24.5.16 - (0)

Ik doe Pop Muzik, m'n maandelijkse radioprogramma op K2K Radio, nu inmiddels al meer dan een jaar. Bepaalde elementen beginnen zich dus te herhalen. Net als vorig jaar rond deze tijd besteedde ik gister in de Mei-uitzending veel aandacht aan Field Day. Niet uit gemakzucht maar simpelweg omdat de muzikale visie van het festival blijkbaar nogal wat overlap heeft met wat ik wil op de radio. Om de eventuele sleur te vermijden draai ik verder deze keer onder andere jaren '70 rock uit Zambia, komt het Album van de Maand uit Zwitserland en struikel ik af en toe over m'n woorden (nee, wacht, dat doe ik eigenlijk élke maand). Ook op Facebook.



21.5.16 - (1)

Leeslinks voor het weekend:

Behind The Music: Steal My Sunshine
Bij Stereogum is het deze week Weird '90s Week. Dat is helemaal op mijn straat. In de jaren negentig onderging ik een signifant deel van mijn muzikale ontwikkeling en die voerde mij regelmatig buiten de gebaande paden. Verhalen over de weirdere uithoeken van het decennium voelen vaak een beetje als thuiskomen. Dit verhaal, over Steal My Sunshine van Len, is mijn favoriet omdat het a) de ultieme zomerhit van de jaren '90 was en b) bol staat van de geweldige anekdotes.

Bar Hopping, Party Crashing And Jammin' With Lady Gaga
Muzikaal vind ik de Fat White Family niet zo interessant maar ik mag graag interviews met en verhalen over ze lezen. Dit fotoverslag van een tour langs de Amerikaanse oostkust is extra charmant omdat het geschreven is door een onervaren, ietwat verlegen fotografie-student.

The Many Lives Of Vivienne Westwood's Worlds End Shop
We vieren dit jaar dat punk 40 jaar bestaat dus dit is waarschijnlijk niet het laatste verhaal over de spraakmakende winkel van Vivienne Westwood en Malcolm McLaren.

I’ve Expressed Myself In The Way I Wanted
Interview met Kevin Rowland. Omdat er een nieuw Dexys-album aan zit te komen - met covers - en omdat interviews met Kevin Rowland altijd geweldig om te lezen zijn.

Napster-Bomb Me: A Brief History Of Radiohead Fans Downloading Mislabeled MP3s
The Ringer is de opvolger van Grantland. Als in: het multimedia-vehikel van sportjournalist Bill Simmons. Goed geschreven artikelen en enthousiaste podcasts. Over sport maar ook over popcultuur. Er is nog niet echt een website maar vooralsnog opereert The Ringer een beetje onder de radar als e-mail-nieuwsbrief; de podcasts zijn al wel live. Dit stukje over Radiohead (en Napster) stond in een editie van eerdere deze week. Even een beetje naar beneden scrollen dus.



15.5.16 - (0)

In de op een uurtje treinen van London gelegen badplaats Brighton vind momenteel het multi-disciplinaire Brighton Festival plaats. Laurie Anderson is de gast-curator dit jaar en een van de attracties is een installatie die Lou Reed Drones heet. Dit is een project van de voormalige gitaartechnicus van Reed, Stewart Hurwood. Blijkbaar had Reed een paar jaar voor z'n dood het idee om een tour te organiseren op basis van z'n legendarische, zogenaamd onluisterbare album Metal Machine Music. Uiteindelijk kwam dat er niet van maar Hurwood is wel een tijdje bezig geweest met het uitvogelen van hoe hij de gitaar- en versterkercollectie van Reed zo goed mogelijk kon laten rondzingen.

Toen na de dood van Reed de vraag rees wat er met die collectie gebeuren moest, stelde Hurwood voor om de opstelling die hij voor Reed had verzonnen als geluidsinstallatie de wereld rond te sturen. De erven Reed waren enthousiast en zodoende staat die verzameling dit weekend dus in The Spire, een tot kunstcentrum omgetoverd voormalig kerkje in oost-Brighton. In het midden van de zaal staat een podiumpje – aan de voorkant afgezet met koord – met daarop 6 versterkers waar 6 gitaren tegenaan staan geleund, met de snaren naar binnen. (Ik heb geen idee wat voor gitaren, ik ben geen kenner, maar ik herken wel dat er één zo'n hele lelijke, moderne tussen staat. Met zo'n klein trapeziumvormig lichaam en zonder de kop waar normaliter de stemknoppen zitten).

Een van de grootste clichés bij live-optredens van gitaarbands is het moment, meestal aan het eind, dat ze hun instrumenten op deze manier neerzetten en dat het dan gaat rondzingen. Hier is dat dus het hele idee. Zes continu rondzingende gitaren. Ik ben best blij met de oordopjes die bij de ingang worden uitgedeeld. Tussen de instrumenten door loopt Hurwood, met z'n rug naar het publiek. Klassiek roadie uiterlijk: zwarte jeans, zwart t-shirt, lang haar. Hij zit aan wat knoppen, raakt af en toe een hals van een gitaar aan of zet ergens een capo op. De muur van geluid verandert dus langzaam maar continu van structuur. Het blijft vooral gieren en piepen maar je hoort de boventonen ook verschuiven enzo. Boven het podiumpje hangt een discobal die af en toe geel of blauw verlicht wordt ter verhoging van de sfeer.

Eigenlijk is het een soort anti-optreden. Die laatste momenten, na de liedjes, dat de band naar de kleedkamer is en de gitaren nog even rondzingen en dat dan in het oneindige opgerekt. Wat dat betreft vind ik de muzikale kant van de installatie, de drone, misschien wel het minst interessant. Maar het is niet duidelijk of het project een kitscherig-nostalgische relikwieënverering is of juist een ironisch commentaar daarop (en misschien maakt het wat dat betreft wel gewoon uit of je maker of toeschouwer bent). De échtheid van het materiaal wordt in ieder geval onderstreept door de opzet. Je kunt een rondje rond de installatie lopen en dan kun je de versterkers en gitaarkoffers en flightcases goed bekijken en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat alles zo is neergezet dat je goed kunt lezen dat het om materiaal van Lou Reed gaat. Overal zitten duidelijke labels en stickers (Sister Ray Enterprises Ltd). Opdat je het écht niet over het hoofd kunt zien, is het t-shirt dat Hurwood aan heeft eentje met een groot portret van Reed.



14.5.16 - (0)

Het ligt allemaal een beetje ingewikkeld maar het verhaal achter het concert van afgelopen woensdag begint ergens vorig jaar met de officiële Britse inzending voor de Expo in Milaan. Dat is een werk van Wolfgang Buttress. Hij is nogal begaan met de wereldwijd in aantal sterk teruglopende bijenpopulatie en vertaalt dit in een 17-meter hoge constructie; een driedimensionaal rasterwerk – een soort honingraat – met geluiden en lichtjes die live reageren op de activiteit van een bijenkorf thuis in Nottingham. Een spectaculaire immersive, multi-sensory experience als ik de verhalen mag geloven. Het ding staat binnenkort hier in London in Kew Garden. Ik zal het tzt zelf eens gaan bekijken.

De volgende stap is me een beetje een raadsel maar op een gegeven moment is er ook een soundtrack bij dit kunstwerk. Niet de minste namen zijn hierbij betrokken: leden van onder meer Spiritualized, waaronder Jason Pierce, Youth en het uit de contreien van Sigur Ros bekende strijkje Amiina. Die soundtrack is op plaat uitgebracht - titel: One, artiestennaam: Be, niet echt makkelijk te vinden op Spotify of waar dan ook - en wordt nu hier en daar live uitgevoerd. Het project staat binnenkort op Glastonbury en afgelopen woensdag dus in de Sonos Studio in Shoreditch. Op plaat word ik er een beetje nerveus van – het zijn vooral van die heel langzaam voortkabbelende klanken met wat zoemende bijen in de achtergrond – maar mijn nieuwsgierigheid naar wat ze hier live van zouden maken wordt beloond want ik vond het eigenlijk wel bijzonder.

De band staat, in het donker, achter een doorzichtig doek waarop video's van bijen worden geprojecteerd afgewisseld met meer algemene, screen-saver-achtige computergraphics. Door deze opzet is het moeilijk te achterhalen wie of wat er nu precies in de band zit. Ik zie in ieder geval geen Jason Spaceman maar om eerlijk te zijn kan ik niet eens goed zien wat voor instrumenten de muzikanten die er wel zitten spelen. Muzikaal is het nog steeds van de weinig actie en veel lange noten maar het voordeel van zoiets live zien is dat je weinig afleiding hebt en dat de subtiele melodica-accenten, akkoordverschuivingen en slide-gitaar-stukjes ineens meer effect hebben.

Ik hoor vooral veel accordeon geloof ik. En strijkers dus. En er wordt af en toe zelfs gezongen. Het heeft inderdaad wel wat weg van Spiritualized, dat gospel-blues-achtige, maar dan heel, heel langzaam. Alsof het heel lang uitgesponnen intro's voor nummers die nooit gaan komen zijn. De bijdrage van de bijen is eerlijk gezegd minimaal te noemen. Ik hoor sowieso vooral vogelgeluiden door de muziek heen en heb er een beetje m'n bedenkingen bij de claim dat dat stukje natuur live naar ons toegestreamd wordt (want inmiddels is het buiten donker, en in Nottingham dus ook, en volgens mij maken vogels dan weinig geluid meer).



4.5.16 - (0)

Aan de andere kant van de stad van de tentoonstelling van Brian Eno en aan de andere kant van het artistieke spectrum, zowel qua muziek als beeldende kunst, vinden we Billy Childish. Garagerocker. Dichter. Snordrager. Schilder. Maar vooral traditionalist. Al die moderne fratsen hoeven van hem niet zo. In de galerie van Carl Freedman hangen een handvol recente schilderijen. Vooral bostafereeltjes. Impressionistisch op het doek gezet. Het is niet echt mijn stijl. Ik ben in principe niet zo van de figuratieve kunst; ik hoef niet per se te kunnen zien wat het voor moet stellen. Maar desalniettemin vind ik er een paar eigenlijk best mooi. Met je neus er bovenop zie je de inviduele verfstreken - hoekiger en krasseriger dan een gemiddelde van Gogh - en de soms wat gekke felle kleuren maar van een afstandje staan er statige bomen tenmidden van levendig, golvend struweel. Ironisch genoeg vind ik de kunst van Eno met z'n modernistische uitstraling enorm ouwerwets overkomen terwijl de op papier oubollige schilderijen van Childish een stuk tijdlozer zijn. Er klonk geen trouwens muziek van Childish. Het was helemaal stil in de galerie.



3.5.16 - (0)

Alhoewel ik z'n aandeel - de soundtrack - in een recente tentoonstelling in het Natural History Museum dus een beetje overbodig vond, was ik wel nieuwsgierig naar Brian Eno's nieuwste bijdrage aan het culturele leven hier in London, een expositie getiteld Light Music in de galerie van Paul Stolper. Ik denk dat ik z'n ideeën, en z'n niet-muzikale output, interessanter vind dat z'n muziek (die nieuwe plaat van hem heb ik nog niet gehoord). Het draait in deze (vrij kleine) tentoonstelling met name om de lichtboxen. Er zijn twee soorten. Eentje met drie vlakken in verschillende kleuren en eentje met een vierkantje met daar een dikke rand omheen in een andere kleur. Het duurt even voordat ik doorheb dat die dingen van kleur verschieten. Want dat doen ze nogal langzaam. Ik maak wat foto's voor m'n Instagram en als ik ze check om te kijken of ik ze wel mooi recht heb geschoten valt me pas op dat de kleuren heel anders zijn dan dat ze inmiddels aan de muur hangen. Ik vind die met drie vlakken het aardigst. Je ziet, achter het halfdoorzichtige plastic, de afscheidingen tussen de verschillende vlakken. Die afscheidingen zijn te kort om helemaal tot aan de randen te komen en op de kieren tussen de verschillende kleurvlakken gebeuren interessante mengprocessen. Er zijn trouwens nog een paar variaties. Een versie zonder licht maar met een bepaalde printtechniek die er voor zorgt dat de kleuren veranderen als je er langsloopt (of vanuit een andere hoek kijkt) en wat grafiek-papier met vierkantjes uit potloodlijnen. Ik neem aan dat dat werktekeningen zijn. En er klinkt muziek. Typische Brian Eno muziek. Langzaam twinkelende ambientpiano. Achter in de galerie zitten een paar die hard fans op een bankje intens van de muziek te genieten.



30.4.16 - (0)

In The Studio: Fear Of Men
Ik was erg gecharmeerd van de opgewekt dromerige gitaarpop van Fear of Men's debuutalbum een paar jaar terug. Ben dan ook best nieuwsgierig naar de opvolger, die als het goed is binnen afzienbare tijd gaat verschijnen. Zag de band een paar weken terug live en ze speelden vooral nieuwe nummers en die suggereerden dat Fall Forever een stuk donkerder en electronischer gaat klinken dan we tot nu van de band gewend waren. Huidige single Island is wat dat betreft misschien niet echt een representatief voorproefje van die nieuwe plaat.

Sounds from the Street
Bob Stanley van St. Etienne over de relatie tussen de geografie van London en popmuziek. Met een hoofdrol voor Croydon, waar St. Etienne ooit begon (en vandaag de dag Kero Kero Bonito z'n wortels heeft liggen).

Bonusfilmpje: Kurt's Lighter
Nieuwe korte film van Paul Kelly. Scott King wordt geïnterviewd over z'n collectie rock memorabilia. De soundtrack is van Pete Wiggs (ook van St. Etienne).

Classic Mics and Blown Up Amps
De geluidsmensen van het Amsterdamse OCCII op hun blog over hun collectie microfoons, versterkers en snoertjes.

Kicking The Habit is niet meer. Het iets meer low-key, Engelstalige vervolg heet Licking The Rabbit en het is de bedoeling dat ik ook af en toe een bijdrage lever. Ik ben begonnen met The Church van ex-Veronica Falls-zangeres Roxanne Clifford als Patience.



28.4.16 - (0)

Afgelopen maandag was er weer een nieuwe uitzending van Pop Muzik op K2K Radio. Technisch blijft het een beetje behelpen. Geloof dat ik deze keer de microfoon wat aan de zachte kant had staan. Misschien maar beter ook want ik had het mezelf weer behoorlijk lastig gemaakt met songtitels in het Zweeds en Frans (en het Japans, maar dat kan ik niet eens lezen dus ook niet foutief uitspreken) en een Thaise bandnaam. Hij is wat korter dan anders omdat het programma voor me een paar minuten uitliep. Ook te vinden op Facebook natuurlijk.



23.4.16 - (0)


Nog een laatste staartje Record Store Day. Ik was van de week namelijk even in de ándere Rough Trade winkel hier in London en daar staat in een grote display nog een ruime selectie aan releases die speciaal voor de grote dag waren uitgebracht maar ondanks de rijen en drukte en fanfare nog niet (uit)verkocht zijn. Blijkbaar dachten meer mensen twee keer na voordat ze 28 pond neertelde voor een 3D-ding van Run The Jewels; er ligt nog een flinke stapel. Een release die me in alle hubbub rondom Record Store Day was ontgaan en waarvan ik dan ook erg blij was dat m'n oog er nu nog op viel, was de single Raid / Turnover van Sue Tompkins. Een nogal heel onverwachte release. Tompkins was zangeres van Life Without Buildings. Actief in het begin van het millennium. Vanuit Glasgow. Brachten tijdens hun bestaan maar één plaat uit (en posthuum een live-album). Ze vielen op met hun hoekige, jachtige, springere new-wave-pop en dan met name vanwege de onnavolgbare vocalen van Tompkins. In een ouwe recensie vergeleek ik het ooit met Altered Images en Mark E. Smith en wat ik daarmee volgens mij vooral probeerde over te brengen is dat ze meer performance poet klonk dan als een traditionele zangeres met melodieën enzo. Sowieso was Tompkins meer aangetrokken tot de kunstkant en wekte ze de indruk na die eerste plaat gewoon helemaal uitgekeken te zijn op het spelen in een rockbandje. Ze werd dan ook full-time (geluids)kunstenaar en in alles wat ik ooit over haar las werd duidelijk dat ze de muziekwereld helemaal achter zich had gelaten. Daarom verraste deze single ook zo. Als er iets 'meedoen aan het muziekwereldje' schreeuwt is het wel een single uitbrengen in het kader van Record Store Day. Zoals je boven kunt horen is er weinig voorspelbaars aan de inhoud. De twee tracks zijn spoken word opnames. Raid is de a-kant. Eigenlijk klinkt het precies zoals Tompkins vroeger ook als zangeres van Life Without Buildings klonk maar dan zonder band. Nerveus, gejaagd, stotterend, woorden en zinnen herhalend. Het lijkt vaak meer om de klank dan om de betekenis van de woorden te gaan. Op een gegeven moment ontaardt het in een ode aan drogisterijketen Superdrug en het eindigt met een ruim citaat uit David Bowie's John, I'm Only Dancing. De b-kant is van hetzelfde laken en pak. Niet per se dus een single die ik vaak voor m'n plezier ga opzetten maar toch blij dat ik hij er is.

Het plaatje vandaag hoort bij een tentoonstelling van Tobias Madison bij het Kestnergesellschaft in Hannover (nog tot dit weekend te zien, mocht je toevallig in de buurt zijn). Ik heb de pr-tekst nu een paar keer gelezen en ik weet nog steeds totaal niet waarom het logo van shoegaze/britpop-band Lush wordt gebruikt.



18.4.16 - (0)

Vorige keer dat ik Kero Kero Bonito zag was dat in een kelder nabij Old Street. Afgelopen vrijdag zag ik ze weer, in een andere kelder nabij Old Street. Toen, onder Red Gallery, was het beetje een rare showcase-avond waar de merendeel van het publiek voor de andere band leek te zijn gekomen. Vanavond, onder het Courtyard Theatre, is het de tweede avond op rij dat ze de (niet heel grote, maar toch) zaal op eigen kracht hebben uitverkocht. Aan het trio zelf is weinig veranderd in de tussentijd: twee bleke jongens achter een tafel die de muziek instarten en af en toe op wat electronische percussie-instrumenten slaan en vooraan een continu breed lachend Japans meisje met danspasjes en sowieso veel te veel energie. Net als hun collega's van PC Music (een van de bleke jongens is Kane West) doen KKB in tot in het uiterste doorgeëvolueerde popmuziek vol computerspelletjesmelodieën, fluorescerende kleuren en refreinen die door de producers achter K3 resoluut afgeschreven zouden worden als 'te gemakkelijk in het oor liggend'. De teksten zijn simpel en herkenbaar – ze hebben liedjes over dat je van huiswerk maken rijk wordt en van te veel garnalen eten een knalroze huidskleur krijgt – en deels in het Japans. Er zijn attributen. Dat nummer over de garnalen heet Flamingo en komt met een roze plucheflamingo. Er is een nummer met een telefoon. Er is een nummer over je afstudeerceremonie en daar komt zelfs een hele verkleedpartij aan te pas (toga en zo'n petje). Maar dat is eigenlijk allemaal maar bijzaak. Of dan toch tenminste een klein onderdeel van de algehele felgekleurde gelukzaligheidsmachine die Kero Kero Bonito is. Op plaat raak ik soms een beetje snel uitgekeken op hun nummers want het stuitert vaak maar in één dimensie maar 'live' is daar geen kans voor want zetten ze de bassen en de beats lekker hard en worden eigenlijk ál je zintuigen continu overgestimuleerd. De zaal staat dan ook van begin tot eind op z'n kop. De hits worden luidkeels meegezongen (ik lijk zelfs een enkeling te horen die de Japanse coupletten meedoet) en de nieuwe nummers worden met net zo veel enthousiasme ontvangen. En ik moet zeggen, die klinken dan ook weer een paar stappen verder op de weg die met recente single Lipslap was ingeslagen. House-ier en, als je je dat voor kunt stellen, nog poppier. Het drietal durft het zelfs aan om hun set af te sluiten met een nog niet verschenen nummer, Trampoline, dat klinkt als een Sesamstraat-versie van Disclosure en ze komen er totaal mee weg. Als dat geen hit wordt (maar goed, dat dacht ik van Hey QT ook). Kero Kero Bonito staan op 20 mei in de Nieuwe Anita in Amsterdam op een Subbacultcha-avond.

Het plaatje van vandaag is (een deel van) de Beach Boys vinyl-verzameling van Tarek van Spring King. Gestolen - het plaatje, niet de elpees - van dit artikel waarin, in het kader van Record Store Day, verschillende artiesten gevraagd is hun favoriete stuk vinyl te noemen. Kero Kero Bonito is ook van de partij, vandaar.



17.4.16 - (0)

Een rustige Record Store Day gisteren. Voorgaande jaren was er een groots opgezet live-podium in Soho maar dat ging dit jaar niet door wegens wegwerkzaamheden. En volgens mij waren er deze keer ook geen als zodanig aangekondigde RSD-afterparties met live-bandjes enzo. Niet dat we in London te klagen hebben over een tekort aan avonden met live-bandjes maar het voelt toch een beetje kaal. Toch maar gewoon een m'n beste beentje voor gezet en enthousiast meegedaan. Er is altijd wel wat te beleven op Record Store Day. Zoals die keer dat ik in de rij bij de kassa achter Bobby Gillespie van Primal Scream stond. Of die keer dat de Sleaford Mods het aan de stok kregen met de lokale dronkenlap van Portobello Road. Denk dat Record Store Day 2016 de boeken in gaat als die keer dat het een beetje miezerde. Ben weer naar Rough Trade West gegaan. De veel kleinere, originele winkel (maar niet helemaal op de originele plek meer) in Notting Hill. Te klein voor bandjes ín de zaak dus staan ze buiten voor de etalage. In de miezerregen. Ik zie Glen Matlock op een akoestische gitaar door een handvol populistische pub-singer/songwriter-liedjes jassen (geen God Save The Queen, wel Stepping Stone) en Ben Watt, geflankeerd door Bernard Butler, een paar beschaafde nummers van z'n laatste album doen. Hoogtepunt is toch wel het korte optreden van Scout Niblett. Beetje onverwacht want die ene keer dat ik haar ooit eerder live zag oogde ze zó oncomfortabel op het podium – ze barstte op een gegeven moment in tranen uit toen ze niet wist welk nummer ze wilde gaan spelen – dat ik vreesde dat ze de informaliteit van een in-store-optreden op straat niet zou overleven. Maar dat viel erg mee. Niblett zal waarschijnlijk nooit helemaal ontspannen achter een microfoon staan maar het leek wel alsof al het gedoe om haar heen – de geluiden van Portobello Road market, autoalarms die afgaan, een malloot met een regenbooghanekam en een feesttoeter, een zanginstallatie die begint te oversturen wanneer ze haar stem ook maar een beetje verheft – haar alleen maar verbetener maakt en dat past eigenlijk erg goed bij haar kale, intense grungeblues. Natuurlijk ook nog een paar plaatjes gekocht. Dat 3d-geval van Run The Jewels maar laten liggen want 28pond vond ik wat veel voor een 3d-geval. Maar ik ging met twee singeltjes naar huis; eentje van de Limiñanas (met Peter Hook) en die van Metz met Swami John Reis (van Drive Live Jehu). Heb ze overigens nog niet gedraaid. Ik had ze allebei al op MP3.



16.4.16 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

People You Find In Record Shops #1
Vandaag is het Record Store Day. Zelf heb ik, sinds het internet, niet zo heel veel meer met platenzaken. Ik heb meestal genoeg aan een Mixcloudlink of een Bandcampdownload om m'n muziek te consumeren. Hoef niet echt een plastic schijfje te hebben. Maar leuk dat er nog steeds platenwinkels zijn en straks ga ik zeker even de stad in om oppervlakkig door het aanbod te snuffelen en misschien zelfs wat te kopen. Bovendien heb ik vroeger meer dan genoeg uren in dit soort winkels doorgebracht om dit een mooi verhaal te vinden.

Brian Eno on Kanye West, David Bowie and His New LP
Die tentoonstelling in het Natural History Museum die hij noemt in de laatste alinea is overigens al weer even voorbij. Eno had de soundtrack gemaakt bij een verzameling foto's van ons planetenstelsel. Ik vond zelf de foto's van Mars en Jupiter en z'n diverse manen en dergelijke eigenlijk wel spectaculair genoeg en de willekeurig plinkeplonkende electronische begeleiding van Eno een beetje overbodig maar ik weet niet of ik de tentoonstelling met de ouwe of de nieuwe muziek zag. En of dat had uitgemaakt.

Kaitlyn Aurelia Smith’s Existential Synthesizer Music
Een van de intrigerendste platen van het moment is EARS, het nieuwe album van Kaitlyn Aurelia Smith. Ik lees dan ook graag artikelen als deze - en kijk graag dit soort video's - waarin ze uitgebreid vertelt over de speciale synthesizers die ze gebruikt.

This Is What It's Really Like To Be A Musician In Iran
Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Ash Koosha, of zijn muziek, gehoord maar dit verhaal over hoe hij vanuit Iran naar Engeland kwam is fascinerend om te lezen.

Het plaatje van vandaag komt uit een enorm aandoenlijke strip van Kate Gavino over de Filipijnse band Hot Dog.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics