15.10.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Shaping The Seventies
Uitgebreid portret (van de hand van Simon Reynolds) van de man die verantwoordelijk was voor het succes van Virgin Records. En nee, dat is niet Richard Branson.

Booze, Blackouts and Breakups
De Breeders zijn terug! Met een best okay-e single, een Europees toertje en interviews in de krant.

Trying Everything On
Het kwartje van Kaitlyn Aurelia Smith's nieuwe album, The Kid, is bij mij nog niet echt gevallen maar het rijtje favoriete albums dat ze voor de Quietus uitkoos en toelicht is lekker eigenzinnig.

Top 10 Turkish Psych Tracks
Volgens Jasper Verhulst van Altın Gün.

Soundtrack Of My Life
De belangrijkste platen in het leven van Brian Molko van Placebo.

A Late Junction Special with Kieran Hebden
Audiobonus. Het BBC Radio 3 programme Late Junction is al eens eerder genoemd op deze plek maar recentelijk hadden ze weer een paar afleveringen die de moeite van het naluisteren waard zijn. Zoals deze waarin Kieran Hebden van Four Tet anderhalf uur plaatjes draait of die keer dat dat John Doran gastpresentator was of de mixtape van Jane Weaver.



4.10.17 - (1)

Meet Me In The Bathroom van Lizzy Goodman is een heerlijk boek. Het gaat over de bands die begin deze eeuw vanuit New York ineens de wereld veroverden. De Strokes en LCD Soundsystem en Interpol en, nou ja, vooral die drie. De vorm is aanstekelijk. Oral history. Het hele verhaal wordt verteld aan de hand van quotes van mensen die er bij waren. Bandleden. Hangers on. Bloggers. Zeker in deze context is de vorm een toegevoegde waarde. Het houdt de boel lekker levendig. Alsof je in een cafe zit met een heleboel mensen die samen een verhaal vertellen door omstebeurt een anekdote uit de mouw te schudden. En je kunt leuk spelen met de vorm. Twee elkaar tegensprekende uitspraken pal naast elkaar. Of dat eerst de ene persoon zegt 'ik ga maar niet zeggen over welke band het hier gaat' na een scabreuze uitwijding en dat de volgende spreker dan gewoon zegt 'Het was Interpol'.

Daarnaast was het ook een opwindende tijd. Maar dat kan aan mijn leeftijd liggen. Ik las elke week in de NME over die hippe New Yorkse bandjes. Ik rende op die ene maandagochtend naar de HMV in Exeter voor die debuutsingle van de Strokes (ik heb nog een extra exemplaar gekocht om op te sturen naar 3voor12, zodat ze hem op de radio konden draaien). Ik had in 2001 ook een blog. Er staat zelfs een concert in waar ik bij was (Interpol, nog niet getekend bij een platenmij, in het voorprogramma van Arab Strap in de Bowery Ballroom in New York. Heb de demo-cd die ze toen uitdeelden nog ergens liggen). Het is ook míjn verhaal. Een beetje. En het boek leest als een trein. Zelfs de later hoofdstukken als de focus iets minder, ehm, gefocust is en ook bands als Franz Ferdinand en Vampire Weekend en de National in één of een paar hoofdstukken behandeld worden.

Meet Me In The Bathroom van Lizzy Goodman is ook een beetje een raar boek. Is het niet een beetje te vroeg om terug te blikken naar bands van 10 jaar terug? Verdienen ze het wel? Ze zullen vast wel veel drank en drugs genomen hebben maar de Strokes zijn niet bepaald Led Zeppelin ofzo. De stukken over LCD Soundsystem zijn het smeuïgst maar dat is meer omdat zowel James Murphy als Tim Goldsworthy ieder nogal sociaal onhandige mensen zijn dan dat er spectaculaire dingen gebeuren. Is het überhaupt wel één verhaal? De drie bands die de hoofdmoot vormen kwamen weliswaar in ongeveer dezelfde periode uit dezelfde stad maar hadden verder eigenlijk maar weinig met elkaar te maken. Individuele hoofdstukken bevatten meestal één stap in het leven van één van de bands en er is eerlijk gezegd maar weinig overlap. Ook qua sprekers niet. Behalve Har Mar Superstar. Die is ongeveer elke pagina aan het woord. Geen idee waarom. Z'n eigen muziek komt nergens ter sprake maar blijkbaar was hij er wel elke keer bij in de kleedkamer als Interpol of de Strokes dronken werden.

Een kenmerk van alle muziekbiografieën is dat de hoofdstukken over de begintijd een stuk spannender zijn dat die van de latere periode. En dat is hier geen uitzondering. De laatste hoofdstukken over de Strokes gaan er vooral over hoe ze werden ingehaald door de Kings of Leon. Het verhaal van Interpol loopt ook een beetje dood in het luchtledige (de enige betrokenne uit het wereldje die trouwens niet aan het woord komt in het boek is Carlos D). Dan is het extra lullig dat het grote slot van het boek – afscheidsoptreden van LCD Soundsystem in Madison Square Garden – inmiddels ook door de tijd is ingehaald.



3.10.17 - (0)

Ik heb wat afgevloekt toen ik Duitsland woonde want zo ongeveer elke muziekvideo op Youtube was er niet te zien. Georestricties. Iets met ruzie tussen de website en de Duitse Buma/Stemra ofzo. Inmiddels is dat allemaal opgelost maar ik word nog steeds wel eens midden in de nacht badend in het zweet wakker en dat ik dan gedroomd had op een link met een leuk muziekje te klikken en dan wéér die 'Sorry, je kunt deze video niet zien'-mededeling te zien kreeg.

In de Zuid-Londonse wijk Southwark wordt de combinatie muziek en georestricties momenteel op een iets andere manier gebruikt. In het kader van Musicity hebben zeven producers ieder een track gemaakt voor een bepaald gebouw of een bepaalde plek. De website - geen app, beetje ouderwets - is zo geconfigureerd dat je de nummers alleen kunt horen als je op (of in de buurt van) de juiste locatie staat. In plaats van Duitse frustraties een Londonse speurtocht dus.

Er lijkt niet echt een voorgeschreven route langs de zeven locaties dus ik begin maar gewoon op de meest troosteloze: winkelcentrum Elephant & Castle. Gebouwd in de jaren zestig en sindsdien lijkt er weinig onderhoud meer te zijn verricht. Een benauwd gangenstelsel van twee verdiepingen met vage winkeltjes waarvan niet altijd meteen duidelijk is of ze open zijn of niet en een bingohal op zolder. De muziek die hier bij hoort is een nogal nerveus arpeggioende track van Patten. Het maakt de locatie er niet bepaald gezelliger op. Wel raar dat de track begint met veldopnamen van, naar ik aanneem, de plek zelf. Dat doen overigens meerdere bijdragen aan het project. Maar waarom? Als je een nummer maakt dat alléén op een bepaalde plek beluisterd kan worden hoef je toch geen geluiden van die plek toe te voegen want de luisteraar is daar al en hoort die geluiden zelf. Overigens was Patten er op een moment dat het duidelijk drukker was dan toen ik er was (zondagochtend, iets voor elven).

Andere bijdragen zijn onder meer van Throwing Shade (zwevende ambient klanken met het geluid van langsrijdende treinen voor Borough Market. Dat ligt inderdaad onder een aantal spoorwegviaducten maar moet dat zo letterlijk in geluid gevat worden?), Moses Boyd (een techno-y track vol klaterende ritmes voor Canada Water busstation, weer met omgevingsgeluiden) en William Doyle. Die laatste, voorheen opererend als East India Youth, maakte een soort digitale close-harmony track voor de Shard. De opeengestapelde vocalen passen op een of andere manier goed bij de op indrukwekkende wijze de wolken in stekende glazen muren waar je aan de voet van het gebouw tegenop kijkt.

Sowieso vind ik de composities die het overduidelijkst reageren op de architectuur - en dus niet die zo maar iets vaags, algemeens doen met de plek en z'n omgeving - het aardigst. Mijn favoriet is twee haltes met de Overground verderop in Peckham. Hier maakte Sean O'Hagan (van de High Llamas) een track voor de lokale bibliotheek. O'Hagan is meestal van de Beach Boys-achtige composities met veel ingewikkelde akkoorden en rare melodieën en hier ook. De tekst handelt expliciet over de architectuur van het gebouw. Als je het op z'n kop zou zetten, is het een L. Dat is een ware observatie. Overigens is het vooral mijn favoriet omdat het met voorsprong het popliedjerigst is van alle bijdragen. En ik hou van popliedjes.

De tracks zijn dus buiten Zuid-London niet te beluisteren (niet helemaal waar, op de website zijn de mp3'tjes met niet zo heel veel technisch inzicht zo uit de broncode te vissen) maar ik geloof dat er sprake van is dat ze binnenkort ook op cassette verschijnen. En die van William Doyl staat op soundcloud. Musicity gaat ook naar Seoul en Tokyo.



29.9.17 - (0)

Weekendleeslinks:

Ted Leo Is Like You
Stuk is al een paar maanden oud maar de nieuwe plaat van Ted Leo verscheen afgelopen week en dit is een heel mooi en diepgravend en persoonlijk interview.

25 Years On: Happy Mondays’ Yes Please! Revisited
Yes Please! wordt algemeen beschouwd als het slechtste Happy Mondays-album maar, vraagt de Quietus zich af, is dat wel terecht?

Action Bronson's 5 Student-Friendly Recipes
Weet niet of er zo veel studenten zijn die dat recept met die hele inktvis gaan maken maar het is altijd een plezier om Action Bronson over eten te horen praten.

Music Has To Provoke. It's Essential
Interview met Dave Robinson van Stiff Records.

Rough Version
Audiobonus. Steven Claydon (ex-Add N To (x)) te gast bij NTS Radio om over z'n kunst te praten (en over muziek).

Het plaatje van vandaag is van iets of iemand dat zich The Lindström Effect noemt en is een van de illustraties bij dit artikel in Apollo Magazine over geluidskunst.



26.9.17 - (0)

Vroeger was alles een stuk simpeler. Als je een programma maakte bij de lokale radio was het alleen op het moment zelf te beluisteren en alleen in het ontvangstgebied van de zender en had je geen idee hoeveel luisteraars je had. Vandaag de dag is het precies andersom. Mijn radiozender heeft helemaal geen (lokale) fm-frequentie maar is wereldwijd online te horen en dankzij Mixcloud hoeft de potentiële luisteraar niet per se op de vierde maandag van de maand tussen 8 en 10 (lokale tijd) klaar te zitten voor de nieuwste editie van Pop Muzik. Dat is het goeie nieuws. De keerzijde voor mij als radiomaker is dat ik ook precies kan zien hoeveel mensen er luisteren. Zowel Mixcloud als de streamsoftware in de studio hebben een heel handig, heel precies tellertje. Er zullen vast vroeger op de OSU niet meer mensen naar m'n radioverrichtingen hebben geluisterd maar toen wist ik het niet zeker. Nu zie ik, als ik de microfoon van het programma voor me overneem, op de teller in een kwartier 80% van hun luisteraars verdwijnen. Nou ja, moet ik misschien ook niet openen met Metal Fingers In My Body. De rest van de playlist vind je op Facebook.



25.9.17 - (0)

Het is al meer dan een jaar geleden dat de naam Darren Hayman hier voor het laatst viel. Wonderlijk want de voormalige Hefner-frontman is nog steeds een bezig baasje. Zo verscheen er aan het begin van de zomer een plaat van de Hayman Kupa Band (wel aardig) en werd er meer recentelijk een single aangekondigd van z'n krautrockproject The Great Electric (nog niet gehoord). En dan is er nog zijn Thankful Villages project. Thankful Villages zijn Britse dorpjes waarvan in de eerste wereldoorlog alle naar het front gestuurde dorpelingen levend terugkwamen. Het project bestaat er uit dat Hayman alle 54 dorpjes in Engeland en Wales afreist en ter plekke een nieuw liedje schrijft. Je kunt een en ander op de website volgen - Hayman maakt ook filmpjes en tekeningen van z'n trips - en inmiddels zijn er twee albums met liedjes verschenen. De nummers zelf gaan overigens zelden over de oorlog maar meer over het Britse dorpsleven van nu in het algemeen.

Gisteravond in de Apple Tree, een pub in Clerkenwell, speelde Hayman een flinke handvol van die liedjes live. Het had misschien iets meer weg van een spreekbeurt met muzikale onderbrekingen dan van een traditioneel live-optreden. Het begon al vóór het eerste nummer als Hayman diverse lokale feitjes uit z'n mouw schudt. Bijvoorbeeld dat we ons momenteel op steenworp afstand bevinden van de enige plek in London waar je nog de (want inmiddels ondergrondse) rivier de Fleet kunt horen. En zo gaat het een klein uurtje door met anekdotes, uitleg en zelfs geluidsfragmenten van geïnterviewde dorpsbewoners waar Hayman dan een beetje gitaar bij tokkelt. En af en toen dus een mooi liedje. Soms zelfs begeleid door een drummer en bassist.

In een Nederlandse context zou een optreden als dit een voorteken zijn dat de artiest in kwestie op het punt staat Het Theater In te gaan maar een dergelijke kleinkunsttraditie bestaat volgens mij niet echt in Engeland. Jammer, want Hayman lijkt er geknipt voor. Je moet van behoorlijk goede huize komen om op zondag(na)middag een volle pub bij de les te houden. In een echte theatersetting zou er misschien nog iets visueels aan toegevoegd kunnen worden maar voorlopig houdt Hayman zich met z'n terzijdes en inleidingen heel behoorlijk op de been. De informele toon van z'n presentatie nodigt zo nu en dan een van de stamgasten uit om ook een luidruchtige bijdrage te leveren - alsof het een conversatie is, in plaats van een optreden - maar tijdens de liedjes zelf is iedereen stil.



24.9.17 - (1)

Leeslinks voor op je zondagmiddag:

Bowie, Bach and Bebop
Ook hier is het culturele seizoen in volle hevigheid los gebarsten. Spektakeltentoonstelling van het moment is de grote overzichtsexpositie van Basquiat in de Barbican. Goede gelegenheid voor de New York Times om het eens over s'mans muzikale invloeden te hebben (inclusief Spotify-playlist). (De foto hierboven is van Edo Bertoglio en heb ik van de tentoonstellingwebsite van de Barbican.)

A Shadow History of LCD Soundsystem in Five DJ Sets
Van die keer dat James Murphy plaatjes draaide op de (internet)radio van Beats in Space in 2002 tot z'n dj-set voor de 12e verjaardag van DFA Records in 2013 (met mixcloudlinks en dergelijke).

How Post-Rock Stopped Dancing
Fragment uit het boek Fearless van Jeanette Leech over bands als Tortoise, Gastr Del Sol en Fridge.

The Music Snobby London Critics Love To Ignore
Ik had nog nooit van (gitaar)bands als de Sherlocks en de Blossoms gehoord maar die blijken enorm populair te zijn oop North en ik ben dus een typische Londonse muzieksnob.

Tales From The City
Het London van Amber Arcades.



10.9.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The World Spins
Heel lang interview met Johnny Jewel (Chromatics, Glass Candy etc.) dat zelfs interessant is als je, zoals ik, nog geen seconde van het nieuwe seizoen van Twin Peaks hebt gezien. Dear Tommy, het langverwachte Chromatics album, zit er écht aan te komen.

An Excellent LP of Shared Deadpan Genius
(Te) kort interview met Courtney Barnett en Kurt Vile over de plaat die ze samen maakten. De vooruitgestuurde single, Over Everything, vind ik alleraardigst.

Making Waves
Heb het artikel nu drie keer gelezen maar ze lijken toch écht K2K Radio, het station waar ik elke maand míjn radioprogramma doe, vergeten te zijn te noemen. Maar goed, radio maken en luisteren is hartstikke hip London, dat is dus hartstikke waar.

De illustratie van vandaag is een still uit de video-installatie Interpassivities van de kunstenaar Jesper Just, met in de hoofdrol Kim Gordon, die tot nog precies vandaag te zien is bij West in Den Haag. Goeie timing! (Overigens heeft Eye in Amsterdam later dit jaar ook een tentoonstelling met werk van Just).



31.8.17 - (0)

Ik had al een beetje bange vermoedens. Het was een Bank Holiday én Notting Hill Carnival en inderdaad, toen ik afgelopen maandag kwart voor acht bij de radiostudio aankwam voor een kersverse editie van Pop Muzik was alles op slot. En die ene persoon die me misschien binnen zou kunnen laten was nergens te bereiken. Gelukkig was er woensdag nog een open plekje in het rooster dus kon ik alsnog al m'n favoriete plaatjes van de afgelopen maand draaien: Alvvays, Eerie Gaits, Faith Healer, Cinema Red and Blue, Lens Mozer et al.. Voor de luistercijfers maakte het geloof ik weinig uit. De volledige playlist staat op Facebook.



26.8.17 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Pop Polymath And Non-Musician
Zoals gezegd is er net een nieuw album van St Etienne uit en ter promotie zijn de diverse bandleden dus veelvuldig in de media te vinden. Hier wordt Bob Stanley geinterviewd door What Hifi?. Valt me eigenlijk een beetje tegen dat het pas in de tweede helft over de technische kant van het naar muziek luisteren gaat maar het doet me deugd te lezen dat Stanley nog altijd een Mini-disc gebruiker is.

That Striped Sunlight Sound
Ik dacht dat Grant & I, het boek van Robert Forster van de Go-Betweens, al lang en breed uit was. Linkte bijna precies een jaar geleden al naar een ander voorproefje. Blijkbaar was dat de Australische versie ofzo want het boek verschijnt deze week pas officieel hier in Engeland en bij Caught in the River vind je nu een ander fragment.

Fortuna Favours The Brave
Lang interview met Sean Price van Fortuna POP!, het label dat de platen van onder meer Allo Darlin', The Pains Of Being Pure At Heart, Comet Gain en de Lucksmiths uitbracht en eerder dit jaar de pijp aan Maarten gaf.

Sweet 16
Vaste rubriek in het muziektijdschrift Loud And Quiet (archief hier) waarin een muzikant herinneringen ophaalt aan de tijd dat hij/zij 16 was, inclusief foto. Deze keer met J.Mascis.

Liam Gallagher Rates His Best And Worst Haircuts
Doet wat het zegt in de kop.

De illustratie van vandaag is een still uit de video voor Everyone You Meet van The Clientele. Bij Stereogum legt de band het idee achter de clip uit. Ik woon een stukje westelijker dan hun N11 maar de atmosfeer komt me bekend voor.



13.8.17 - (0)
Leeslinks voor op zondag:

Finding The Connection
De 13 favoriete albums van Laetitia Sadier. Heel veel diepzinnige dingen heeft ze er niet over te vertellen maar het is een lekker eigenzinnige selectie (met nogal wat platen waar ze zelf op te horen is). Ik heb er een playlistje op Spotify van gemaakt, alleen de originele versie van die Ex-Futur Album is er niet te vinden.

Music To Visit
Stukje van Bob Stanley over David Essex. Stanley schrijft elke maand een column voor Record Collector (net als Luke Haines als ik het wel heb) maar die zijn zelden tot nooit voor niet-abonnees online te vinden. Deze is een uitzondering (en van ergens vorig jaar maar ik denk dat met een onderwerp als David Essex niet zo héél veel uitmaakt).

Life Harle: #1 Bestseller
Interview met Danny L Harle. Over popmuziek, newness, barok en arpeggios.

Mark E. Smith’s Guide to Longevity
Heb die nieuwe plaat van The Fall één keer gedraaid en dat was meer dan genoeg maar interviews met Mark E. Smith blijf ik graag lezen. Ook als ze best wel kort zijn.

The Hilarious Life Lessons of a Cultural Hero
Het nieuwe album van Black Grape heb ik nog niet gehoord en ik denk niet dat ik er erg veel behoefte aan heb maar interviews met Shaun Ryder blijf ik graag lezen. (De kop boven het artikel doet vermoeden dat het hetzelfde soort interview is als dat hierboven met MES maar dat is niet zo).

Het plaatje van vandaag is een voorproefje uit het boek Art Record Covers, over platenhoezen gemaakt door beeldende kunstenaars. Bij Wax Poetics kun je een interview lezen met de schrijver/samensteller, Francesco Spampinato.



12.8.17 - (1)

Ik ben helemaal vergeten hoe we vroeger aan festivalvoorpret deden. Kan me niet meer voorstellen na de bekendmaking van de line-up en het kopen van een kaartje níet meteen een Spotify-playlist te maken. In eerste instantie een hele lange met een paar tracks van alle bands en dat je die dan langzaam maar zeker schaaft en snoeit zodat het op den duur de vorm aanneemt van je ideale spoorboekje voor op de dag zelf. Neem nou mijn playlist voor het Visions Festival van afgelopen zaterdag.

Die begint met een selectie tracks van Soccer Mommy en Frankie Cosmos. Dat was meteen een beetje een pijnpuntje want die speelden tegelijkertijd. Beetje awkward geprogrammeerd want muzikaal best wel in elkaars vaarwater. Allebei dromerige, bescheiden indiegitaarpopliedjes. Gelukkig bleek Soccer Mommy een paar dagen eerder een eigen optreden te doen elders in de stad en zo kon ik op Visions naar Frankie Cosmos. Het festival speelt zich af in diverse (overdekte) venues in Bethnal Green en Hackney in oost-London en Cosmos stond in de grootste, Oval Space, en verzoop daar eerlijk gezegd een beetje. Ook met band - drummer, bassist, keyboariste - blijven de liedjes klein. En kort. En lief. Maar echt indrukwekkend wil het niet worden.

Holly MacVe was voor mij dé ontdekking van alle voorbereidende werkzaamheden in Spotify. De rest van de bands die ik wilde zien kende ik al redelijk goed. Van MacVe had ik ook wel eens wat gehoord maar met haar stem - een nogal theatrale, overdreven countrysnik die om de haverklap lijkt over te slaan; ze is vast een goeie jodelaar – had ik steeds een beetje moeite maar met wat meer geduld wen ik er aan en dan valt het kwartje want ze doet in hele mooie – theatrale, nogal overdreven – country-ballads. Haar locatie op Visions is niet ideaal. NT's is een cafe/bar/gebeuren op de tweede verdieping van een voormalig industrieel gebouw. Nogal rumoerige tent en ze is in haar eentje op gitaar of piano. En ik word ook ernstig afgeleid door het uitzicht. Het spoor dus met daarachter de geraamtes van de gashouder naast Oval Space en daar achter in de verte de skyline van London. De gherkin, de shard. Zo indrukwekkend dat ik bijna vergeet te luisteren.

Daarna stonden Sacred Paws op de speellijst en dus op mijn programma maar die heb ik op het laatste moment toch maar ingewisseld voor Kero Kero Bonito terug in Oval Space en geen spijt van gehad. Ze speelden precies dezelfde set als ik ze vorig jaar zag doen in een kelder nabij Old Street - zelfde liedjes, zelfde verkleedpartijen, zelfde attributen - maar ik word er toch enorm blij van. Niet op m'n speellijst: Liars. Want dat vind ik lelijke rotmuziek maar omdat ik een gat van een uurtje in m'n schema had toch even wezen kijken. En wat denk je? Live is het óók lelijke rotmuziek. Met een zanger in een trouwjurk en veel stroboscopische lichteffecten.

Gelukkig is een van de andere headliners meer mijn ding. Sophie speelde een paar jaar geleden ook al op Visions. Was erg goed. Geloof dat het de tijd van Bipp en Lemonade was. De echte pophits moesten nog komen maar die speelde hij allemaal al wel. Kan me nog goed herinneren hoe ik, midden in een set alle kanten op stuiterende samplepop, kippenvel kreeg van de eerste keer Just Like We Never Said Goodbye horen. Wel een beetje een rare naam als headliner. Ik bedoel, ik ben fan, maar ik geloof niet dat die ep van hem toen in 2015 de hitparades in vuur en vlam heeft gezet en sindsdien is het bovendien allemaal redelijk stil geweest. Alhoewel er momenteel wel van alles lijkt te rommelen. Er verscheen net een track die hij maakte met Cashmere Cat en MØ en hij heeft een paar nummers geproduceerd voor Charli XCX alhoewel die nog niet allemaal per se officieel verschenen zijn.

Qua podiumpresentatie is er in ieder geval weinig veranderd. Jongeman met lang haar achter een laptop. Alhoewel hij vorige keer niet zo'n enorm opgeblazen oranje jas aan had voor zo ver ik me kan herinneren. De eerste tien minuten klinken in ieder geval niets als de Sophie zoals ik die tot op heden kende. Geen ironisch gedeconstrueerde pop maar een beetje alsof de Aphex Twin verdwaald is in een onweersbui. Op een gegeven moment krijgt de muziek iets meer structuur. Denk dat we dit wel grime zouden kunnen noemen. Dikke bas. Langzame beat. Kaal. Af en toe met (fragmenten van) hiphopvocals van tracks die ik niet herken er overheen. From New York to Miami. No bras. No Panties. Zelfs google kent die niet. Zo deint het eigenlijk het grootste deel van het optreden verder. Zo tegen het eind gaat het tempo ietwat omhoog en de allerallerlaatste tracks is wél weer typisch Sophie: opgepitchte melodische vocalen, arpeggioënde synthesizers, euforisch gevoel. Uiteindelijk best lekker allemaal alhoewel hij niets bekends uit z'n eigen oeuvre speelt (draait?). Geen Lemonade. Geen Bipp. Aan mijn Spotify-playlist had ik ineens níets meer. En toch vond ik het het leukste optreden van de dag.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics