19.2.17 - (0)

Lees- en luisterlinks voor op zondag:

The OST Radio Show - December 2007
Uit de archieven. Heb er zelf nog niet de tijd voor gehad om naar te kunnen luisteren maar er lijkt weinig mis mee te kunnen gaan. Bijna tien jaar geleden waren Trish Keenan en James Cargill van Broadcast te gast in het radioprogramma van Jonny Trunk om twee uur lang aan favoriete plaatjes te draaien.

Mind on the Run
Broadcast en Jonny Trunk komen wederom voorbij in dit uitgebreide artikel over Basil Kirchin (net als vaste klanten in deze rubriek Bob Stanley en Pete Wiggs van St. Etienne trouwens). Kirchin is ineens in het nieuws deze week want in Hull is er dit weekend een heel festival gewijd aan de muziek van deze componist. Ik kende hem niet maar z'n verhaal - en z'n invloed op mensen die ik hoog heb zitten - klinkt machtig interessant. Op Spotify en bij het label van bovengenoemde Jonny Trunk kun je een paar van z'n platen uitchecken en op het eerste gehoor klinkt het vooral als soundtrackjazz met hier en daar wat rare geluiden d'roverheen. Het iets moeilijker verkrijgbare Abstractions of the Industrial North lijkt meer Broadcastiaans. Ook de Guardian en BBC 6Music (pas op: autoplay!) besteedden aandacht aan het fenomeen Kirchin.

Music Is Embedded In Me
Interview met Miles Copeland die onder de naam Wonderful Sound een label (met onder andere John Stammers, Zooey en Angelina) en een radioprogramma runt.

Jennifer Herrema On Making Stuff And Never Giving A Fuck
Interview met Jennifer Herrema (Royal Trux, Black Bananas).

Het plaatje van vandaag heb ik geleend van cashcats.biz.



16.2.17 - (0)

Toen Teenage Fanclub vorige week in de Paradiso optraden, leek het wel alsof iedereen die ik op Facebook ken daar bij was. Ik zag foto's voorbij komen vanuit álle hoeken van de zaal. Ik werd er een beetje jaloers van. De band staat vólgende week in de Shepherd's Bush Empire en dat is ook een erg mooie zaal maar de kans dat ik daar veel Facebookvrienden tegenkom is klein. (Bovendien is het uitverkocht, zie ik net). (En die laatste plaat van ze was ook best wel erg saai).

Francis MacDonald is de drummer van Teenage Fanclub. Hij schrijft een stuk minder vaak liedjes dan het drietal Blake, Love, McGinley maar dat betekent niet dat hij het niet kan. Later dit jaar verschijnt er bijvoorbeeld een plaat die hij maakte met de kunstenaar Harry Pye. Isle of Capri is een van de voorproefjes die je nu al kunt beluisteren. Het is een aandoenlijk, niet on-Teenage Fanclub-achtig liedje over iemands grootmoeder (de teksten zijn geschreven door Pye maar worden gezongen door MacDonald). Op een gegeven moment, na haar overlijden als ik het goed begrijp, gaat het over haar platencollectie en belanden we weer eens in de wereld van de Liedjes over Liedjes.

Er worden een handvol specifieke voorbeelden genoemd: Rum and Coca Cola van de Andrews Sisters, Glenn Miller's Swing-along Party, Vera Lynn's We'll Meet Again en Ivor Novello's Golden Memories. Maar de aanwezigen zijn het er roerend over eens dat oma's allerfavorietste nummer toch wel Frank Sinatra's The Isle of Capri was. Wat de hoofdpersoon doet verzuchten, in het refrein, dat hij als ooit de staatsloterij wint, een bootreis langs de kust van het Italiaanse eiland gaat maken. En wij(?) mogen dan mee als we zin en tijd hebben.

Ik heb geloof ik niet zo veel met Frank Sinatra. Weet ook te weinig van de goeie man om te kunnen zeggen of dit nummer uit een van z'n goeie of mindere periodes afkomstig is. Het klinkt enorm cheesy maar dat is denk ik ook de bedoeling en dat kan ik de oma van Harry Pye moeilijk kwalijk nemen. En het levert zestig jaar later dus een lief nieuw liedje op met bijvoorbeeld hele mooie koortjes in de tweede helft van het refrein. (Het plaatje is een scene uit de video voor een van de ándere voorproefjes, het nummer Sympathy For Jean-Luc Godard. Meer info over het album, Bonjour, hier).



14.2.17 - (0)

Het was afgelopen zaterdag drukker dan anders bij Daylight Music. Op metrostation Highbury & Islington kon je al over de hoofden lopen maar dat was omdat Arsenal thuis speelde. De met rood-witte sjaaltjes uitgedoste meute ging vervolgens een andere kant op dan ik. Maar ook in de Union Chapel zaten de bankjes goed vol. Ze zetten hier in de regel leuke dingen neer (bijna) elke zaterdagmiddag maar de voorman van een band als Hot Chip komt niet elke week.

Maar eerst de knispereloctronica van Isan. Twee in het zwart geklede heren van middelbare leeftijd, zittend, achter een tafel met apparatuur. Niet heel erg spannend. Dat is misschien ook helemaal niet de bedoeling. De meeste nummers hebben dan wel een soort van beat maar ze gaan toch meer voor ambient-y onthaasting dan de dansvloer. En kabbelen doet het aangenaam. Subtiel ratelende geigerteller-ritmes. Onbestemde, beetje vergeetbare melodieën. Het spannendst is het als ergens tegen het eind van het eerste nummer het brandalarm van de venue afgaat en het even duurt voordat we doorhebben dat het niet bij de muziek hoort. Muzikaal was ik zelf het meest gecharmeerd van de paar meer John Carpenter-achtige nummers in de tweede helft van de set.

Voor het optreden van Alexis Taylor zit ik helaas net aan de verkeerde kant van de zaal want in het deel waar hij, achter de piano, met z'n rug naar toe zit. Weet niet of ik heel veel mis. De kleine man met de grote bril – en rood-wit-gestreepte Where's Waldo trui (of toch ook Arsenal?) – van Hot Chip is als solo-artiest niet bepaald het extraverte type. Hij gaat achter de piano zitten en speelt liedjes. Zelfs een af- of aankondiging kan er nauwelijks vanaf. Z'n soloplaat, Piano, vond ik een tikkeltje saai. Het is gebaseerd op het truukje dat als je een nummer langzaam en gedragen speelt met alleen piano en zang met flinke echo het meteen best wel betekenisvol klinkt.

Het is in de regel een goed truukje en Taylor heeft als bijkomend voordeel een stem waar automatisch een aangenaam melancholisch randje aan zit, maar op plaat, en live ook, blijft het toch allemaal een beetje afstandelijk. Aan de liedjes ligt het verder niet. Het is een mix van eigen songs - nieuw en oud - en versies van bijvoorbeeld Crystal Gayle's Don't It Make My Brown Eyes Blue en Elvis' Crying In The Chapel maar ze krijgen allemaal dezelfde droge, ietwat statische behandeling. Misschien had het brandalarm weer voor wat extra leven in de brouwerij kunnen zorgen.



11.2.17 - (0)

Leeslinks voor het weekend:

We Weren’t Trying To Change Anything
Sharon Signs To Cherry Red is een vorig jaar verschenen - op Cherry Red - compilatie vol toffe, female-led indiepop, postpunk en new wave uit de eerste helft van de jaren tachtig. Omdat de plaat nu in gelimiteerde oplage ook op vinyl verschijnt heeft muziekjournalist Pete Paphides het stuk dat hij schreef naar aanleiding van de cd-release achter de paywall vandaan gehaald.

Op Visite Bij Geertruida
Portret - en verslag van een bezoek aan het hoofdkwartier - van Geertruida, het sympathieke label uit Haarlem dat bijvoorbeeld de platen van Floris Bates uitbrengt.

A Conquest Over Self-Doubt
Interview met Jens Lekman naar aanleiding van z'n nieuwe album.

Spekkie Big Is Een Grappig Varkentje
Bij het Belgische online striptijdschrift Stroke zijn sinds kort verse stripjes van Marc Van De Holst's (The Avonden, Spilt Milk, Hospital Bombers) Spekkie Big te vinden.

Het plaatje van vandaag is de nieuwe schoen van Kanye West.



5.2.17 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

How Elf Kid Found A New Pride In His Music By Embracing His African Heritage
De maker van een van de aanstekelijkste singles van vorig jaar, Elf Kid, over de reis naar Ethiopië die z'n nieuwe single inspireerde.

The First Time An Adult Took Me Seriously
Will Sheff van Okkervil River over z'n middelbare schooltijd.

Woman Crush
Interview met Elizabeth Tillman - Mevrouw Father John Misty - over haar fotografie (de illustraties zijn wellicht een beetje NSFW).

A Punk With Perspective
Greg Graffin van Bad Religion over z'n parallelle carriere als wetenschapper, z'n nieuwe solo-album en Trump (twee weken geleden; benieuwd of hij inmiddels van mening veranderd is).

Embrace The Contradictions
Compacte, complete(?) geschiedenis van zo'n beetje alles waar Bill Drummond en Jimmy Cauty - aka de KLF - zich over de jaren mee bezig hebben gehouden.

Het plaatje van vandaag komt bij Five Dials vandaan. Het nieuwste nummer van dit literaire tijdschrift in PDF-formaat is geheel gevuld met bijdragen van Nederlandse schrijvers (oa. Hanna Bervoets, Thomas Heerma van Voss en Maartje Wortel). Moet bekennen dat ik er nog niets van gelezen heb want in het Engels vertaalde Nederlandse literatuur voelt altijd een beetje raar.



3.2.17 - (0)

Bandcamp is normaal al een van mijn favoriete plekken om geld aan muziek uit te geven maar vandaag is er een extra aanleiding om dat te doen want onder de noemer (hashtag) No Ban No Wall maakt de site alle winst die het vandaag maakt over naar de ACLU. Mocht je suggesties nodig hebben, zijn er hier een paar:

Sahel Sounds is een toplabel en hun releases zijn altijd de moeite van het uitchecken waard. Hun meest recente is een compilatie getitel Agrim Agadez met contemporary field recordings of guitar music from the Sahelian empire of Niger.

The Color Waves is een project met onder meer de vroegere(?) zangeres van een van mijn favoriete indiebandjes ooit, Butcher Boy. Hun nieuwe single heet Play Along en is erg mooi.

Lake Ruth dropt hún nieuwe single, Pictures From Home, precies vandaag. Ik heb hem nog niet gehoord maar hun album stond hoog in m'n eindejaarlijstje afgelopen december dus ik heb er wel vertrouwen in.

(Zit trouwens even te kijken en 9 van de 10 albums in bovengenoemd eindejaarslijstje zijn verkrijgbaar op Bandcamp. Stuk voor stuk bindend downloadadvies: Vanishing Twin, Carter Sampson, Eerie Wanda, Lake Ruth, Damien Jurado, Japanese Breakfast, Daniel Romano, Rats on Rafts en de Kift, de Avonden).

Of je pre-ordert al vast het nieuwe album van Mount Eerie, A Crow Looked At Me. Je krijgt alvast één nummer. Het is de eerste muziek die Phil Elverum schreef - en opnam - na het overlijden van z'n vrouw vorig jaar. Het belooft een indrukwekkende plaat te worden. Lees dit verslag van een recent optreden voor meer achtergrond. Er is ook een compilatie met vroeg materiaal, nog onder de naam de Microphones, Early Tapes, 1996-1998, maar die is eigenlijk alleen voor échte Phil Elverum completisten.

Er staat ook een nieuw liedje van Mount Eerie - en toffe tracks van onder meer Dean & Britta en de Pains of Being Pure of Heart - op de benefietcompilatie (op Gezellig(!!) Records) Is There Another Language? waarvan álle opbrengst, dus ook die van het label, naar het ACLU gaat.

Het is sowieso een vruchtbare tijd voor dat soort benefietverzamelaars. Jamming the Trump Agenda: A Sonic Fundraiser for the ACLU & Sierra Club van Beyond Beyond is Beyond Records is, op muzikaal vlak, vooral de moeite waard vanwege de Eerie Wanda bijdrage. En Our First 100 Days komt voorlopig elke dag met een nieuwe track op de proppen. Tot zo ver onder andere van Angel Olsen, Suuns, Toro Y Moi en Bill Fay.



24.1.17 - (0)

Was, na een maandje kerstvakantie, weer even wennen achter de radiomicrofoon afgelopen maandag. Had voor de eerste Pop Muzik van het jaar toevalligerwijze een handvol hele lange nummers geselecteerd met vaak lange, tikkeltje saaie outro's en daar een beetje professioneel overheen praten is een beetje lastig in de, zoals al vaker gememoreerd, nogal krakkemikkige studio. Maar goed, als ik m'n mond hou, is het best de moeite waard. (Behalve dat ene moment dat ik een plaat scherp stel terwijl ik de faderschuif nog open heb staan dan). Er is muziek van en/of met een ex-Pipette, een ex-Gorky's Zygotic Mynci, een ex-Butcher Boy, BMX Bandits, Ivor Cutler, Kelley Deal en meer en helemaal aan het eind een track die ik (via Soulseek) vond op 538 Hitzone 67. Daar had ik zo m'n redenen voor. De tracklisting staat op Facebook.



14.1.17 - (0)

Ongeveer een handvol leeslinks voor op zaterdag:

R.E.M.’s Peter Buck needed a new label
De Washington Post over Mississippi Records, een van de spannendste en eigenzinnigste labels van de laatste jaren. Dat de nieuwe plaat van Peter Buck er is verschenen is eigenlijk een van hun minst interessante eigenschappen. Hun cassette-compilaties zijn legendarisch, maar nogal moeilijk verkrijgbaar. (Ze brachten ook een paar platen van de Kift uit).

An Oral History Of Arthur Russell’s Tower of Meaning
Misschien een net iets te technisch verhaal. En de diverse genoemde namen uit de New Yorkse undergroundscene van de jaren zeventig zeggen me ook niet altijd wat. Maar ook als ik het niet allemaal kan volgen, blijft het werk - en de werkwijze - van Arthur Russell fascinerend. Het album Tower of Meaning is net vorig jaar heruitgebracht.

Why Daytime Raves Were So Important For Asian Club Culture
De titel dekt de lading behoorlijk. Klik vooral ook even op de halverwege het stukje embedded video. Dat is de korte film Daydreamer, geschreven en geregisseerd door Riz Ahmed (The Night Of, Rogue One, Swet Shop Boys) en dubbel en dwars 15 minuten van je tijd waard.

Will I Be Able to Finish Listening to All My Records Before I Die?
Henry Rollins overdenkt z'n bestaan als net iets te fanatieke platenverzamelaar.

Meet Yolanda ‘Yo Yo’ Baker, America’s last disco ball maker
Videobonus van de week. Duurt maar drie minuten. Enorm charmant.



7.1.17 - (0)

Kliklinks voor in je weekend:

Bret Easton Ellis Gets Extremely Candid
Interview met Bret Easton Ellis over de door hem geschreven en geproduceerde en geregisseerde (web)tv-serie, The Deleted, die eind vorig jaar verscheen. De serie zelf stond al een tijdje op m'n wellicht-om-op-deze-plek-over-te-schrijven lijstje (de soundtrack van Tamaryn en iemand van de band Nothing zou de muzikale insteek kunnen zijn) maar het kwam er maar niet van. Het was ook een heel beroerde serie. Ging over allemaal veel te aantrekkelijke jonge mensen in Los Angeles die op de vlucht waren voor een of andere sekte ofzo. Het plot was niet echt te volgen want alle personages waren even aantrekkelijk en jong en hadden van die inwisselbare namen als Ryder en Logan of iets dergelijks en waren sowieso moeilijk uit elkaar te houden omdat ze het meeste deel van de tijd nogal weinig kleren aan hadden. Beetje sneu dat de schrijver van Less Than Zero en American Psycho denkt dat dit zijn toekomst is. De soundtrack was overigens ook niet echt de moeite van het vermelden waard. Het zijn trouwens maar 8 afleveringen van nog geen kwartiertje dus mocht je het toch willen bekijken, het 7-daagse gratis proefabonnement van Fullscreen, de service waar het te zien is, moet genoeg zijn. Niet vergeten daarna op te zeggen want hun aanbod is verder pet.

Kelley Deal on having multiple creative outlets
Kelley Deal - van de Kelley Deal 6000 en R.Ring, oh en de Breeders natuurlijk - over al haar verschillende creatieve uitlaatkleppen dus. Muziek, breien, het maken van sjaals.

People Who Could Be Insulted, I Cleared With Them First
Stephun Merritt over het aanstaande nieuwe Magnetic Fields-album, 50 Song Memoir, met een liedje over elk van z'n levensjaren tot nu toe.

Audio/video-bonus: Akoestische Jens Lekman Sessie
Ook van Jens Lekman komt er binnenkort een nieuwe plaat aan en de vooruitgestuurde single is in ieder geval al erg tof. Eind vorig jaar deed de Göteborgenaar een akoestische sessie voor NPR waar hij akoestisch drie andere nieuwe nummers speelde.

Het plaatje van vandaag is een kunstwerk van Hugh Schulte van de band Gengahr en komt uit dit artikel in DIY Magazine over mensen die in bandjes zitten en ook beeldend kunstenaar zijn.



2.1.17 - (0)

Het album Nere Och Ute I AC Län van Olov Antonsson lijkt helemaal precies specifiek voor mij te zijn gemaakt. Ten eerste is het Zweeds. En Zweedse indiepop is de beste indiepop. Antonsson kennen we nog van een paar jaar terug toen hij zijn ding deed als Cocoanut Groove en onder z'n eigen naam zijn de melodieën nog even achteloos aanstekelijk. Muzikaal vist het ook nog steeds in de zorgvuldig gearrangeerde Belle & Sebastian-vijver met af en toe een vleugje Dexy's Midnight Runners. Scherpe randjes ontbreken ten enen male en het heeft af en toe een beetje een veilig Radio-2-sfeertje maar oh wat zit het toch knap en fijn in elkaar.

En dan is het nog Zweedstálig ook. Zweeds is een van m'n favoriete muziektalen. Op een of andere manier lijkt het meer klinkers te bevatten dan andere talen en dat pakt zangtechnisch wat mij betreft in de regel erg goed uit. Ik spreek het precies goed genoeg om me niet te veel af te laten leiden door de betekenis en slechts af en toe een flard tekst - of een songtitel - te kunnen verstaan. Als ik het goed begrijp is Nere Och Ute I AC Län een conceptplaat over (opgroeien in?) Noord-Zweden. De titel is Zweeds voor iets als 'Down and Out in kentekengebied AC'. Waarbij AC een verwijzing is naar de nogal afgelegen noordelijke provincie Västerbottens Län en alle nummers lijken dan ook te gaan over daar gelegen steden en dorpen als Umeå, Skellefteå en Hedlunda.

Wat me dan weer niet ontgaat is de enorme hoeveelheid verwijzingen naar ándere muziek. Het openingsnummer namedropt (Glen Campbell's) Rhinestone Cowboy en een naar mijn weten niet verder gespecificeerde 'Ray Davies song'. Track 2 heeft het over 'lyssnå på en Sinatra-refräng' ('luisteren naar een Sinatra-refrein'). Vykort Från Nordanå bevat de onsterfelijke regel 'Skellefteå, so much to answer for' én staat sowieso bol van de Smiths/Morrissey-citaten. Track 10 heet Umeå, Jag Älskar Dig Men Du Drar Bara Ner Mig Nu oftewel Umeå, I Love You But You're Bringing Me Down. Op een gegeven moment wordt het zelfs mij een beetje te veel. Ik bedoel, ik vind het best charmant dat in laatstgenoemde nummer Walk Away Renee genamecheckt wordt maar dat het in het daaropvolgende nummer wederom genoemd worden - nu met de toevoeging dat het om de Four Tops versie gaat... - is misschien wat aan de overdreven kant. Vooral omdat het in dat hitje van Cocoanut Groove, toen nog in het Engels, óók al langskwam. Echt, ik dacht niet dat een overdosis Liedjes over Liedjes mogelijk was maar deze plaat doet een behoorlijke poging.

(Er heeft trouwens iemand op Spotify een playlist met alle muzikale verwijzingen op deze plaat samengesteld. Om eerlijk te zijn had ik zelf nog niet eens de helft gevonden).



31.12.16 - (0)

Voorgaande jaren deed ik ook wel aan albumeindejaarslijstjes maar zette ik ze alleen op Twitter (en Spotify). Dit jaar, vooral omdat ik vanwege de mist een paar dagen extra vakantie heb, ook maar weer eens hier, met uitleg. Hier kun je de hele lijst luisteren.

10 The Avonden - Nachtschade
Op z'n vorige plaat zette hij teksten van Gerard Reve op muziek. Op deze verzon Marc van der Holst z'n teksten - over bramenjam en 20-delige messensets bijvoorbeeld - zelf.

9 Rats on Rafts / De Kift - Rats On Rafts / De Kift
Wil niet per se zeggen dan de Zaankanters van de Kift een beetje ingedut waren na jaren in de theaterwereld maar dankzij de jonge postpunkhonden van Rats on Rafts knalt en schuurt en wringt het hier weer zoals de band al een tijdje niet meer knalde en schuurde en wrong.

8 Daniel Romano - Mosey
Op basis van de jubelende recensies werd ik steevast enorm enthousiast over de vorige platen van Romano maar ze vielen me altijd tegen. Geen idee wat er anders in aan deze - het was altijd al van die rijk geproduceerde crooner-country toch? - maar ineens viel het kwartje.

7 Japanese Breakfast - Psychopomp
Fijne trend: korte platen. Op Psychopomp staan maar negen tracks en dan zijn een paar tracks ook nog korte ambient-achtige tussenstukjes. De rest is allemaal top popliedjes. Kwaliteit over kwantiteit.

6 Damien Jurado - Visions of Us On The Land
Deze is dan weer heel erg lang. Verder weinig verrassingen. Net als de laatste paar platen van Jurado geproduceerd door Richard Swift en dat klinkt weer zó lekker. (Die coverplaat die ze samen maakten vond ik dan gek genoeg veel minder aan).

5 Lake Ruth - Actual Entity
Ja de top 5 bestaat helemaal uit platen die ik in nog geen ander eindejaarslijstje ben tegengekomen. Deze band heeft maar 735 likes op Facebook en dat is veel te weinig voor de zorgvuldig geconstrueerde, maar aanstekelijke Stereolab-achtige popliedjes van deze New Yorkers.

4 Shura - Nothing's Real
De video voor What's It Gonna Be valt deze plaat goed samen: jaren '80 pop met al de juiste verwijzingen én al de feels.

3 Eerie Wanda - Hum
Bescheiden maar o zo aangename gitaarpopliedjes.

2 Carter Sampson - Wilder Side
Gewoon hele fijne countryplaat. Mooie nummer, mooie productie, mooie stem. Alhoewel het vooral op dat laatste front totaal anders klinkt, deed het me regelmatig denken aan Laura Cantrell.

1 Vanishing Twin - Choose Your Own Adventure
Ik hou nou eenmaal heel heel erg van bands die popliedjes maken die klinken als Broadcast.



28.12.16 - (0)

Als een volleerd toerist heb ik van de week kerstvakantierij bij het Van Gogh Museum getrotseerd. Heb toen ik eenmaal binnen was zelfs een audiotour genomen. Doe ik normaliter zelden bij museumbezoek maar voor deze gelegenheid maakte ik een uitzondering. Tot het eind van het jaar is er namelijk een speciale versie met een selectie en commentaar en muziek van s'neerlands EDM-trots Armin van Buuren. Ik heb meestal niet echt behoefte aan continu uitleg bij m'n kunst maar ik moet zeggen dat het enthousiasme van van Buuren best aanstekelijk werkt. De feitjes en inzichten die hij oplepelt - in twee talen - zijn weliswaar ook in de reguliere audiotour te vinden maar in de manier waarop hij het brengt zit wel degelijk een persoonlijke touch. Het is allemaal een beetje van een Mathijs-van-Nieuwkerk-achtige oppervlakkigheid maar hij weet het enthousiast te brengen. Eigenlijk zelfs best wel aandoenlijk. Dat is van de liedjes die hij bij de diverse schilderijen heeft uitgekozen dan weer niet te zeggen. Mijn mening over s'mans muziek was tot vandaag om eerlijk te zijn grotendeels gebaseerd op vooroordelen maar die bleken in deze context nou eens helemaal correct. Mijn hemel wat een anonieme, gevaarloos dreutelende EDM-niemendalletjes maakt die jongen. De link was vaak ook niet meer dan dat er op het schilderij een boel lucht of een zee te zien was en dat de titel van het bijbehorende liedje 'air' of 'sea' bevatte. Wat dat betreft ook wel typisch was dat de werken die hij had uitgekozen, precies de uitgekauwde, voorspelbare toppers uit het oeuvre van Van Gogh waren: aardappeleters, zonnebloemen, die ene van z'n slaapkamer met dat beetje rare perspectief. Van Buuren heeft nogal een populistische smaak. Had misschien geen grote verrassing hoeven te zijn.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics