10.7.17 - (0)

Het was afgelopen zondag een bonte middag vol experimentele klanken ten zuiden van de rivier. Zo stond het Southbank Centre al het hele weekend in het teken van nieuwe gecomponeerde muziek in het kader van het New Music Biennal. Een van de nieuwe composities die in premiere ging was van de hand van Mica Levi, oscar nominated soundtrack componiste en maakster van dwarse stadse pop sinds ongeveer 2008 als Micachu. Het is haar eerste werk voor symfonie-orkest en dan ook meteen maar het orkest van de BBC en première in de Royal Festival Hall.

De opzet van het festival is alleraardigst. De stukken die in première gaan worden twee keer gespeeld - dat van Levi duurt een kwartiertje - met in het midden een kort gesprekje met de componist en de dirigent over het werk zodat je die tweede keer beter weet wat nou precies de bedoeling was en kunt letten op bepaalde details. Het stuk van Micachu, Everlast, is redelijk filmisch. Waar ik in dit geval overigens vooral mee bedoel dat het lijkt te bestaan uit diverse aparte scenes, losse momenten van een paar maten met ieder een eigen sfeer. Er zit niet echt een melodische lijn in. Afwisselend en soms tegelijk spelen diverse onderdelen van het orkest kenmerkende figuurtjes. De violen fladderen. De trompetten pa-pa-ra-pa-ën. De cello's doen een zware brom. Maar muzikaal is het een beetje los zand.

En in het gesprekje halverwege legt Levi – in haar dikke Londonse accent en gekleed t-shirt en joggingbroek – uit dat dat inderdaad zo bedoeld was, dat schematische. Dat het stuk expres speelt met het idee dat een orkest een samenstelling mensen is die samen iets maken door losse dingen te doen. Ze legt ook uit dat het stuk gewoon vernoemd is naar het boxkledingmerk omdat ze daar een t-shirt van heeft en dat ze lang heeft gezocht naar het juiste soort fluitjes waar de mensen van de percussie op spelen te vinden. De tweede keer, misschien juist wel expres vanwege het ontbreken van een overkoepelende melodische structuur, is het stuk even spannend en onvoorspelbaar. Aanstaande zaterdag wordt het uitgezonden op de BBC Radio.

De middag begon eerder even verderop. Sonic Waterloo is een geluidskunstfestival met speciale aandacht voor locatie. Er staan diverse kunstwerken door de buurt maar het speelt zich vooral af in (en in de tuin van) Iklectik. In het dagelijks leven een venue voor live experimentele muziek - op een opvallende plek op een rafelrandje tussen een paar sporen naast een stadsboerderij en wat andere creatieve knutselplekken - maar momenteel dus ook even tentoonstellingsruimte.

De meerendeel van de werken bestaat uit gevonden geluid dat op een bepaalde manier gepresenteerd wordt. Rob Olins en Lee Berwick laten marktgeluiden van de markt van Lower Marsh horen in een houten installatie op een pleintje achter de markt (maar worden een beetje overstemd door de bouwvakkers aan de andere kant van de schutting een nieuw appartementencomplex uit de grond staan te stampen). Atilio Doreste maakte een installatie van gedroogde bladeren en het geluid van iemand die gedroogde bladeren opveegt. En Steph Horak doet in beeld en geluid verslag van z'n dagelijkse commute door London met de overground. Hij spiegelde het beeld vervolgens horizontaal zodat het af en toe iets wegheeft van het soort grafiekjes van geluidsgolven dat je in audiosoftware ziet maar ik geloof niet dat dat per se de bedoeling van het werk was (of dat het me doet denken aan de video voor Star Guitar van de Chemical Brothers maar dan met een minder goeie soundtrack).

Het aardigst vond ik Peter Cusack's Three Unnoticed Berlin Sounds. Drie aan de muur gehangen ipads met, wel, geluiden dus. Geluiden die hem, en hem alleen, opvielen in z'n woonplaats. Het drone-akkoord van de vriesinstallatie van z'n lokale supermarkt. Piepend en zuchtend metaal van een verroest, vergeten pretpark. Zingende buizen in z'n eigen achterhof. Met foto's van de locatie in kwestie. Het zijn mooie, aparte geluiden maar voor een geluidskunstenaar vind ik 1 geluid per jaar (2011, 2012, 2013) en sindsdien niets, een beetje een lage score. Zowel de New Music Biennal als Sonic Waterloo hadden afgelopen zondag trouwens hun laatste dag.



9.7.17 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Junkies Today Are Disgusting
Uit het archief. Dit interview is net iets meer dan 10 jaar oud maar kwam ik tegen omdat het genoemd werd in een van de recensies van de nieuwe solo-plaat van Peter Perrett en het is zonder meer een tijdloos lezenswaardig stuk. Dat nieuwe album van hem is overigens best de moeite waard alhoewel er natuurlijk niets zo goed als Another Girl Another Planet op staat. Of zelfs maar zo goed als Falling, een nogal vergeten eerdere comeback van halverwege de jaren '90.

Clint Mansell On His Black Mirror Score
In mijn herinnering was de soundtrack van Black Mirror's San Junipero wall-to-wall 80ies hits én Kylie's Can't Get You Out Of My Head maar blijkbaar had het ook een traditionele soundtrack-y soundtrack en was die van de hand van Clint Mansell (voor toch altijd nog ex-Pop Will Eat Itself).

How we made Theme from S-Express
29 jaar terug in de tijd met producers Mark Moore en Pascal Gabriel.

De luistertest: Berend Dubbe
Striptijdschrift Zone5300 over de vloer bij Bauer om hem plaatjes voor te schotelen en daar vervolgens over te praten. Onder meer Burt Bacharach, Yes en de Zombies komen ter sprake. En dat is alleen nog maar de eerste pagina. Niet vergeten door te klikken. Op pagina 2 gaat het over André van Duin.

This Music Made Me: Saint Etienne
Ja dat nieuwe album van Saint Etienne heb ik inmiddels een keertje gedraaid. Was wel aardig. Ben er nog niet aan toe gekomen het een tweede keer op Spotify aan te klikken. Hier noemen Peter, Bob én Sarah ieder drie van hun favoriete liedjes en leggen uit waarom.

How Kool Keith Does Breakfast
De rapper heeft duidelijke meningen over eieren, melk en cornflakes.



28.6.17 - (0)

Mijn favoriete popliedje van het jaar tot nu toe is The Louvre van Lorde. Om eerlijk te zijn verschilt het niet heel veel van de andere nummers op die nieuwe plaat van d'r. Ze volgen sowieso vaak ongeveer hetzelfde stramien - ingetogen intro/couplet met een beetje toonloos praatzingen en dat er dan op een gegeven moment toch wat van pit in komt te zitten bijvoorbeeld omdat ze vocaal begint uit te halen - en ook The Louvre begint met een gedempt gespeelde electrische gitaar en zwelt dan aan maar waar bijvoorbeeld Green Light vervolgens uitbarst in een stukje uitbundige pianohouse neemt The Louvre ondanks de boom boom boom boom in de tekst juist gas terug en ik denk dat het geniale is dat je als luisteraar wel heel goed kunt voorstellen hoe het zou klinken áls handjes-in-de-lucht EDM-refrein en dat het een kwestie van tijd is voordat iemand met die remix komt en dat die altijd gaat tegenvallen want nooit zo goed gaat klinken zoals hij nu in mijn hoofd klinkt. En dan is er nog dat geweldige stukje tekst waar het nummer z'n titel vandaan heeft.

Desondanks draaide ik dit lievelingspopliedje van het moment afgelopen maandag niet in mijn radioprogramma dat Pop Muzik heet. Want, wel, te populair? Vind het altijd een tikkeltje zonde om muziek te draaien waarvan ik vermoed dat je het ook op de gewone radio kan horen. En dus draai ik allemaal liedjes van obscure bandjes waar je nog nooit van gehoord heb. Ook deze keer zaten er weer genoeg bands met minder dan 1000 fans op Facebook tussen om mijn innerlijke muzieksnob gerust te stellen. De complete tracklisting vind je hier.



11.6.17 - (0)

Saint Etienne Talk Twin Peaks
Er is een nieuwe plaat van Saint Etienne, Home Counties heet-ie. Ik heb hem overigens nog niet gehoord. Heeft ook niet zo veel haast. Saint Etienne is zo'n band die ik in theorie beter vind dan in de praktijk. Eigenlijk lees ik liever van of over ze. Zowel Bob Stanley als Pete Wiggs zijn interessante muziekliefhebbers die altijd wel iets boeiends te vertellen hebben. En omdat ze nu zoals gezegd een nieuw album uithebben, mogen ze overal hun zegje doen. Bovenstaande link voert bijvoorbeeld naar de Quietus waar de journalist van dienst erg z'n best lijkt te moeten doen om een link te leggen tussen de muziek van Saint Etienne en de tv-serie Twin Peaks. Wiggs speelt het spelletje beleefd mee. Dit is een meer rechttoe rechtaan gesprek met Bob Stanley bij Brooklyn Vegan. Laatstgenoemde heeft trouwens ook sinds kort een eigen radioshow Soho Radio. Elke maand draait hij favoriete liedjes uit twee specifieke jaren.

Is This The Most Influential Love Song in Modern Music?
Over David Lynch gesproken. Het antwoord op de in de kop gestelde vraag weet ik niet precies. Wel dat ik nooit maar dan ook helemaal nooit meer een cover van Wicked Game van Chris Isaak hoef te horen.

The Beach Boys
Diverse muzikale types - waaronder Simon Love en Duglas T Stewart van de BMX Bandits - beantwoorden vragen over de Beach Boys

Norton Records, Still Rocking
Interview met Miriam Linna van reissue label Norton Records. Dat ondanks heruitgebrachte verloren gewaande album van Dion waar ze het over hebben staat niet op Spotify maar deze playlist geeft als ik het goed begrepen heb een goeie indruk (de meeste nummers zijn in de loop der tijd wel al op diverse compilatie verschenen). Toffe plaat. (Lou Reed was fan. Hier op youtube zie je de toespraak die hij gaf tijdens de induction van Dion in de Rock'n'roll Hall of Fame).

The Strange World Of... Momus
Het leven van Momus in 10 belangrijke momenten.



29.5.17 - (0)

Ja nee goed dat je me er aan helpt herinneren. Er was inderdáád een nieuwe aflevering van Pop Muzik vorige week maandag. Zat alleen nog te broeden op een leuke anekdote of iets dergelijks om dit begeleidende stukje een beetje mee op te vullen maar kon niets verzinnen. Blijkbaar was het een heel gemiddelde editie. Er was nieuwe muziek, ouwe muziek, muziek van bandjes wiens optredens inmiddels al weer in het verleden liggen. Oh, en er was sexmuziek (want ik draaide Sex Music van Beak>) maar die grap had ook al op Twitter gemaakt. Het album van de maand was van Jane Weaver en voor je het weet zijn die twee uurtjes weer voorbij. Terugluisteren op Mixcloud doe je hierboven en op Facebook staat de complete tracklisting.



8.5.17 - (0)

Thousand Island, da's toch geen naam voor een poppodium? Bij zo'n naam denk ik niet aan rock'n'roll maar aan, wel, sladressing vooral. Toch is het de naam van een nieuwe Londonse concertlokatie, tegenover Highbury-Islington. Alhoewel, niet helemaal nieuw, want het is gewoon wat vroeger Upstairs At The Garage was maar dat nu een nieuwe eigenaar heeft en een nieuwe lik verf (je ruikt het nog in het trappenhuis). Dat bedoel ik, Upstairs At The Garage. Dát is een goeie naam voor een venue. Je weet meteen waar je aan toe bent. Je hebt de Garage, klinkt sowieso al lekker groezelig, en dit is daar dan boven. Geen moeilijk gedoe. (Beneden heet het trouwens ook met de nieuwe eigenaar nog gewoon de Garage).

Maar goed, we zijn hier, afgelopen donderdag om precies te zijn, voor Fazerdaze. Heel fijn nieuw Nieuw-Zeelands gitaargroepje dat in ongeveer hetzelfde dromerige soort indiepop doet als Hater van een paar weken terug en eigenlijk dus ook wel in het toen genoemde rijtje - Alvvays, Fear of Men, Jay Som - had gepast. Zelfde samenstelling als Hater zelfs: zangeres/gitariste plus mannelijke bas/drums/nog-een-gitaar. (Overigens is het vooral háár project, Amelia Murray heet ze en op plaat speelt ze alles zelf). Om de vergelijkingen gewoon nog even door te trekken: Fazerdaze's net verschenen album, Morningside, is iets wisselvalliger dan die van de Zweden maar op het podium komen de kiwi's een stuk beter uit de verf. Het is minder statisch en in zichzelf gekeerd. Heeft een losser, bijna slackerig sfeertje. Alhoewel de tuinbroek van de drummer wat mij betreft misschien een stap te ver is. Maar het werkt. Het publiek is stil en aandachtig en enthousiast en laat van zich horen op precies de juiste momenten. En dat maakt vervolgens ook de band weer beter. Jennifer is hartverscheurend mooi, Lucky Girl is de ultieme indiedansvloervuller als er in 2017 nog indiedansvloeren zijn om gevuld te worden en ze sluiten af met een prachtige cover van Gwen Stefani's Cool in de toegift.

Fazerdaze is in de nabije toekomst twee keer in Amsterdam te zien: donderdag 11 mei in Sugarfactory samen met Happyness en op vrijdag 26 mei op de eerste dag van London Calling in de Paradiso.



6.5.17 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Blazing Trails For East African Outsider Music
Interview met de mensen achter het Oegandese Nyege Nyege Tapes label. Al hun releases staan voor een zeer schappelijke prijs op Bandcamp. Ik vond zelf vooral de hyper ratelende synthesizers van Otim Alpha's Gulu City Anthems erg opvallend.

Living In Limbo
Fascinerend portret van de muziekscene in het jongste land op onze aardbol, Zuid-Soedan.

Is China’s Next Great Export Its Thriving Underground Music Scene?
Het antwoord op in koppen boven artikelen gestelde vragen is meestal negatief, en hier hoogstwaarschijnlijk dus ook, maar deze reportage over hiphop en electronische muziek is China is verder best wel interessant.

Lefto In Transit
Televisiebonus. Lefto - ik ken hem vooral van zondagavonds op Studio Brussel - reist als DJ de hele wereld rond en kent zo overal de beste platenzaken, de hipste clubs en de interessantste mensen. Voor de Belgische televisie zette hij zijn dik bestempelde paspoort in voor een serie muzikale reisreportages. Heb zelf alleen nog de aflevering over London bekeken en die vond ik, met bijdragen van bijvoorbeeld Giles Peterson en de rapper Barney Artist, zeker de moeite waard. Hier kun je de uitzending nakijken (wel geloof ik even een account aanmaken).



4.5.17 - (0)

Met dank aan de Perfumed Garden zat ik van de week naar een aflevering van de John Peel Show uit maart 1992 te luisteren. Er was een sessie vam Shut Up and Dance en Pavement (en Swell en Seam) waren de zogenaamde Next Big Things. En de bekendmaking van welke gelukkige luisteraars die een postkaart(!) hadden ingestuurd een vinyl-exemplaar van de Peel Sessions van de Babes In Toyland hadden gewonnen. Limited edition! Maar 4000 exemplaren! Dat leek me wat veel om het gelimiteerd te noemen maar het waren blijkbaar andere tijden want ik hoor ook niets ironisch in Peel's stem als hij dat getal noemt. Sterker nog, hij benadrukt dat het om een genummerd oplage draait én dat het hier gaat om exemplaren met een laag nummer, onder de 100, want dat is belangrijk want dan zijn ze 'over 25 á 30 jaar' veel geld waard. Toevalligerwijs is 1992 precies 25 jaar geleden en kunnen we die voorspelling eenvoudig checken. Ik ben bang dat deze gelimiteerde 10"-schijven momenteel voor 4pond verkrijgbaar zijn op Discogs en ik zo snel geen correlatie kan vinden tussen het nummer op de hoes (als dat al genoemd wordt) en de prijs. (Er is er trouwens ook eentje te koop met nummer '#4241 van 4000'...). Maar misschien dat die dingen de komende 5 jaar ineens in prijs gaan stijgen. Er zit nog een beetje speling in de voorspelling.

Over radio gesproken, de april aflevering van Pop Muzik van afgelopen week staat ook weer gewoon op Mixcloud. De complete tracklisting vind je op Facebook.



24.4.17 - (0)

Ik maakte er een een rustige Record Store Day van afgelopen zaterdag. Alhoewel ik na een paar keer internationaal verhuizen zo goed als helemaal afgeknapt ben op het concept Platen Verzamelen, wilde ik één dag van het jaar nog wel m'n best doen. Zeker als er ergens een paar aardige instore optredens gepland waren (of, in het geval van Rough Trade East, buiten op de stoep. De Youtube van het optreden van Sleaford Mods waarin ze aan de stok kregen met een lokale dronkenlap heb ik geloof ik wel eens vaker gepost) dan was ik er wel tot over te halen om ook even door de bakken te pluizen en voor de vorm een nieuw plaatje te kopen. Helaas viel het live-aanbod deze editie hier in London een beetje tegen. Geen openlucht podium in Soho meer (vorig jaar trouwens ook al niet) en Craig Finn was eigenlijk de enige aansprekende naam op de affiche van de gecombineerde Rough Trade Shops en dat vond ik eerlijk gezegd niet genoeg om er voor op de fiets te springen.

Zelfs de (gratis) bandjesavond in de Old Blue Last had niet de moeite genomen zich, zoals voorgaande jaren, te afficheren als een Record Store Day Afterparty. Het was dus gewoon een avond met bandjes, bandjes van het Zweedse PNKSLM label om precies te zijn. Chemtrails vielen recentelijk op met hun kekke single Deranged. Energieke, niet te netjes tussen de lijntjes kleurende bubblegumpop met een venijnig zeurend orgeltje en een aanstekelijk gevoel voor melodie. Elementen die in de rest van het oeuvre van de band ook te herkennen zijn maar ik moet zeggen dat het vooral in Deranged allemaal precies op z'n plek valt. De andere nummers moeten het vaak meer van hun enthousiasme hebben. Gelukkig heeft het vijftal daar emmers vol van.

Headliners zijn Hater uit Zweden. Hun debuutalbum You Tried staat vol van de fijne, jangle-y gitaarpop met intense, introverte vocalen.Het is zeker geen uniek geluid - bands als Alvvays, Fear of Men en Jay Som opereren in ongeveer hetzelfde vaarwater - maar het is een genre dat staat of valt met de mistroostig melodieuze kwaliteiten van je liedjes en dat zit bij Hater wel snor. Ik had toch al gezegd dat ze uit Zweden komen? Alhoewel redelijk uptempo blijkt het toch niet echt geschikte muziek als soundtrack voor (het begin van) een wilde zaterdagavond te zijn. De nummers zitten daar te subtiel en te ingetogen voor in elkaar. Fijnzinnige, gelaagde (gitaar)melodische constructies. Dramatische momenten waarin vaak juist volume terug wordt genomen. Prachtig op plaat, parels voor de zwijnen in de context van de avond. Er wordt flink doorheen gepraat. De nogal in zichzelf gekeerde podiumpresentatie van de band helpt natuurlijk niet, maar past bij de muziek. Die plaat blijft overigens prachtig.



17.4.17 - (0)

Multimedialinks voor je paasmaandag:

PC Music Meets Early Music
Late Junction is het bijna dagelijkse programma met experimentele muziek op BBC Radio 3, hun versie van ons Radio 4 zeg maar. Die paar keer per jaar dat ik het hoor, moet ik atijd een beetje wennen aan hun veelzijdige muziekkeuze: moeilijke electronica, jazz, modern gecomponeerd, 'wereldmuziek'. Van alles komt langs. Ze hebben hun tent zo ver van de gebaande paden af opgezet dat als ze, zoals ze een paar weken geleden deden, PC Music's Danny L Harle in de studio hebben voor een sessie en ze hem dan samen laten werken met de klavecimbellist Pawel Siwczak dat ineens eigenlijk harstikke logisch lijkt. En ik vond het resultaat ook wel de moeite waard. De sessie begint rond een minuut of 41 in de uitzending en als het even meezit kun je hier de sessie alleen downloaden.

Thirteen Albums I Currently Like
Misschien moet ik gewoon vaker naar Late Junction luisteren. Een paar dagen eerder hadden ze een mixtape samengesteld en aangekondigd door Stephin Merritt. De Magnetic Fields-frontman kwam - niet heel toevallig, hij heeft een nieuwe plaat te promoten - recentelijk ook al langs bij de Quietus waar hij vertelde over z'n 13 favoriete albums van het moment.

A Quartet Of Bill Drummond Plays On Resonance FM
Vorige maand stond Bill Drummond een week lang in de schijnwerpers bij de experimentele Londonse radiozender Resonance FM. Vijf avonden achter elkaar zond het station radio plays van zijn hand uit. Om eerlijk te zijn heb ik tot op heden alleen de eerste aflevering geluisterd en dat bestaat uit Drummond die een verhandeling houdt over z'n collectie 7"'s en Liverpool FC en veel meer terwijl op de achtergrond een paar muzikanten piep-knor geluiden uit hun instrumenten (en een typemachine zo te horen) toveren. Delen 2, 3, 4 en 5 staan ook op Mixcloud (en ik weet ook niet waarom het staat aangekondigd als een Tetralogie en toch uit 5 delen bestaat). Meer info op deze Tumblr.

Garage / Proto-Punk Companion – A Mixtape
Naar aanleiding van het verschijnen van een nieuw Boss Hog album zette Jon Spencer voor Aquarium Drunkard een paar van z'n favoriete (YouTube-versies van) garage/proto-punk-liedjes op een rij.

Het plaatje van vandaag is oorspronkelijk van Screenshots of Despair.



2.4.17 - (0)

Diverse kliklinks voor op Zondag:

A Family Affair
Ik was vorige week naar een concert! Gebeurde nog niet zo vaak dit jaar. Ik had me wel voorgenomen er iets over te schrijven maar, ik denk, van de schrik kwam het er steeds maar niet van. In The Others in Stoke Newington zag ik Manuela het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy dat je eigenlijk niet dient te omschrijven als het nieuwe bandje van ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy want het is vooral het ding van z'n vrouw, Manuela Gernedel, en ex-Franz Ferdinand gitarist Nick McCarthy is gewoon bandlid. Met best een grote stempel op de muzikale aankleding, dat wel. Een van de nummers recyclet schaamteloos en ietwat vertraagd (en ironisch?) de riff uit Take Me Out en sowieso heeft het best dat hoekige jaren '80 new wave sfeertje maar de manier van zingen van Grenedel geeft het iets typisch Duits. Beetje Neue Deutsche Welle en cabarettraditie. Het heeft wel wat. De plaat die ze maakten is inmiddels uit en klinkt wat minder rock dan ze live klonken. En in dit interview leggen ze een beetje uit hoe het allemaal zo gekomen is.

Why There's Political Power in Listening to Music Together
Er kwam deze week een nieuwe plaat uit van Craig Finn en dus verschijnen er overal interviews met de Hold Steady-zanger. Deze bij Esquire vond ik best wel de moeite waard. En bij Clash vroegen ze hem vooral over het leven on the road.

The Dickens Of Detroit
Artikel van drie jaar geleden. Gaat ook verder helemaal niet over muziek maar over de crime-schrijver Elmore Leonard (Get Shorty, Out of Sight, Justified) en in het bijzonder z'n relatie met de stad Detroit. Er is wel een link met muziek. Alex Leonard, de drummer van Protomartyr, blijkt namelijk z'n kleinzoon en komt hier aan het woord. Sowieso is dit Google-bijvangst. Ik was eigenlijk op zoek naar sporen van Alex' website, Good Movies and Bad Movies, daar had ik namelijk over gehoord in de podcast van Kelley Deal. Die staat met haar nieuwe band R.Ring op het punt hun debuutalbum uit te brengen en doet in dat kader een serie gesprekken met haar bandgenoot over hoe de individuele liedjes op die plaat tot stand zijn gekomen. In een van de recente afleveringen kwam Protomartyr ter sprake en vooral het artwork van drummer Alex. Kelley vertelt enthousiast over z'n website met filmrecensies waar hij (bewegende) gifs bij had gemaakt maar helaas blijkt, als je het adres eenmaal gevonden hebt, de website momenteel uit de lucht. Alleen hier vind ik een selectie en dat ziet er inderdaad tof uit. (Heb de niet bewegende versie van z'n tekening naar aanleiding van Under The Skin gebruikt als het plaatje van vandaag).

I Crawled On My Knees To Kylie
Mike Stock over de hoogtijdagen van Stock, Aitken & Waterman.



28.3.17 - (0)

Zelfs bij onze toch al redelijk globaal georienteerde usual standards was het afgelopen maandag een best wel internationale aflevering van Pop Muzik. Er was, naast de gebruikelijke inbreng uit Engeland en Amerika, muziek uit Noorwegen, Zweden én Finland, uit Australië en Nieuw-Zeeland, uit Panama, Frankrijk, Turkije (via wat omwegen) en Schotland. Allemaal gepresenteerd met een Nederlands accent. Luister na via Mixcloud en check de volledige playlist op Facebook.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics