twee meest recente singles en lijkt voor een carriere in de spotlights te hebben gekozen met opvallende video's (It's Okay To Cry en, een paar dagen terug, Ponyboy), dríe interviews in een week (deze in Teen Vogue vond ik het best maar ze staat ook in V Magazine en Vulture) en, naar verluidt, extravagante live shows. Wat dat laatste betreft is het extra jammer dat haar optreden afgelopen nacht op een Huntleys + Palmers feestje in Peckham bij nader inzien een dj-set was. Voor een aanzienlijk deel dezelfde set als een paar maanden terug op Visions Festival (en dat dus met de kennis van nu ook een dj-set was): een mix van harde, schurende grime-achtige tracks, instrumentale versies van eigen nummers (Ponyboy bijvoorbeeld) en diverse remixen (is dat niet Cardi B? En dat is zeker te weten Charli XCX's Lipgloss). Heb me erg vermaakt maar hopelijk binnenkort ook eens een écht Sophie live-optreden.

Farrah Abraham’s Pop Music Should Make Her An Avant-Garde Icon
My Teenage Dream Ended van reality-tv personage Farrah Abraham (ze zat in MTV's Teen Mom) is een van de intrigerendste platen van het afgelopen decennium. Echt, je weet niet wat je hoort. Zes jaar na verschijnen is dit het eerste interview met de producer van het album.

East Africa's New Wave
Uitgebreid portret van het Oegandese Nyege Nyege label - nieuwste release is deze cassette Nihiloxica en die is erg de moeite waard - en actuele electronische muziek uit (oost-)Afrika in het algemeen.

Rock N' Roll Insurrectionist
Interview met Ian Svenonius (Make-Up, Nation of Ulysses, Chain and the Gang) over cliches, Washington DC en z'n eerste solo-album.

Dan Bejar On Having No Process
De Destroyer-frontman over hoe hard hij werkt, over schrijven (muziek en teksten) en ouder worden.

De Iggy Pop boardshorts van het plaatje van vandaag kun je kopen bij Billabong.



6.12.17 - (0)

Paniek in de studio! De cd-spelers zijn vernieuwd. Er zitten meer lichtjes en knopjes op dan op de oude maar dat betekent in mijn geval vooral meer kans om op het verkéérde knopje drukken. Vooral in combinatie met dat die krengen ook op een iets andere plek staan zodat ik me nu nog iets onhandiger moet draaien om het volgende liedje in te starten. Kortom, de Pop Muzik van vorige week maandag ging weer eens met veel horten en stoten, gestruikel over woorden, verkeerde tracks op het verkeerde moment en ongemakkelijke stiltes. Gelukkig is er met de liedjes - behalve die ene tegen het eind die er ineens mee ophoudt - weinig mis. (Ik zag ook achteraf pas dat ik zowel een nummer draaide met de titel River River, als één die Rain Rain heet én een Release Release en dat ik daar dus verder niets mee deed. Ik was sowieso gezakt voor m'n diploma Lokale Radio). Playlist hier.



5.12.17 - (0)

De muziekliefhebber kent de IJslandse kunstenaar Ragnar Kjartansson waarschijnlijk vooral van z'n werk A Lot Of Sorrow waarin hij de band de National zo gek kreeg om non-stop zes uur achter elkaar hun nummer Sorrow te spelen tijdens een performance in MOMA in New York. In het kader van het London Contemporary Music Festival vond er afgelopen zondagmiddag in Ambika, een soort van parkeergarage-achtige hal onder het gebouw van de University of Westminster, een uitvoering plaats van een ánder werk van Kjartansson dat draait om muziek en herhaling en uithoudingsvermogen en toch heel anders is. In het kader van An Die Musik speelden vijf koppels – pianist en zanger(es) – verspreid door de ruimte, dwars door elkaar heen, het gelijknamige lied van Schubert en dat 7 uur achter elkaar.

Wegens onduidelijkheid over waar de ingang van de venue nu precies is (op een andere plek dan anders namelijk) mis ik de eerste paar minuten. Bij mijn binnenkomst iets na enen is het spektakel dus al in volle gang. Kale, helverlichte zaal, hoog plafond, publiek staat of hangt of zit tegen de muren en het geluid van, wel, vijf piano's en evenzoveel vocalisten die dwars door elkaar heen staan te spelen. Individuele bijdragen zijn nauwelijks te herkennen. Vooral de pianopartijen zijn moeilijk te onderscheiden. Schubert's gebruik van grote theatrale akkoorden maakt dat de opeenstapeling klinkt als een klaterende kakofonie. De vocalisten zijn iets beter in de geluidsbrij te onderscheiden. Met name de uithaal aan het eind van het nummer – ich danke dir dafür – kunnen ze lekker aanzetten en hoor je in een onregelmatige frequentie door de zaal weerkaatsen.

In het geluid zit verder totaal geen ontwikkeling. Het is een continue monotone chaos die van moment tot moment - minuut tot minuut, kwartier tot kwartier - precies hetzelfde klinkt. De spanning zit hem er in hoe de muzikanten omgaan met de herhaling en de verveling en de eventuele uitputting. Vooralsnog ogen ze picobello in hun traditionele optreedkledij. Vlinderdasjes voor de heren. Kleurige galajurken van de dames. En ze worden goed ondersteund. Naast elke piano staat een barkruk voor als de benen moe worden. Kjartansson zelf is er niet bij maar een IJslandse collega loopt rond en springt bij als pianist als er iemand naar het toilet moet en zorgt voor de spreekwoordelijke natjes en droogjes. Al na een half uur gaat hij langs met een dienblad vol wijn. De zanger(es)s(en) slaan het stuk voor stuk vriendelijk af maar een enkele pianist gaat enthousiast op het aanbod in. Het stuk heeft een paar momenten waarbij de pianist maar één hand nodig heeft en dan heb je die andere vrij om even aan het glas te nippen.

Na een uur of twee vind ik tijd voor een break. Even iets anders. Ben ook een beetje bang dat wanneer je er de hele tijd met je neus bovenop zit eventuele – muzikale, psychologische – verschuivingen niet opmerkt omdat ze te geleidelijk gaan. Ben dus een paar uurtjes wat anders gaan doen en bij terugkomst was er, wel, eigenlijk niet zo veel veranderd. Na vier-en-half-uur zingen en spelen is er nauwelijks een spoortje vermoeidheid te bespeuren. Geen vocalisten die hun stem kwijt zijn of scheef over hun toetsenbord hangende pianisten. De ich danke dir dafür-s galmen nog steeds met onregelmatige regelmaat en net zo sprankelend als aan het begin door de ruimte. Een beetje teleurstellend eigenlijk. Schijnt dat de jongens van de National tegen het eind nauwelijks meer uit hun woorden kwamen. Hier hebben we overduidelijk met professionals van doen.

De verveling is wel toegeslagen. Ik vind het reuze-knap dat de muzikanten zich in weten te houden en zelfs na vijf uur achter elkaar hetzelfde nummer slaafs de partituur volgen en geen alternatieve melodieën of additionele muzikale versiersels aan hun uitvoering toevoegen. Elke andere afwisseling wordt overigens wel met beide handen aangegrepen. Ik heb ooit een paar zomers aan de lopende band in een (plastic bestek en verpakkingen) fabriek gewerkt en ik vond het héél herkenbaar. Hier betekent het bijvoorbeeld dat plaspauzes van de pianist worden gebruikt door de vocalist om even vreemd te gaan bij een ander of hij of zij kruipt zelf achter het toetsenbord.

Ik heb even overwogen om vlak voor het einde weg te gaan. Omdat ik het begin per slot van rekening ook gemist had maar m'n nieuwsgierigheid won het van m'n principes. Gelukkig is het slot bescheiden. Even voor achten loopt de jongen van de drankjes en hapjes omstebeurt naar de diverse duo's en geeft ze het teken dat dit hun laatste keer is. En langzaam maar zeker sterft de muziek uit. Onder applaus verzamelen de tien muzikanten zich rondom de centrale piano en doen het lied nog één keer, uit volle borst, gezamenlijk en dan is er champagne en meer applaus.

De BBC interviewde na afloop de vijf vocalisten. Op de derde foto zijn zanger en pianist trouwens even van plaats gewisseld omdat de laatste snel wat aan het eten is.



19.11.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Pop Wunderkind Synthesizes Humand And Machines Voices
Lang interview met de tot voor kort grotendeels in de anonimiteit opererende Sophie. Op het podium was Sophie altijd een schimmig figuur in een hoodie in het donker achter een laptop maar aan die aanpak lijkt, zie ook de video voor haar nieuwe single It's Okay To Cry, een eind te zijn gekomen. In andere media werden recentelijk ook PC Music collagae Danny L Harle en Hannah Diamond geinterviewd.

How Jack White’s Third Man Records Made a Mark on Nashville
Nou ja, over Jack White's Third Man label dus en dat het fijne countryplaten uitbrengt. Die van Margo Price en Lilli Mae zijn inderdaad de moeite waard.

Show Us Your Wall
Richard Hell gunt je een kijkje in z'n boekenkast.

Slabs From Paradise
Heel kort (3 alinea's) voorproefje uit een zojuist verschenen bundel met korte verhalen van de hand van Jason Williamson van Sleaford Mods. Het mist een zeker je ne sais quoi als hij het niet met een ratelende drumcomputer op de achtergrond in je gezicht spuugt.

Het plaatje van vandaag is een frame uit een nieuwe versie van de video van Let's Get Out Of This Country van Camera Obscura. De Japanse kunstenares Chop Pop knipte en plakte met stukken gekleurd papier scene voor scene uit het origineel na. De werken zijn te zien op een tentoonstelling in Glasgow.



26.10.17 - (0)

Op het nieuwe album van The Blow staat een nummer, So There, met een vocaal elementje - een doo-doo-doo-doo-doo om precies te zijn - dat me erg bekend voorkwam. Dat is een New Order nummer toch? Maar welke ook al weer? Het was niet per se dat ik er tegenop zag om me op Spotify door de hits van New Order te werken om hier achter komen - want als zo'n vraag eenmaal begint te knagen, moet-ie beantwoord worden vind ik - maar voordat ik daaraan begon tiepte ik, meer voor de grap, in Google toch eerst even New Order doo doo doo doo en, warempel, je hebt helemaal gelijk Google ik bedoel inderdaad Temptation. (Ondanks dat het daar, bij nader inzien, meer een oeh-oeh-oeh-oeh is). Het probleem met deze anekdote, behalve dat het niet zo'n héél interessante is, is dat dat nummer van The Blow dus helemaal nergens op het internet te vinden is. Niet op Spotify of Bandcamp ofzo. Maar ik draaide het afgelopen maandag in de jongste aflevering van Pop Muzik, ergens in de tweede helft, en ik open met Temptation zodat je het makkelijk kunt vergelijken. Rest van de playlist staat hier.



15.10.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Shaping The Seventies
Uitgebreid portret (van de hand van Simon Reynolds) van de man die verantwoordelijk was voor het succes van Virgin Records. En nee, dat is niet Richard Branson.

Booze, Blackouts and Breakups
De Breeders zijn terug! Met een best okay-e single, een Europees toertje en interviews in de krant.

Trying Everything On
Het kwartje van Kaitlyn Aurelia Smith's nieuwe album, The Kid, is bij mij nog niet echt gevallen maar het rijtje favoriete albums dat ze voor de Quietus uitkoos en toelicht is lekker eigenzinnig.

Top 10 Turkish Psych Tracks
Volgens Jasper Verhulst van Altın Gün.

Soundtrack Of My Life
De belangrijkste platen in het leven van Brian Molko van Placebo.

A Late Junction Special with Kieran Hebden
Audiobonus. Het BBC Radio 3 programme Late Junction is al eens eerder genoemd op deze plek maar recentelijk hadden ze weer een paar afleveringen die de moeite van het naluisteren waard zijn. Zoals deze waarin Kieran Hebden van Four Tet anderhalf uur plaatjes draait of die keer dat dat John Doran gastpresentator was of de mixtape van Jane Weaver.



4.10.17 - (1)

Meet Me In The Bathroom van Lizzy Goodman is een heerlijk boek. Het gaat over de bands die begin deze eeuw vanuit New York ineens de wereld veroverden. De Strokes en LCD Soundsystem en Interpol en, nou ja, vooral die drie. De vorm is aanstekelijk. Oral history. Het hele verhaal wordt verteld aan de hand van quotes van mensen die er bij waren. Bandleden. Hangers on. Bloggers. Zeker in deze context is de vorm een toegevoegde waarde. Het houdt de boel lekker levendig. Alsof je in een cafe zit met een heleboel mensen die samen een verhaal vertellen door omstebeurt een anekdote uit de mouw te schudden. En je kunt leuk spelen met de vorm. Twee elkaar tegensprekende uitspraken pal naast elkaar. Of dat eerst de ene persoon zegt 'ik ga maar niet zeggen over welke band het hier gaat' na een scabreuze uitwijding en dat de volgende spreker dan gewoon zegt 'Het was Interpol'.

Daarnaast was het ook een opwindende tijd. Maar dat kan aan mijn leeftijd liggen. Ik las elke week in de NME over die hippe New Yorkse bandjes. Ik rende op die ene maandagochtend naar de HMV in Exeter voor die debuutsingle van de Strokes (ik heb nog een extra exemplaar gekocht om op te sturen naar 3voor12, zodat ze hem op de radio konden draaien). Ik had in 2001 ook een blog. Er staat zelfs een concert in waar ik bij was (Interpol, nog niet getekend bij een platenmij, in het voorprogramma van Arab Strap in de Bowery Ballroom in New York. Heb de demo-cd die ze toen uitdeelden nog ergens liggen). Het is ook míjn verhaal. Een beetje. En het boek leest als een trein. Zelfs de later hoofdstukken als de focus iets minder, ehm, gefocust is en ook bands als Franz Ferdinand en Vampire Weekend en de National in één of een paar hoofdstukken behandeld worden.

Meet Me In The Bathroom van Lizzy Goodman is ook een beetje een raar boek. Is het niet een beetje te vroeg om terug te blikken naar bands van 10 jaar terug? Verdienen ze het wel? Ze zullen vast wel veel drank en drugs genomen hebben maar de Strokes zijn niet bepaald Led Zeppelin ofzo. De stukken over LCD Soundsystem zijn het smeuïgst maar dat is meer omdat zowel James Murphy als Tim Goldsworthy ieder nogal sociaal onhandige mensen zijn dan dat er spectaculaire dingen gebeuren. Is het überhaupt wel één verhaal? De drie bands die de hoofdmoot vormen kwamen weliswaar in ongeveer dezelfde periode uit dezelfde stad maar hadden verder eigenlijk maar weinig met elkaar te maken. Individuele hoofdstukken bevatten meestal één stap in het leven van één van de bands en er is eerlijk gezegd maar weinig overlap. Ook qua sprekers niet. Behalve Har Mar Superstar. Die is ongeveer elke pagina aan het woord. Geen idee waarom. Z'n eigen muziek komt nergens ter sprake maar blijkbaar was hij er wel elke keer bij in de kleedkamer als Interpol of de Strokes dronken werden.

Een kenmerk van alle muziekbiografieën is dat de hoofdstukken over de begintijd een stuk spannender zijn dat die van de latere periode. En dat is hier geen uitzondering. De laatste hoofdstukken over de Strokes gaan er vooral over hoe ze werden ingehaald door de Kings of Leon. Het verhaal van Interpol loopt ook een beetje dood in het luchtledige (de enige betrokenne uit het wereldje die trouwens niet aan het woord komt in het boek is Carlos D). Dan is het extra lullig dat het grote slot van het boek – afscheidsoptreden van LCD Soundsystem in Madison Square Garden – inmiddels ook door de tijd is ingehaald.



3.10.17 - (0)

Ik heb wat afgevloekt toen ik Duitsland woonde want zo ongeveer elke muziekvideo op Youtube was er niet te zien. Georestricties. Iets met ruzie tussen de website en de Duitse Buma/Stemra ofzo. Inmiddels is dat allemaal opgelost maar ik word nog steeds wel eens midden in de nacht badend in het zweet wakker en dat ik dan gedroomd had op een link met een leuk muziekje te klikken en dan wéér die 'Sorry, je kunt deze video niet zien'-mededeling te zien kreeg.

In de Zuid-Londonse wijk Southwark wordt de combinatie muziek en georestricties momenteel op een iets andere manier gebruikt. In het kader van Musicity hebben zeven producers ieder een track gemaakt voor een bepaald gebouw of een bepaalde plek. De website - geen app, beetje ouderwets - is zo geconfigureerd dat je de nummers alleen kunt horen als je op (of in de buurt van) de juiste locatie staat. In plaats van Duitse frustraties een Londonse speurtocht dus.

Er lijkt niet echt een voorgeschreven route langs de zeven locaties dus ik begin maar gewoon op de meest troosteloze: winkelcentrum Elephant & Castle. Gebouwd in de jaren zestig en sindsdien lijkt er weinig onderhoud meer te zijn verricht. Een benauwd gangenstelsel van twee verdiepingen met vage winkeltjes waarvan niet altijd meteen duidelijk is of ze open zijn of niet en een bingohal op zolder. De muziek die hier bij hoort is een nogal nerveus arpeggioende track van Patten. Het maakt de locatie er niet bepaald gezelliger op. Wel raar dat de track begint met veldopnamen van, naar ik aanneem, de plek zelf. Dat doen overigens meerdere bijdragen aan het project. Maar waarom? Als je een nummer maakt dat alléén op een bepaalde plek beluisterd kan worden hoef je toch geen geluiden van die plek toe te voegen want de luisteraar is daar al en hoort die geluiden zelf. Overigens was Patten er op een moment dat het duidelijk drukker was dan toen ik er was (zondagochtend, iets voor elven).

Andere bijdragen zijn onder meer van Throwing Shade (zwevende ambient klanken met het geluid van langsrijdende treinen voor Borough Market. Dat ligt inderdaad onder een aantal spoorwegviaducten maar moet dat zo letterlijk in geluid gevat worden?), Moses Boyd (een techno-y track vol klaterende ritmes voor Canada Water busstation, weer met omgevingsgeluiden) en William Doyle. Die laatste, voorheen opererend als East India Youth, maakte een soort digitale close-harmony track voor de Shard. De opeengestapelde vocalen passen op een of andere manier goed bij de op indrukwekkende wijze de wolken in stekende glazen muren waar je aan de voet van het gebouw tegenop kijkt.

Sowieso vind ik de composities die het overduidelijkst reageren op de architectuur - en dus niet die zo maar iets vaags, algemeens doen met de plek en z'n omgeving - het aardigst. Mijn favoriet is twee haltes met de Overground verderop in Peckham. Hier maakte Sean O'Hagan (van de High Llamas) een track voor de lokale bibliotheek. O'Hagan is meestal van de Beach Boys-achtige composities met veel ingewikkelde akkoorden en rare melodieën en hier ook. De tekst handelt expliciet over de architectuur van het gebouw. Als je het op z'n kop zou zetten, is het een L. Dat is een ware observatie. Overigens is het vooral mijn favoriet omdat het met voorsprong het popliedjerigst is van alle bijdragen. En ik hou van popliedjes.

De tracks zijn dus buiten Zuid-London niet te beluisteren (niet helemaal waar, op de website zijn de mp3'tjes met niet zo heel veel technisch inzicht zo uit de broncode te vissen) maar ik geloof dat er sprake van is dat ze binnenkort ook op cassette verschijnen. En die van William Doyl staat op soundcloud. Musicity gaat ook naar Seoul en Tokyo.



29.9.17 - (0)

Weekendleeslinks:

Ted Leo Is Like You
Stuk is al een paar maanden oud maar de nieuwe plaat van Ted Leo verscheen afgelopen week en dit is een heel mooi en diepgravend en persoonlijk interview.

25 Years On: Happy Mondays’ Yes Please! Revisited
Yes Please! wordt algemeen beschouwd als het slechtste Happy Mondays-album maar, vraagt de Quietus zich af, is dat wel terecht?

Action Bronson's 5 Student-Friendly Recipes
Weet niet of er zo veel studenten zijn die dat recept met die hele inktvis gaan maken maar het is altijd een plezier om Action Bronson over eten te horen praten.

Music Has To Provoke. It's Essential
Interview met Dave Robinson van Stiff Records.

Rough Version
Audiobonus. Steven Claydon (ex-Add N To (x)) te gast bij NTS Radio om over z'n kunst te praten (en over muziek).

Het plaatje van vandaag is van iets of iemand dat zich The Lindström Effect noemt en is een van de illustraties bij dit artikel in Apollo Magazine over geluidskunst.



26.9.17 - (0)

Vroeger was alles een stuk simpeler. Als je een programma maakte bij de lokale radio was het alleen op het moment zelf te beluisteren en alleen in het ontvangstgebied van de zender en had je geen idee hoeveel luisteraars je had. Vandaag de dag is het precies andersom. Mijn radiozender heeft helemaal geen (lokale) fm-frequentie maar is wereldwijd online te horen en dankzij Mixcloud hoeft de potentiële luisteraar niet per se op de vierde maandag van de maand tussen 8 en 10 (lokale tijd) klaar te zitten voor de nieuwste editie van Pop Muzik. Dat is het goeie nieuws. De keerzijde voor mij als radiomaker is dat ik ook precies kan zien hoeveel mensen er luisteren. Zowel Mixcloud als de streamsoftware in de studio hebben een heel handig, heel precies tellertje. Er zullen vast vroeger op de OSU niet meer mensen naar m'n radioverrichtingen hebben geluisterd maar toen wist ik het niet zeker. Nu zie ik, als ik de microfoon van het programma voor me overneem, op de teller in een kwartier 80% van hun luisteraars verdwijnen. Nou ja, moet ik misschien ook niet openen met Metal Fingers In My Body. De rest van de playlist vind je op Facebook.



25.9.17 - (0)

Het is al meer dan een jaar geleden dat de naam Darren Hayman hier voor het laatst viel. Wonderlijk want de voormalige Hefner-frontman is nog steeds een bezig baasje. Zo verscheen er aan het begin van de zomer een plaat van de Hayman Kupa Band (wel aardig) en werd er meer recentelijk een single aangekondigd van z'n krautrockproject The Great Electric (nog niet gehoord). En dan is er nog zijn Thankful Villages project. Thankful Villages zijn Britse dorpjes waarvan in de eerste wereldoorlog alle naar het front gestuurde dorpelingen levend terugkwamen. Het project bestaat er uit dat Hayman alle 54 dorpjes in Engeland en Wales afreist en ter plekke een nieuw liedje schrijft. Je kunt een en ander op de website volgen - Hayman maakt ook filmpjes en tekeningen van z'n trips - en inmiddels zijn er twee albums met liedjes verschenen. De nummers zelf gaan overigens zelden over de oorlog maar meer over het Britse dorpsleven van nu in het algemeen.

Gisteravond in de Apple Tree, een pub in Clerkenwell, speelde Hayman een flinke handvol van die liedjes live. Het had misschien iets meer weg van een spreekbeurt met muzikale onderbrekingen dan van een traditioneel live-optreden. Het begon al vóór het eerste nummer als Hayman diverse lokale feitjes uit z'n mouw schudt. Bijvoorbeeld dat we ons momenteel op steenworp afstand bevinden van de enige plek in London waar je nog de (want inmiddels ondergrondse) rivier de Fleet kunt horen. En zo gaat het een klein uurtje door met anekdotes, uitleg en zelfs geluidsfragmenten van geïnterviewde dorpsbewoners waar Hayman dan een beetje gitaar bij tokkelt. En af en toen dus een mooi liedje. Soms zelfs begeleid door een drummer en bassist.

In een Nederlandse context zou een optreden als dit een voorteken zijn dat de artiest in kwestie op het punt staat Het Theater In te gaan maar een dergelijke kleinkunsttraditie bestaat volgens mij niet echt in Engeland. Jammer, want Hayman lijkt er geknipt voor. Je moet van behoorlijk goede huize komen om op zondag(na)middag een volle pub bij de les te houden. In een echte theatersetting zou er misschien nog iets visueels aan toegevoegd kunnen worden maar voorlopig houdt Hayman zich met z'n terzijdes en inleidingen heel behoorlijk op de been. De informele toon van z'n presentatie nodigt zo nu en dan een van de stamgasten uit om ook een luidruchtige bijdrage te leveren - alsof het een conversatie is, in plaats van een optreden - maar tijdens de liedjes zelf is iedereen stil.



24.9.17 - (1)

Leeslinks voor op je zondagmiddag:

Bowie, Bach and Bebop
Ook hier is het culturele seizoen in volle hevigheid los gebarsten. Spektakeltentoonstelling van het moment is de grote overzichtsexpositie van Basquiat in de Barbican. Goede gelegenheid voor de New York Times om het eens over s'mans muzikale invloeden te hebben (inclusief Spotify-playlist). (De foto hierboven is van Edo Bertoglio en heb ik van de tentoonstellingwebsite van de Barbican.)

A Shadow History of LCD Soundsystem in Five DJ Sets
Van die keer dat James Murphy plaatjes draaide op de (internet)radio van Beats in Space in 2002 tot z'n dj-set voor de 12e verjaardag van DFA Records in 2013 (met mixcloudlinks en dergelijke).

How Post-Rock Stopped Dancing
Fragment uit het boek Fearless van Jeanette Leech over bands als Tortoise, Gastr Del Sol en Fridge.

The Music Snobby London Critics Love To Ignore
Ik had nog nooit van (gitaar)bands als de Sherlocks en de Blossoms gehoord maar die blijken enorm populair te zijn oop North en ik ben dus een typische Londonse muzieksnob.

Tales From The City
Het London van Amber Arcades.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics