14.11.16 - (0)


Dat ik het meest recente album van Teenage Fanclub nogal saai vond, betekent niet dat ik voor altijd genoeg heb van traditionele liedjespop met koortjes en klaterende gitaarmelodieën en dergelijke. Neem nu Monomyth, uit Montréal (en niet te verwarren dus met de gelijknamige Nederlandse spacerockband). Hun nieuwe album Happy Pop Family is niet perfect en sowieso tappen ze uit een iets psychedelischer en garage-y-er vaatje maar er staat minstens een handvol heel plezierige liedjes op en vooral Cool Blue Hallo is een piekfijn staaltje powerpop met, wel, koortjes en klaterende gitaarmelodieën dus.En de openingszin 'I'm so blue, you've got me listening to Kangaroo'. Dat maakte extra nieuwsgierig. Voor liedjes die aan andere liedjes refereren, of het gewoon in de tekst over naar specifieke muziek luisteren hebben, hebben we hier nogal een zwak.

Het duurde even voordat ik de juiste buideldier gevonden had. Spotify heeft diverse Kangaroos in haar collectie - albums, nummers, bands - maar ze leken me geen van allen dingen die een stelletje Canadeze indiekids snel zou opzetten als ze zich een tikkeltje blue zouden voelen. Ik bleek trouwens een belangrijke aanwijzing over het hoofd te hebben gezien: de titel van het nummer. In 1996 was er namelijk een band, uit Canada, die Cool Blue Halo heette en een album uitbracht dat Kangaroo heette. Niet op Spotify, maar wel op de Youtubes. Beetje standaard halverwege-de-jaren-negentig powerpop wat mij betreft maar de single Too Much Kathleen kwam me toch wel bekend voor en is een aangename (her)ontdekking. Het is overigens niet het enige nummer met een muzikale verwijzing op die plaat van Monomyth. In het slotnummer, Fuck With Me, citeren ze het refrein van hit uit de jaren '80 die ik níet hoefde te googelen.



12.11.16 - (0)

Multimedialinks voor in je weekend:

Turned Out A Punk: Episode 100
De wekelijkse Turned Out A Punk podcast van Fucked Up's Damian Abraham is niet voor iedereen. Het is in de regel enorm nerderig over punk. Wat bedoeld lijkt als een interview over muziek verzandt op een of andere manier altijd in Abraham die namen van obscure hardcore bands oplepelt en dat de gast in kwestie dan zegt dat zij/hij die wel eens live heeft een gezien of ergens een compilatie met één track van ze heeft of die ene vroege split-7" en dat Abraham dan vervolgens bewonderende en jaloerse geluiden maakt en de volgende naam noemt. Ik chargeer, maar niet heel veel. Op deze manier heeft hij inmiddels 100 afleveringen gemaakt en om dit jubileum te vieren maakte hij een extralange aflevering (tweeënhalf uur!) waarin hij z'n ouders interviewt (apart, ze zijn gescheiden) en die zit vol enorm aandoenlijke momenten.

In London: Ultimate Painting
Doet wat het zegt op de verpakking: de twee heren van Ultimate Painting over hun favoriete en minst favoriete dingen in London.

Punk Was More Closed-minded Than The Church
Interview met Laura Jane Grace, zangeres (vroeger zanger) van Against Me!, al een paar jaar de met voorsprong interessantste punkband around. In het kader van haar net verschenen autobiografie, Tranny. Vice heeft een voorproefje.

Rap Goudkoorts
Van een paar weken terug, in internetbegrippen dus stokoud, maar deze Noisey serie waarin Nederlandse rappers als Dio, Big2 en Kraantje Pappie vertellen over wat ze met hun eerste rapgeld deden is erg charmant. Wel een beetje moeilijk te vinden. Sommige staan onder een andere tag.

The Vinyl Man of Kenyatta Market
Reportage in woord en beeld over een van de weinige overgebleven platenwinkels in Nairobi.

Het plaatje van vandaag komt van het Italians Do It Better-blog.



25.10.16 - (2)

Licht paniekerig zocht ik gisterochtend in al m'n kastjes en laden of ik niet misschien toch ergens nog één lege cd-r had liggen. Wie gebruikt er anno 2016 dan ook nog cd-r's? Nou ik dus. Om niet te afhankelijk zijn van de technische nukken van de krakkemikkige studio van waar ik uitzend, maak ik elke maand vóór de uitzending twe cd-r's: eentje met de even en eentje met de oneven tracks. Zodat ik in de uitzending alleen maar tussen de twee cd-spelers heen en weer hoef te switchen. Ik dacht nog een voorraad te hebben maar die bleek er bij nader inzien dus nog maar eentje te zijn. Kun je vandaag de dag nog cd-r's kopen? En waar dan? Uiteindelijk vond ik ergens in een schoenendoos onder een kluwe snoeren en kabels van onbestemde herkomst nog een los exemplaar. Beetje stoffig en een paar krasjes maar volgens m'n computer was-ie leeg en kon ik er m'n liedjes op branden. Later in de uitzending ging het bijna helemaal goed. Alleen de laatste track - het derde liedje van het album van de maand van Vanishing Twin - weigerde de speler na de eerste halve minuut verder te spelen. Die hou je dus nog van me te goed. Op de Mixcloud hier boven merk je d'r als het goed is weinig van want daar heb ik het beschamende stukje dead air dat het gevolg was, maar weggeknipt. Heb ik nog tot de vierde maandag van volgende maand om ergens een nieuwe stapel cd-r's vandaan te toveren.



22.10.16 - (0)

Zeg maar een soort weekendbijlage maar dan in linkvorm:

Deluxe #11
Deluxe is een (gratis) ouwerwets papieren tijdschrift uitgegeven door de mensen achter Drift Records, een platenzaak in Totnes in Devon. In het nieuwste issue - gelukkig ook heel nieuwerwets online te lezen - bijvoorbeeld een interview met Amber Arcades. Onder meer over haar favoriete platenzaken (daar gaan de interviews in Deluxe eigenlijk altijd over).

We Chat With Shura, Who Once Took a Puma for a Walk
Interview met Shura. Over haar katten. Met veel foto's van betreffende katten.

Universal Harvester
Voorproefje van de nieuwe roman van Mountain Goat John Darnielle. Het schijnt een horrorverhaal te zijn maar uit deze eerste paar hoofdstukken leren we eerlijk gezegd niet heel veel meer dat het gaat over iemand die in een videotheek werkt.

Palmbomen en Betonkust Op Avontuur in Hotel Breukelen
Na een debuutplaat opgenomen in (en vernoemd naar) Center Parcs lieten Palmbomen en Betonkust voor hun nieuwe release inspireren door Van Der Valk Hotel Breukelen. Thump (van Vice) interviewde het tweetal ter plekke.

Het plaatje van vandaag is een heuse patch om op je spijkerjack te naaien, gemaakt door James Patadroon. Er zijn verschillende varianten.



9.10.16 - (0)

Heb ik het hier nog niet eerder over Daylight Music gehad? Schandalig. Ben er weliswaar niet kind aan huis maar het is een van de sympathiekste muziekgerelateerde initiatieven hier in London. Ongeveer elke zaterdagmiddag vanaf 12 uur spelen er in de Union Chapel, een kerk in Islington, een handvol bandjes en artiesten. Soms is er een thema, soms niet en de toegang is gratis (maar een donatie van 5pond wordt erg op prijs gesteld). En het fijne is dat het om twee uur al weer afgelopen is want je krijgt wel een houten reet van die kerkbankjes en die dingen zijn sowieso niet gebouwd voor mensen met lange benen én zo heb je nog wat aan de rest van je zaterdag.

De editie van afgelopen zaterdag was onderdeel van het Organ Reframed-festival waarin het uit 1877 stammende kerkorgel centraal stond en hier door de zes optredende artiesten gecombineerd zou worden met zang. Visueel een beetje een concept met hindernissen want het orgel zit verstopt onder de kansel dus als iemand daar op zit te spelen is er weinig van te zien. Dit probleem wordt op verschillende manieren opgelost. Een aantal organisten zingt niet zelf en heeft een zanger of zangeres mee die voor op het podium staat. En de organisatoren hebben een paar camera's in de buurt van (en zelfs ín) het orgel gehangen en projecteren dat op een groot scherm boven het podium (alhoewel ze daar vervolgens ook nog eens een flinke doos digitale visuele truukjes tegenaan gooien zodat je regelmatig maar weinig van vingers, toetsen en/of het binnenwerk ziet). Desalniettemin levert het genoeg ongemakkelijke situaties op waarin het publiek enthousiast klapt na het laatste liedje van iemands set en dan nóg eens als de muzikant in kwestie een minuut later uit de catacomben is geklommen en, met de ogen knipperend vanwege het plotse felle licht, toch nog ineens op het podium staat.

Maar goed, muzikaal was het een fijne middag. Zo'n orgel is natuurlijk niet echt een subtiel instrument. Kan me zo voorstellen dat je het beter leert spelen als je er vaker op speelt en dat de muzikanten die ik vandaag zag maar weinig tijd hadden gehad om de nukken en gewoontes van het instrument te ervaren. Het klonk dus soms een beetje bonkig, vond ik. William D Drake deed een paar nummers met een bijna opera-achtige zangeres. Adrian Crowley las een tweetal korte verhalen voor die het meer van de muzikale sfeer dan van het plot moesten hebben. Wat mij betreft het hoogtepunt was de bijdrage van Laetitia Sadier die, begeleid door Ed Dowie, een hartverscheurend mooie versie van Françoise Hardy's Même Sous la Pluie deed en zich ook waagde aan Golden Brown van de Stranglers.



8.10.16 - (0)

Want linken naar andermans content is nog altijd makkelijker dan het zelf schrijven van een stukje:

Rats on Rafts vraagt De Kift
Op het blog van de Ekko: zeven vragen van Rats on Rafts en evenzoveel antwoorden van De Kift. Over Russische literatuur, subsidies en meer. Moet bekennen dat de laatste paar keer dat ik De Kift live ik het een beetje te veel een truucje vond te zijn geworden maar zo'n nummer als Last Day on De Zon klinkt weer helemaal fris en scherp. Kijk erg uit naar de gezamenlijke plaat die de twee bands op het punt staan uit te brengen.

Why I Won't Tour Anymore
Hutch Harris van de Thermals legt uit waarom hij (en z'n band) niet naar Europa kwamen voor optredens na hun meest recente plaat, We Disappear, en waarom het ook in de toekomst onwaarschijnlijk is dat dat nog gaat gebeuren.

Het Postorderbedrijf Large Boert Nog Altijd Goed
Eigenlijk een beetje een saai stukje maar mijn eerste muziek-t-shirts - Pixies, Dinosaur Jr. (longsleeve), Jimi Hendrix (geen idee waarom) - kwamen van Large. Stukje nostalgie dus. Mooi om te lezen dat het bedrijf in deze onlinetijden nog steeds gewoon bestaat.

We Want Less
Oxysept over mensen die door een concert heen praten.

Audiobonus: Music's Cool Episode #3 Drake
Pianist/componist Chilly Gonzales maakt(e) met enige regelmaat video's voor de website van de Duitse radiozender WDR1 waarin hij gezeten achter z'n vleugel op muziektheoretische wijze - veel over mineur- en majeur-akkoorden en dergelijke - uitlegde waarom bepaalde recente pophits toch zo verdomd aanstekelijk zijn. Hij blijkt al een tijdje iets gelijkaardigs te doen voor Apple Music's Beats1. De opzet is iets ruimer - er worden hele nummers gedraaid bijvoorbeeld - maar het is nog steeds even schaamteloos nerderig. De aflevering van deze maand ging over het genie dat is Drake.

Het plaatje van vandaag is (een uitsnede van) een nieuwe theedoek van Scott King, getiteld Joy Division. Je kunt hem hier kopen. Een eerdere variant, The Jesus & Mary Chain, is jammer genoeg uitverkocht. (De patronen zijn afkomstig uit een serie die King ooit maakte waarin hij op soort van schematische wijze publiek en band van legendarische concerten afbeeldde).



2.10.16 - (0)

Leeslinks op Zondag:

Elephant 6 & Friends Reflect On The Legacy Of Dusk At Cubist Castle
Lekker lang verhaal met veel quotes van mensen die er bij waren over Olivia Tremor Control's debuutplaat Dusk at Cubist Castle (een album dat ik eigenlijk niet ken terwijl de opvolger, Black Foliage, jarenlang steevast in mijn top 10 favoriete platen allertijden stond).

Punk, Priest, Stasi, Spy
Fascinerend artikel over hoe de Mancunian Max Reeder in de jaren tachtig punkbands als die Toten Hosen vanuit West- Oost-Berlijn ín smokkelde.

A Monkey Could Play One Note. But Could A Stoned Monkey?
Voorproefje - lange anekdote over een optreden in Brentford - uit de autiobiografie van Will Carruthers, bassist in Spacemen 3 (en Spiritualized en Brian Jonestown Massacre).

Het plaatje van de dag is van John Maher, voormalig drummer van de Buzzcocks en niet onbegenadigd fotograaf van het landschap (en architectuur) van onherbergzame, verre Schotse eilanden.



1.10.16 - (0)

Ik doe het niet expres. Ik heb een mapje op m'n USB-stick met de naam Pop Muzik en gedurende de maand, tijdens het naar nieuwe muziek luisteren, drop ik daar met enige regelmaat een mp3 in van een liedje dat ik wellicht wel op de radio zou willen draaien en een paar dagen voor de uitzending kijk ik dan in dat mapje en als het meezit zitten daar dan ongeveer 30 liedjes in want dat is bijna precies het aantal nummers dat ik nodig heb voor een uitzending van twee uur. Wat ik dus níet doe is welbewust zo veel mogelijk tracks van zo obscuur mogelijke bandjes uitzoeken, alhoewel het eindresultaat daar misschien wel op lijkt. Crying. Veil. Smerz. Failed Flowers. Happy Doghouse. Pop & Ochaban. Soccer Mommy. Geen idee wie deze bands zijn, eerlijk gezegd. Weet alleen dat ze stuk voor stuk minstens één liedje hebben gemaakt dat het volgens mij verdiende op de radio gedraaid te worden. QED. De complete tracklisting staat ook op Facebook.



25.9.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondagmiddag:

A Weekenders Tale
Het definitieve verhaal over Flowered Up, de band die de geschiedenisboekjes in is gegaan als de band die het Londonse antwoord op de Happy Mondays had moeten worden maar ten onder ging aan drugs en muziekindustriegedoe (maar vooral drugs).

How P.S. Eliot Came To Be
Voor ze naam maakten aan het hoofd van respectievelijk Waxahatchee en Swearin' vormden Katie en Alison Crutchfield de centrale spil van P.S. Eliot. Het complete oeuvre van die band is zojuist verschenen als een dubbel-album onder de naam 2007-2011 en een van de bonus-elementen is een zine met een biografie van de band. Dit is een voorproefje over de begindagen dankzij Pitchfork.

As The Artist Said To The Rock Star
Uit de oude doos. Het jaar 2001 om precies te zijn. Tracey Emin interviewt David Bowie. Of andersom. Is me niet helemaal duidelijk. Normaliter leveren dit soort gesprekjes tussen twee oversized ego's celebrities zelden wat op maar hier lijken de gesprekspartners echt geïnteresseerd in elkaar.

There Is No Ending
In het kader van hun aanstaande reünie - ze doen een handvol optredens en er staat een nieuwe compilatie op stapel - halen Malcolm Middleton en Aidan Moffat ouwe anekdotes op aan de hand van een handvol van hun favoriete Arab Strap-nummers.

For the Rock Star, Love Has Finally Landed
Nada Surf's Matthew Caws - en z'n verloofde - in de wedding announcements column van de New York Times.

Het plaatje van vandaag is Shukov Tower van Alexander Rodchenko, binnenkort te zien in Tate Modern als onderdeel van een tentoonstelling met een selectie uit de fotografiecollectie van Elton John.



23.9.16 - (0)

Video allerlei op vrijdag:

Visual Mixtape for Scared To Dance
In het kader van een recente Scared To Dance filmavond, waarin Stuart Murdoch de documentaire Ladies and Gentlemen... Mr. Leonard Cohen presenteerde en inleidde, maakte de Belle & Sebastian voorman ook een visuele mixtape (36min) met diverse muziek- en film- en tv-fragmenten die hem en z'n band door de jaren heen hebben geïnspireerd. Zolang het duurt, kan me zo voorstellen dat het auteursrechtelijk niet helemaal 100% zuiver is, staat het hele collage ook op Youtube en het is ernstig de moeite waard. Alsof Murdoch te gast was in Zomergasten en het saaie gesprek met de presentator eruit geknipt is en je alleen maar in één moeite door de geweldige fragmenten ziet langskomen.

The Note: Disco Demolition
Erg interesssante mini-documentaire (15min) over de avond in 1979 waarop tussen twee honkbalwedstrijden in, in een stadion in Chicago, door het publiek meegebrachte Disco-platen in de brand gestoken werden en hoe dat uit de hand liep en wat het eigenlijk allemaal betekende. De originele uitzending - inclusief de volledige wedstrijd die er aan vooraf ging - staat trouwens ook op Youtube.

Sheep Plays Wolf
Charmante kort filmpje cq. reclamespotje voor een zonnebrillenmerk (5min) waarin Shamir met z'n nieuwe, niet on-Hey Ya-achtige single Tryna Survive een belangrijke bijrol speelt.



29.8.16 - (0)

Het Foundling Musuem is niet het soort museum waar ik normaliter snel naar toe zou gaan. Ik ben vooral van de chirurgisch witte white cubes met onbegrijpelijke dingen aan de muur die voor kunst moeten doorgaan. Niet van de gezellige familiemusea die een informatief-historisch verhaal vertellen. Het verhaal van het Foundling Musuem is dat van het eerste tehuis voor ten vondeling gelegde kinderen in Engeland. Ook niet echt een onderwerp waar m'n hart sneller van gaat kloppen maar momenteel loopt er een speciale tentoonstelling, onder de titel Found, waarbij diverse bekende kunstenaars en anderszins artistieke types – Jeremy Deller, David Shrigley, Jarvis Cocker, Tacita Dean, Brian Eno en meer – een kunstwerk hebben geleverd, geïnspireerd door het museum of het concept 'gevonden' in het algemeen en die zijn vervolgens dwars door de vaste collectie neergezet, als een soort speurtocht. Je wordt geforceerd om door de hele reguliere uitstelling van het museum te struinen maar de kleine grapjes en ontroeringen maken het de moeite waard (maar het verhaal van het museum ben ik al weer vergeten). De bijdragen zijn soms letterlijk – (terug)gevonden voorwerpen of kunstwerken – en soms zit er iets meer arbeid achter maar de schaal en de verhalen passen bijna zonder uitzondering mooi in het geheel.

Nogal wat werken hebben een muzikale link. Zo ligt er ergens in een vitrine tussen documenten over het weeshuis in kwestie nu ook een oud nablijfrapport van John Lennon, ooit op een veiling gekocht door Jeremy Deller. In een hoekje van de kelder staat een goedkoop plastic white noise maker van Brian Eno. In dezelfde kelder hangen trouwens ook een paar onderdelen van de trap van het huis van Jimi Hendrix. Lang verhaal maar het heeft er onder meer mee te maken dat Hendrix in London in een appartement woonde naast een huis waar een paar eeuwen eerder Händel had gewoond (die twee huizen, in Mayfair, samen zijn nu samen een attractie die nog op m'n culturele to-do lijstje staat). En Händel droeg het tehuis een warm hard toe en gaf regelmatig benefietconcerten gaf en schreef zelfs een anthem voor het tehuis. (Ik loog blijkbaar toen ik zei dat ik niets informatiefs had onthouden).

Jarvis Cocker heeft een stapel tijdschriften gedoneerd. Om precies te zijn flink wat exemplaren van Romania Today die Cocker ergens in 1985, tussen soundcheck en optreden, op straat vond in Bristol. Volgens eigen zeggen is het design en de afbeeldingen een belangrijke inspiratie geweest voor de visuele kant van Pulp. Jammer dat je maar een selectie ziet en er niet in kunt bladeren. Found is nog tot en met aanstaande zondag te zien in het Foundling Museum.



28.8.16 - (0)

Lees- en luisterlinks voor op zondag:

Because One Has To Drive Things Auf Die Spitze
Fotograaf Wolfgang Tillmans was enorm in het nieuws de afgelopen week. Frank Ocean had een van zijn techno-tracks zo goed als integraal overgenomen voor z'n visual album Endless en witch house überlords Salem bleken ineens nog te bestaan want ze hadden een remix gemaakt van een van z'n nummers (waar Tillmans dan weer een video voor had gemaakt). Dit interview bij The Fader praat je in één klap helemaal bij.

Econtalk met Chuck Klosterman
Altijd een beetje raar als je verschillende persoonlijke interessegebieden ineens even overlappen in je twitterfeed of rss-reader. Econtalk is een economiepodcast. Nogal aan de rechterkant van het spectrum - het wordt gesponsord door de Library of Economics and Liberty en als een economische denktank ofzo het woord 'vrijheid' gebruikt, betekent dat dat ze pro-markt zijn - maar als ze een interessante gast of een interessant onderwerp behandelen mag ik er graag naar luisteren. Nooit gedacht dat iemand als Chuck Klosterman ooit nog eens in deze context zou opduiken maar eigenlijk is het ook wel fris om hem op vanuit deze invalshoek geïnterviewd te horen worden. Heb inmiddels wel zoveel óver dat nieuwe boek van hem gelezen en gehoord dat ik het boek zelf niet meer hoef te kopen.

Paul McCartney, All The Best
Singer/songwriter Simon Love - in z'n nieuwste single weet hij een onverwachte hoeveelheid dubbelzinnigheden op het gebied van tennis te verzinnen - plukt kersen uit het solo-oeuvre van Sir Paul.

Athens And Tear Gas
Voorproefje uit het nieuwe boek van Robert Forster, Grant & I. In dit hoofdstuk zijn de twee Go-Betweens net vanuit Brisbane naar London verhuisd en moeten nog een beetje wennen.

Het plaatje van vandaag is van een werk van Gabriel de la Mora die verweerde, verkleurde stofschermen van talloze speakersboxen tot kunst heeft verheven door ze in te lijsten en aan de muur te hangen. Meer info hier.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics