28.6.16 - (0)

Kwam er de middag voor de uitzending pas achter dat ik Pop Muzik deze maand precies zou presenteren als Engeland tegen IJsland zou voetballen. Toen was het helaas te laat om daar nog iets aan te doen. Ik had m'n cd'tjes met de tracks die ik wilde draaien al gebrand. Het al een paar dagen oude nieuws over de Brexit laat ik trouwens ook links liggen alhoewel de tracklisting - met nummers van onder andere Angelic Milk, Klaus Johann Grobe, Ricky Hollywood, Christiane Rösinger en Gwenno - behoorlijk pan-Europees is. Maar dat is eigenlijk elke maand zo. Ook op Facebook.



19.6.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Journey To The Treasure House
Het podium van de Lexington stond afgelopen dinsdagavond helemaal vol: drums, bas, gitaar, toetsen maar ook vier achtergrondzangeressen en twee trombonisten. En Faris Badwan en Rachel Zaffira daar nog tussen natuurlijk. Het lijkt me ook niet makkelijk om het sixties girlgroup meets Lee Hazelwood geluid van de platen van Cat's Eyes op het podium te vertalen. Maar zo met z'n negenen komen ze een heel eind. Voor een band die zich presenteert als een duo is het trouwens wel nogal een Farris-show. Rachel staat het merendeel van het optreden een beetje anoniem te wezen tussen de achtergrondzangeressen. In dit interview in de Quietus zijn de rollen, net als op de plaat, evenwichtiger verdeeld. Sowieso is het een band waar ik graag stukjes over lees. Zoals deze in de Guardian waar ze gewoon een lijstje favoriete muziek bespreken.

I Can't Imagine My Favourite Films Without Their Soundtracks
Wat zou een Stereo leeslinksoverzicht zijn zonder een stukje over/van/met iemand van St. Etienne? Hier vertelt Bob Stanley over z'n nieuwe muziek/film-project over de Noord-Engelse havenstad Sunderland.

Marc Van Der Holst is Zowaar Gelukkig
Afgelopen vrijdag verscheen Nachtschade, het nieuwe album van Marc Van Der Holst's (Hospital Bombers, Spilt Milk, Spekkie Big) huidige band, The Avonden. Luister (en koop!) die plaat hier op Bandcamp en lees dan dit prachtige interview.

Audiobonus: You And Yours
In het BBC Radio 4 consumenten(!)programma You and Yours zat van de week een item over een paar heren van middelbare leeftijd die het op zich hebben genomen naar alle locaties die in de teksten van Half Man Half Biscuit songs genoemd worden te fietsen. Pas op: audio gaat automatisch spelen.

Het plaatje van vandaag is een originele Taylor Swift-ansichtkaart. Helaas is dit ontwerp inmiddels al uitverkocht maar ze zijn er in meer smaken.



12.6.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondagavond:

The Vinyl Staircase: June In Record Buying Misery
Toen ik in Canterbury woonde kwam ik wel eens in Margate. Leek me een typisch verlopen Engelse badplaats. Met de trein kwam je aan vlak naast het gesloten Dreamland pretpark. De arcade halls die nog wel open waren oogden altijd troosteloos. Net als de Wimpy's. En de boulevard in het algemeen. Inmiddels staat het stadje weer op de kaart dankzij de Turner Contemporary, is Dreamland weer open en hoor ik steeds meer verhalen over jonge Londonse creatieve types die naar Margate verhuizen omdat het er een stuk betaalbaarder wonen is dan in Shoreditch en Peckham. John Doran van de Quietus ging er recentelijk heen om te platenzaaksnuffelen en schreef er over in z'n vinylcolumn (het tweede deel bestaat dus uit recensies van elpees. Dat kun je verder eventueel gewoon overslaan; het gaat me om de eerste helft).

Soundtrack of My Life: Ronnie Spector
Sinds ze gratis zijn gegaan is de NME snel verworden tot een reclamevodje dat je tussen twee metrostations hebt doorgebladerd. Heel af en toe staat er nog wel eens iets aardigs in, zoals dit gesprekje met Ronnie Spector over diverse liedjes die iets speciaals betekend hebben in haar leven.

Sweet 16: Metronomy’s Joseph Mount
Niet dat we hier in London te klagen hebben over een te kort aan gratis papieren leesvoer over muziek. Het sterft hier nog van de LiveXS-(maar dan beter)-achtige krantjes die boordevol live-advertenties en interviews met interessante bands en artiesten staan (de albumrecensies zijn in de regel een beetje overbodig). Dit aandoenlijke stukje over Metronomy stond in de LoudAndQuiet maar Crack en London In Stereo mag ik ook graag lezen.

Inside the Trove of the Genre-Buster Arthur Russell
Onlangs werd bekend dat de New York Public Library het archief - aantekeningen, opnames, etc. - van Arthur Russell over had genomen. Ze zijn nog aan het nadenken over hoe een en ander het beste te kunnen ontsluiten - sowieso schijnt dat qua muziek de meeste hoogtepunten de afgelopen jaren al op plaat verschenen zijn - maar het maakt toch nieuwsgierig. De New York Times mocht al vast een bezoekje maken.

Audiobonus: Andy Lewis (21/05/2016)
Niemand minder dan Lawrence (Felt, Denim, Go-Kart Mozart) was recentelijk te gast in show van Andy Lewis (Spearmint, Paul Wller) op Soho Radio. Hij draait natuurlijk veel jaren '70 muziek maar ook Lemonade van Sophie en iets van Stormzy. Een muziekliefhebber naar mijn hart. Hij vertelt bovendien dat er nog dit jaar een nieuw Go-Kart Mozart-album gaat verschijnen én dat hij tijdens de opnames daarvan erg geïnspireerd raakte door Sophie. Om eerlijk te zijn vond ik die laatste paar platen als Go-Kart Mozart niet heel erg bijzonder - te noveltyrock - maar ik kijk er nu toch wel weer naar uit.

Het plaatje van vandaag heb ik van Liefde van Toen, mijn favoriete Instagram van het moment.



5.6.16 - (0)

Gister op de valreep - laatste weekend, dus het toeristische informatie gehalte van deze post is nihil - naar Bristol getreind voor Requiem for 114 Radios, een installatie van Iain Forsyth en Jane Pollard in de kelders van Colston Hall, met (vocale) bijdragen van onder meer Jarvis Cocker, Beth Orton en Rachel Zeffira (Cat's Eyes).

De locatie is in ieder geval perfect. Een lage, gewelfde kelder met een inrichting die er uitziet als een geheimzinnige afdeling van een inlichtingendienst in een film over de tweede wereldoorlog. Donker en stoffig, een paar bureau's met bureaulamp, veel archiefkasten. Het is niet groot, 10 bij 10 meter ongeveer, met een dikke pilaar in het midden (en verderop, afgezet met hekken, meer kelderruimte, nog donkerder). En overal staan dus radio's te spelen. Allerlei soorten en maten. Vele ogen oud en antiek maar er staat ook een hele batterij aan wekkerradio's. Elke radio staat afgesteld op een eigen frequentie en uit elke radio komt dan ook één stem. Die stemmen zingen samen hymne Dies Irae (onder meer bekend uit de Shining) en dat klinkt - ook dankzij een hoop technische ruis en vage achtergrondgeluiden - heel spookachtig.

Één doel was eigenlijk op zoek te gaan naar de stem van Jarvis Cocker (of van Rachel Goswell van Slowdive of Jimi Goodwin van Doves of Matt Berninger van de National) maar de radio's staan te dicht bij elkaar om individuele stemmen te herkennen. Vrouwen- en mannenstemmen zijn nog wel te onderscheiden, maar het klinkt gewoon als een koor. Door door de ruimte te lopen verandert de samenhang en vallen bepaalde details meer op maar het blijft dat koor. Ik doe nog wel even m'n best (ik speel zelfs een beetje vals: op m'n mp3-speler zit ook een fm-ontvanger en daarmee kun je dus, door het hele spectrum af te zoeken, alle zenders individueel checken) maar kom al snel tot de conclusie dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling van het werk is en ging ik maar weer gewoon naar dat spookachtige koor luisteren.



4.6.16 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Which Rock Star Will Historians of the Future Remember?
Als ik het goed begrepen heb doet Chuck Klosterman in z'n nieuwe boek, But What If We're Wrong?, aan hypothetische geschiedschrijving uit de toekomst. Hij probeert zich voor te stellen hoe over, zeg, 300 jaar op de huidige tijd gaat worden terug gekeken. Om eerlijk te zijn vind ik, vooral in muziek, de vraag of een bepaalde plaat 'tijdloos' is en door volgende generaties ook nog als relevant gaat worden ervaren, niet heel erg interessant, maar dit is Klosterman dus misschien geeft hij er wel een aardige draai aan. Deze voorpublicatie in de New York Times gaat over muziek. Bij GQ hebben ze een voorproefje over American Football.

Fat Beats: An Oral History
Ik ken de legendarische New Yorkse hiphop-winkel Fat Beats eigenlijk alleen omdat ze een Amsterdamse dependance hadden (waar ik ook zelden kwam; maar hadden ze niet ook een radio-programma op Kink FM?) maar deze oral history leest ondanks z'n flinke lengte lekker weg.

The True Story Of The Fake Zombies
Terug naar een tijd, de jaren zestig, waarin je nog zonder al te veel problemen een groepje willekeurige muzikanten (onder meer een paar pre-ZZ Top-ers) langs diverse podia op het platteland van Amerika kunt sturen terwijl ze doen alsof ze de Zombies zijn. Het publiek wist toch niet hoe de échte Zombies er uit zagen.

Audiobonus: Book At Bedtime
De debuutroman van Kate Tempest, The Bricks That Built the Houses, was vorige week het Book at Bedtime op BBC Radio 4. Elke avond werd een stukje uit voorgelezen (ja echt, dat soort dingen gebeuren hier nog gewoon op de radio. Heerlijk!). Nog een kleine drie weken online na te beluisteren.

Reasons To Be Thankful
Interview met Darren Hayman in de I Newspaper over z'n actuele Thankful Villages project. De eerste 18 liedje zijn net verkrijgbaar als album.



30.5.16 - (3)

Bij Akinci in Amsterdam is momenteel een tentoonstelling te zien met nieuw werk van Persijn Broersen en Margit Lukács. Ik was vooral nieuwsgierig naar de film Establishing Eden. Het onderwerp van dit 10 minuten durende werk is het zogenaamde establishing shot. Een technische term uit de filmwereld waarmee, als ik het goed begrijp, de beelden aan het begin van een scene worden bedoeld waarmee de kijker als het ware in het landschap wordt neergezet. We komen over bergtoppen aanvliegen of struinen, takken uit ons gezicht duwend, door het bos richting een open plek. En dan gaat het verhaal beginnen. Maar hier dus niet. We blijven van locatie naar locatie hoppen. Majestueuze vergezichten - geinspireerd door het Nieuw-Zeelandse landschap uit films als Avatar en de Lord of the Rings serie - blijven elkaar gejaagd afwisselen. Dat gaat niet bepaald soepel. De film benadrukt haar eigen kunstmatigheid door te laten zien hoe de pittoreske, ruimtelijke plaatjes zijn opgebouwd uit platte, tweedimensionale stukjes. De soundtrack - van Bauer's Berend Dubbe en G.T. Thomas, daarom ook voor een groot deel mijn nieuwsgierigheid - onderstreept de sfeer van de film goed. Het heeft aan de ene kant iets heel klassieks, bijna een parodie op een dik georkestreerde filmscore, maar heeft ook dat onrustige van nooit op de plaats van bestemming aankomen. (Je hoeft trouwens niet speciaal naar Amsterdam om de video te kunnen zien. Op de site van de galerie voert de knop 'Portfolio' je naar een pdf met op de derde pagina een link naar een met een paswoord beschermde Vimeo-pagina. En het paswoord staat er gewoon onder).



24.5.16 - (0)

Ik doe Pop Muzik, m'n maandelijkse radioprogramma op K2K Radio, nu inmiddels al meer dan een jaar. Bepaalde elementen beginnen zich dus te herhalen. Net als vorig jaar rond deze tijd besteedde ik gister in de Mei-uitzending veel aandacht aan Field Day. Niet uit gemakzucht maar simpelweg omdat de muzikale visie van het festival blijkbaar nogal wat overlap heeft met wat ik wil op de radio. Om de eventuele sleur te vermijden draai ik verder deze keer onder andere jaren '70 rock uit Zambia, komt het Album van de Maand uit Zwitserland en struikel ik af en toe over m'n woorden (nee, wacht, dat doe ik eigenlijk élke maand). Ook op Facebook.



21.5.16 - (1)

Leeslinks voor het weekend:

Behind The Music: Steal My Sunshine
Bij Stereogum is het deze week Weird '90s Week. Dat is helemaal op mijn straat. In de jaren negentig onderging ik een signifant deel van mijn muzikale ontwikkeling en die voerde mij regelmatig buiten de gebaande paden. Verhalen over de weirdere uithoeken van het decennium voelen vaak een beetje als thuiskomen. Dit verhaal, over Steal My Sunshine van Len, is mijn favoriet omdat het a) de ultieme zomerhit van de jaren '90 was en b) bol staat van de geweldige anekdotes.

Bar Hopping, Party Crashing And Jammin' With Lady Gaga
Muzikaal vind ik de Fat White Family niet zo interessant maar ik mag graag interviews met en verhalen over ze lezen. Dit fotoverslag van een tour langs de Amerikaanse oostkust is extra charmant omdat het geschreven is door een onervaren, ietwat verlegen fotografie-student.

The Many Lives Of Vivienne Westwood's Worlds End Shop
We vieren dit jaar dat punk 40 jaar bestaat dus dit is waarschijnlijk niet het laatste verhaal over de spraakmakende winkel van Vivienne Westwood en Malcolm McLaren.

I’ve Expressed Myself In The Way I Wanted
Interview met Kevin Rowland. Omdat er een nieuw Dexys-album aan zit te komen - met covers - en omdat interviews met Kevin Rowland altijd geweldig om te lezen zijn.

Napster-Bomb Me: A Brief History Of Radiohead Fans Downloading Mislabeled MP3s
The Ringer is de opvolger van Grantland. Als in: het multimedia-vehikel van sportjournalist Bill Simmons. Goed geschreven artikelen en enthousiaste podcasts. Over sport maar ook over popcultuur. Er is nog niet echt een website maar vooralsnog opereert The Ringer een beetje onder de radar als e-mail-nieuwsbrief; de podcasts zijn al wel live. Dit stukje over Radiohead (en Napster) stond in een editie van eerdere deze week. Even een beetje naar beneden scrollen dus.



15.5.16 - (0)

In de op een uurtje treinen van London gelegen badplaats Brighton vind momenteel het multi-disciplinaire Brighton Festival plaats. Laurie Anderson is de gast-curator dit jaar en een van de attracties is een installatie die Lou Reed Drones heet. Dit is een project van de voormalige gitaartechnicus van Reed, Stewart Hurwood. Blijkbaar had Reed een paar jaar voor z'n dood het idee om een tour te organiseren op basis van z'n legendarische, zogenaamd onluisterbare album Metal Machine Music. Uiteindelijk kwam dat er niet van maar Hurwood is wel een tijdje bezig geweest met het uitvogelen van hoe hij de gitaar- en versterkercollectie van Reed zo goed mogelijk kon laten rondzingen.

Toen na de dood van Reed de vraag rees wat er met die collectie gebeuren moest, stelde Hurwood voor om de opstelling die hij voor Reed had verzonnen als geluidsinstallatie de wereld rond te sturen. De erven Reed waren enthousiast en zodoende staat die verzameling dit weekend dus in The Spire, een tot kunstcentrum omgetoverd voormalig kerkje in oost-Brighton. In het midden van de zaal staat een podiumpje – aan de voorkant afgezet met koord – met daarop 6 versterkers waar 6 gitaren tegenaan staan geleund, met de snaren naar binnen. (Ik heb geen idee wat voor gitaren, ik ben geen kenner, maar ik herken wel dat er één zo'n hele lelijke, moderne tussen staat. Met zo'n klein trapeziumvormig lichaam en zonder de kop waar normaliter de stemknoppen zitten).

Een van de grootste clichés bij live-optredens van gitaarbands is het moment, meestal aan het eind, dat ze hun instrumenten op deze manier neerzetten en dat het dan gaat rondzingen. Hier is dat dus het hele idee. Zes continu rondzingende gitaren. Ik ben best blij met de oordopjes die bij de ingang worden uitgedeeld. Tussen de instrumenten door loopt Hurwood, met z'n rug naar het publiek. Klassiek roadie uiterlijk: zwarte jeans, zwart t-shirt, lang haar. Hij zit aan wat knoppen, raakt af en toe een hals van een gitaar aan of zet ergens een capo op. De muur van geluid verandert dus langzaam maar continu van structuur. Het blijft vooral gieren en piepen maar je hoort de boventonen ook verschuiven enzo. Boven het podiumpje hangt een discobal die af en toe geel of blauw verlicht wordt ter verhoging van de sfeer.

Eigenlijk is het een soort anti-optreden. Die laatste momenten, na de liedjes, dat de band naar de kleedkamer is en de gitaren nog even rondzingen en dat dan in het oneindige opgerekt. Wat dat betreft vind ik de muzikale kant van de installatie, de drone, misschien wel het minst interessant. Maar het is niet duidelijk of het project een kitscherig-nostalgische relikwieënverering is of juist een ironisch commentaar daarop (en misschien maakt het wat dat betreft wel gewoon uit of je maker of toeschouwer bent). De échtheid van het materiaal wordt in ieder geval onderstreept door de opzet. Je kunt een rondje rond de installatie lopen en dan kun je de versterkers en gitaarkoffers en flightcases goed bekijken en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat alles zo is neergezet dat je goed kunt lezen dat het om materiaal van Lou Reed gaat. Overal zitten duidelijke labels en stickers (Sister Ray Enterprises Ltd). Opdat je het écht niet over het hoofd kunt zien, is het t-shirt dat Hurwood aan heeft eentje met een groot portret van Reed.



14.5.16 - (0)

Het ligt allemaal een beetje ingewikkeld maar het verhaal achter het concert van afgelopen woensdag begint ergens vorig jaar met de officiële Britse inzending voor de Expo in Milaan. Dat is een werk van Wolfgang Buttress. Hij is nogal begaan met de wereldwijd in aantal sterk teruglopende bijenpopulatie en vertaalt dit in een 17-meter hoge constructie; een driedimensionaal rasterwerk – een soort honingraat – met geluiden en lichtjes die live reageren op de activiteit van een bijenkorf thuis in Nottingham. Een spectaculaire immersive, multi-sensory experience als ik de verhalen mag geloven. Het ding staat binnenkort hier in London in Kew Garden. Ik zal het tzt zelf eens gaan bekijken.

De volgende stap is me een beetje een raadsel maar op een gegeven moment is er ook een soundtrack bij dit kunstwerk. Niet de minste namen zijn hierbij betrokken: leden van onder meer Spiritualized, waaronder Jason Pierce, Youth en het uit de contreien van Sigur Ros bekende strijkje Amiina. Die soundtrack is op plaat uitgebracht - titel: One, artiestennaam: Be, niet echt makkelijk te vinden op Spotify of waar dan ook - en wordt nu hier en daar live uitgevoerd. Het project staat binnenkort op Glastonbury en afgelopen woensdag dus in de Sonos Studio in Shoreditch. Op plaat word ik er een beetje nerveus van – het zijn vooral van die heel langzaam voortkabbelende klanken met wat zoemende bijen in de achtergrond – maar mijn nieuwsgierigheid naar wat ze hier live van zouden maken wordt beloond want ik vond het eigenlijk wel bijzonder.

De band staat, in het donker, achter een doorzichtig doek waarop video's van bijen worden geprojecteerd afgewisseld met meer algemene, screen-saver-achtige computergraphics. Door deze opzet is het moeilijk te achterhalen wie of wat er nu precies in de band zit. Ik zie in ieder geval geen Jason Spaceman maar om eerlijk te zijn kan ik niet eens goed zien wat voor instrumenten de muzikanten die er wel zitten spelen. Muzikaal is het nog steeds van de weinig actie en veel lange noten maar het voordeel van zoiets live zien is dat je weinig afleiding hebt en dat de subtiele melodica-accenten, akkoordverschuivingen en slide-gitaar-stukjes ineens meer effect hebben.

Ik hoor vooral veel accordeon geloof ik. En strijkers dus. En er wordt af en toe zelfs gezongen. Het heeft inderdaad wel wat weg van Spiritualized, dat gospel-blues-achtige, maar dan heel, heel langzaam. Alsof het heel lang uitgesponnen intro's voor nummers die nooit gaan komen zijn. De bijdrage van de bijen is eerlijk gezegd minimaal te noemen. Ik hoor sowieso vooral vogelgeluiden door de muziek heen en heb er een beetje m'n bedenkingen bij de claim dat dat stukje natuur live naar ons toegestreamd wordt (want inmiddels is het buiten donker, en in Nottingham dus ook, en volgens mij maken vogels dan weinig geluid meer).



4.5.16 - (0)

Aan de andere kant van de stad van de tentoonstelling van Brian Eno en aan de andere kant van het artistieke spectrum, zowel qua muziek als beeldende kunst, vinden we Billy Childish. Garagerocker. Dichter. Snordrager. Schilder. Maar vooral traditionalist. Al die moderne fratsen hoeven van hem niet zo. In de galerie van Carl Freedman hangen een handvol recente schilderijen. Vooral bostafereeltjes. Impressionistisch op het doek gezet. Het is niet echt mijn stijl. Ik ben in principe niet zo van de figuratieve kunst; ik hoef niet per se te kunnen zien wat het voor moet stellen. Maar desalniettemin vind ik er een paar eigenlijk best mooi. Met je neus er bovenop zie je de inviduele verfstreken - hoekiger en krasseriger dan een gemiddelde van Gogh - en de soms wat gekke felle kleuren maar van een afstandje staan er statige bomen tenmidden van levendig, golvend struweel. Ironisch genoeg vind ik de kunst van Eno met z'n modernistische uitstraling enorm ouwerwets overkomen terwijl de op papier oubollige schilderijen van Childish een stuk tijdlozer zijn. Er klonk geen trouwens muziek van Childish. Het was helemaal stil in de galerie.



3.5.16 - (0)

Alhoewel ik z'n aandeel - de soundtrack - in een recente tentoonstelling in het Natural History Museum dus een beetje overbodig vond, was ik wel nieuwsgierig naar Brian Eno's nieuwste bijdrage aan het culturele leven hier in London, een expositie getiteld Light Music in de galerie van Paul Stolper. Ik denk dat ik z'n ideeën, en z'n niet-muzikale output, interessanter vind dat z'n muziek (die nieuwe plaat van hem heb ik nog niet gehoord). Het draait in deze (vrij kleine) tentoonstelling met name om de lichtboxen. Er zijn twee soorten. Eentje met drie vlakken in verschillende kleuren en eentje met een vierkantje met daar een dikke rand omheen in een andere kleur. Het duurt even voordat ik doorheb dat die dingen van kleur verschieten. Want dat doen ze nogal langzaam. Ik maak wat foto's voor m'n Instagram en als ik ze check om te kijken of ik ze wel mooi recht heb geschoten valt me pas op dat de kleuren heel anders zijn dan dat ze inmiddels aan de muur hangen. Ik vind die met drie vlakken het aardigst. Je ziet, achter het halfdoorzichtige plastic, de afscheidingen tussen de verschillende vlakken. Die afscheidingen zijn te kort om helemaal tot aan de randen te komen en op de kieren tussen de verschillende kleurvlakken gebeuren interessante mengprocessen. Er zijn trouwens nog een paar variaties. Een versie zonder licht maar met een bepaalde printtechniek die er voor zorgt dat de kleuren veranderen als je er langsloopt (of vanuit een andere hoek kijkt) en wat grafiek-papier met vierkantjes uit potloodlijnen. Ik neem aan dat dat werktekeningen zijn. En er klinkt muziek. Typische Brian Eno muziek. Langzaam twinkelende ambientpiano. Achter in de galerie zitten een paar die hard fans op een bankje intens van de muziek te genieten.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics