18.2.18 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

The Number Ones
Nieuwe dagelijkse serie van Tom Breihan voor Stereogum waarin hij in chronologische volgorde over alle Amerikaanse nummer 1 hits een stukje schrijft. Geen revolutionair idee - aan het begin gaf hij ruiterlijk toe dat hij precies hetzelfde ging doen als Tom Ewing's Popular - maar Breihan is waarschijnlijk mijn favoriete over-muziek-schrijver van de laatste jaren. (Alhoewel, om eerlijk te zijn, de redenen waarom ik hem zo graag lees - zelfs als hij over hiphop of hardcorepunk schrijft, wat hij vaak doet - zoals zijn persoonlijke insteek en onbeschaamde nerderige enthousiasme, misschien niet op hun best tot hun recht komen als hij over muziek van meer dan vijftig jaar terug schrijft maar dat komt hopelijk wel als we dichter bij de actualiteit raken).

Dennis, We've Been Crying Too Much
Heel lang stuk (vergeet deel twee niet) van Will Seff van Okkervil River over z'n favoriete muziekfilm ooit, Dr. Hook and the Medicine Show: Live, opnames van de band in het Duitse tv-programma Der Musikladen in 1974. Ik vond dit - mede dankzij de Youtube-embeds maar Seff's hyper-gedetailleerde beschrijvingen zijn ook niet voor de poes - leuker dan die documentaire over die verlopen Wild Romance-muzikanten die afgelopen week viral ging.

On Being In It ForThe Long Haul
Georgia Hubley van Yo La Tengo over hoe het is om meer dan 30 jaar in één band te spelen.

A Postcard From The Outer Hebrides
John Maher, de vroegere drummer van de Buzzcocks, is vandaag de dag een niet overdienstelijk fotograaf met een voorkeur voor het landschap van, en dan in het bijzonder de vervallen huizen en schuren in, de Buiten-Hebriden. Dit is de eerste aflevering van een nieuwe serie over precies dát onderwerp voor Caught By The River.

Man of the Hour
Interview met Ethio-jazz legende Hailu Mergia, van wie er volgend maand een nieuw album gaat verschijnen.

The Sky in a Room
Gino Paoli's Il Cielo In Una Stanza was nooit een nummer één hit in Amerika maar het is wel de inspiratiebron voor het nieuwste werk van Ragnar Kjartansson (bekend van). Op het orgel van het National Museum Wales in Cardiff (zie plaatje bovenaan) zal een selectie aan muzikant-zangers het nummer vijf weken lang continu ten gehore brengen. Vind het erg jammer dat het mij niet gaat lukken om voor 11 maart nog een dagtochtje naar de Welshe hoofdstad te doen. Bij Monocle Radio namen ze recentelijk een kijkje achter de schermen.



11.2.18 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Have We Got Venues For You
Vorige week was het Independent Venue Week. Ik heb het zelf gevierd door gewoon elke avond thuis op de bank te blijven zitten maar bij London in Stereo hadden ze een leuke serie korte interviews met de mensen achter sommige van mijn favoriete Londonse concertpodia zoals de (Brixton) Windmill, Paper Dress (ook een tweedehands kledingzaak) en de Lexington. En Steve Lamacq schreef voor z'n blog dit lange stuk over bezoekjes aan diverse poppodia búiten de M25 zoals de Trades Club in Hebden Bridge, het John Peel Centre in Stowmarket en de Cookie in Leicester.

Darkstar On Making Music With A Youth Centre In Liverpool
Nou wat het in de titel van het artikel zegt dus. Darkstar over een project waarin ze muziek maakten met lokale kinderen in een jeugdhonk in een achtergestelde wijk in Liverpool.

Morality Play
Ik las altijd liever óver de Fat White Family dan dat ik muziek van ze hoorde. Met z'n nieuwe project Insecure Men maakt Saul Adamczewski ineens wél gewoon toffe popliedjes (de nieuwste vind ik ook leuk) en is gelukkig ook nog steeds een boeiend interviewonderwerp.

My Life As A Mixtape
Randy Randall van No Age over vijf belangrijke liedjes in z'n leven.

The Lost Art Of Playing Glass
Videobonus. Korte documentairette (4 minuten) van Chris Funk van de Decemberists over glasorgels.



10.2.18 - (0)

Het is al weer vier maanden geleden dat ik voor het laatst iets schreef over een of ander geluidskunstproject dat me met m'n koptelefoon op door een uithoek van London deed dwalen. En nog net iets langer terug sinds de naam van Darren Hayman, de vroegere frontman van Hefner, hier viel. Met Let's Get Lost maak ik in één klap de achterstand op beide fronten weer goed.

Let's Get Lost is een sonic map van Tower Hamlets Cemetery, een voormalige begraafplaats, nu park, in Oost-London. Het komt er op neer dat er een app is met een kaart en dat als je die aanzet en je door het park loopt je aan de hand van je gps op specifieke plekken een geluidsfragment krijgt voorgeschoteld. Tenminste dat is het idee. De app is er alleen voor iPhones en ik heb een mobieltje met android. Er valt wel te improviseren door gewoon op internet de kaart in te laden en dan handmatig op de juiste plek het geluidsfragment in te starten maar ik heb toch de indruk dat het automatisme van de echte app de serendipiteit van het gewoon maar een beetje doelloos in het rond dwalen ten goede komt.

Maar de inhoud is dus hetzelfde. Vooral interviews met buurtbewoners. Over vroeger: de tweede wereldoorlog of over de wereldreizen die gemaakt werden vanuit de havens die hier iets verderop lagen. En over nu: eerste indrukken van de stad van een immigrant uit Kinshasa of een anekdote van een lokale tiener over liefdesverdriet. De fragmenten gaan op een paar uitzonderingen na – eentje over het graf van de uitbater van Charlie Brown's een bekende pub, die over liefdesverdriet nabij een graf van een boxer waarvan verteld werd dat hij is overleden aan een gebroken hart – meer over de buurt in het algemeen dan over specifieke plekken in het park. De meerwaarde van de gps-functionaliteit is dus misschien niet heel groot want alhoewel het stuk voor stuk charmante verhalen zijn, zou je ze in principe ook in een ander park kunnen luisteren. Of gewoon thuis achter je computer.

De bijdrage van Darren Hayman is overigens vrij miniem. Hij heeft echt alleen maar de muzikale achtergrondjes geleverd – tokkelende gitaren, beetje keyboards – maar die zijn in het geheel verder niet zo belangrijk. Het is trouwens een superlief park.



5.2.18 - (0)

De filmselectie van het afgelopen weekend draaide om Sahel Sounds. Vooral bekend als label - en blog - maar dus ook voorzichtig actief op het witte doek. Een paar jaar terug debuteerden ze met een soort van versie van Prince's Purple Rain in de Touareg taal en blijkbaar smaakte dat naar meer want vorig jaar maakten ze, wederom gefinancierd via Kickstarter, een tweede speelfilm, Zerzura (trailer). Het speelt zich weer af in de omgeving van Agadez in Niger en is meer een soort van avonturenfilm. Jongeman van het platteland - Ahmoudou Madassane, gitarist van Mdou Moctar - gaat op zoek naar z'n broer die lang geleden naar de grote stad trok en waar sindsdien niets meer van is vernomen. Ik vind hem een stuk minder geslaagd dan die vorige, Akounak Tedalat Taha Tazoughai. De beelden van de Sahel zijn nog steeds even indrukwekkend maar het verhaal is nogal knullig. Je creeërt geen dramatische spanning door simpelweg zo nu en dan iemand met een pistool of een zwaard tegenover onze hoofdpersoon neer te zetten. Er moet op zo'n tocht door de woestijn iets meer op het spel staan. Misschien dat de mystieke elementen - een magisch zwaard, een mysterieuze oasis - verwijzingen zijn naar lokale volksverhalen maar ook dat hangt allemaal een beetje, no pun intented, als los zand aan elkaar. De sfeer is mooi neergezet - duidelijk bedoeld als een Western en de soundtrack sluit daar mooi op aan - en de special effects zijn aandoenlijk knullig maar zonder goed verhaal blijft het toch een beetje een lange zit. Geen idee trouwens waar je als niet-Kickstarter-supporter je deze film zou kunnen zien.

Ik zag ook A Story of Sahel Sounds (trailer) een documentaire óver Sahel Sounds. We zien Christopher Kirkley, de grote man achter het label, thuis in Portland (achter de balie bij Mississippi Records bijvoorbeeld) en onderweg. Op zoek naar muzikanten en nieuwe muziek in Niger en op toer met Mdou Moctar in Europa. Een van de aardigste scenes speelt zich af op, volgens mij, de Valkhof Affaire waar Thomas Azier een dolenthousiaste fan bij Mdou Moctar blijkt te zijn. De documentaire geeft een aardig kijkje achter de schermen bij het label - en zit ook weer boordevol toffe muziek - maar had wel iets informatiever mogen zijn. Waar zijn we? Wie is wie? Niet alles hoeft uitgelegd te worden maar hier en daar een stukje context had wel behulpzaam geweest om het meer dan een verzameling sfeer en indrukken te laten zijn. Deze film kun je, tegen betaling, kijken op Vimeo. Ik kon hem zelf zien op m'n Amazon Prime. Kirkley werkt overigens al weer aan een nieuwe film, dat moet een woestijnvariant op de Titanic worden.



27.1.18 - (0)

De eerste Pop Muzik van het jaar van afgelopen maandag op K2K Radio was een erg geslaagde, al zeg ik het zelf. Technisch niet al te veel fouten geloof ik en muzikaal lekker divers: nieuwe muziek van onder meer Salad Boys, Lake Ruth, the Go! Team en een dozijn artiesten waar je waarschijnlijk helemaal nog nooit van gehoord hebt, een album van de maand met ouwe muziek uit onder meer Marokko en Sudan. En, ergens in het tweede uur, Cilla Black. Gewoon, omdat het mijn radioprogramma is. Meer informatie op Facebook.



21.1.18 - (1)

Leeslinks voor op Zondag:

Real Culture: Jonathan Lethem
Ja, weer Jonathan Lethem. De schrijver - Motherless Brooklyn, Fortress of Solitude - was vorig jaar een van de samenstellers van Shake It Up: Great American Writing on Rock and Pop From Elvis to Jay Z, een kloeke verzameling Amerikaanse muziekschrijverij van vroeger tot nu. Hier wordt hij in de LA Review of Books daarover aan de tand gevoeld.

The Grunge Gold Rush
Over al die gitaarbands die begin jaren negentig in het spoor van Nirvana getekend werden door grote platenmaatschappijen die vervolgens geen idee hadden wat ze er mee aan moesten.

Paul McCartney On His Live As A Bassist
Opeens uit een of andere stoffige la opgeduikeld: een lang interview uit 1994 met Paul McCartney over de basgitaar.

Just Can't Get Enough
Simon Reynolds over Mute Records.

Worldwide FM Special: The Gold Griot
Audiobonus. Radiodocumentaire over de muziek in het leven en het werk van Jean Michel Basquiat met veel voorbeelden, dat is het voordeel van audio. Naar aanleiding van de grote Basquiat tentoonstelling die nog tot volgend weekend in de Barbican te zien is. (directe mp3-link)



7.1.18 - (0)

Leeslinks op Zondag:

5-10-15-20: Jonathan Lethem
Een oudje maar ik had hem zelf afgelopen zomer gemist dus misschien geldt dat voor jou ook. In de vaste rubriek in Pitchfork waarbij een prominent figuur aan de hand van een paar vaste ijkpunten zijn of haar muzikale (smaak)ontwikkeling vertelt, deze keer schrijver Jonathan Lethem (Motherless Brooklyn, Fortress of Solitude).

A Psychogeographic Trip Through King Krule’s London
Laura Grace Ford psychogeografeert zich in een slag in de rondte naar aanleiding van het meest recente album van King Krule.

All Night Long
Uitgever Mathew Clayton over z'n eerste rave (iemands ietwat uit de hand gelopen 21ste verjaardagsfeestje ergens op een boerenveld in Sussex met het DiY Sound System).

Abba: Super Troupers
Audiobonus. Radiodocumentaire (25 minuten) over de grote immersive Abba-tentoonstelling die momenteel in het Southbank Centre te zien is.



3.1.18 - (0)

Afgelopen jaar bestond de Amsterdamse concertzaal OCCII - Onafhankelijk Cultureel Centrum In It - 25 jaar. Onder meer Polderlicht, Vice's Noisey en Louder Than War blikten terug.

Mijn eerste bezoek aan het zaaltje aan het eind van het Vondelpark dateert, volgens het alwetende internet, van December '94. Ik had bij de VPRO op de radio kaartjes gewonnen voor een concert van de plinkeplonkende Moonshake-afsplitsing Laika. Ik kan me weinig tot niets herinneren van het optreden zelf. Alleen dat het er geraken nogal een expeditie was vanuit de provincie. Er staat me iets van bij dat we het concert zelf voortijdig hebben moeten verlaten omdat we ook weer terug moesten en het programma die avond nogal laat begon en/of flink uitliep. Dat zou in de jaren dat ik er wel een trouwe bezoeker was overigens een terugkerend thema blijken.

De daaropvolgende jaren kwam ik er zelden want, zoals gezegd, vanuit buiten Amsterdam was de Amstelveense Weg lastig te bereiken met het OV en de laatste tram richting CS ging meestal eerder dan de headliner van de avond op het podium stond. Pas toen ik naar Amsterdam verhuisde kwam ik er regelmatig. Toch heb ik een beetje moeite eventuele legendarische concerten die ik er gezien heb voor de geest te halen. Weet wel bij welke vermaarde avonden ik, ondanks dat ik inmiddels slechts een paar straten verderop woonde, vroegtijdig naar huis ben gegaan. Bij de Keniaanse duimpiano's van Konono No.1 bijvoorbeeld. Mijn excuus daar is dat dat ook de eerste keer was dat ik de Ex zag, die deden het voorprogramma, en dat zo overrompelend vond dat ik het na één nummer Konono No.1 wel weer genoeg vond. (En één zo'n nummer van Konono No.1 duurt ook al snel een minuut of twintig). Bij het fameuze gitaar-en-drums noise-duo Lightning Bolt, hun truukje was dat ze niet óp het podium maar ergens in de (propvolle) zaal speelde, ben ik ook na een half uurtje ofzo weggelopen. Had het wel weer gezien.

Mijn meest recente concert aldaar was een paar dagen voor de afgelopen Kerst; een door Arnold van Zea samengestelde avond met Nederlandse bands van divers pluimage. Ik was er al lang niet geweest. De zaal is er in de tussentijd flink op vooruitgegaan. De buitenkant zag er al een tijdje netjes uit maar sinds kort ziet het er blijkbaar ook binnen niet meer uit als een uitgewoond kraakpand. Vooral dat behangetje op de muren doet wonderen. Wat er ook veranderd is, is dat er een strak tijdsschema wordt aangehouden. De eerste band mis ik dus. Baby Galaxy zie ik wel. Die vallen me een beetje tegen. Hun 90ies indierock vliegt alle kanten op - net als, al in het derde nummer, de basgitaar - maar slechts af en toe een richting die ik interessant vind. Naar Willie Darktrousers en de Splinters was ik erg nieuwsgierig. Hun ding is dat ze rockmuziek doen met enorm veel autotune over de zang. Beetje Drake meets Queens of the Stoneage. Ik vind het wel wat hebben. Juist ook omdat het een geluid is dat veel mensen tegen de haren instrijkt. Ze kunnen nog wel nét iets overtuigerende nummers - refreintjes, hooks, riffs - gebruiken anders blijft het een beetje hangen in een gimmick.

Headliners zijn It Dockumer Lokaelstje. Legendarische namen van vroeger en zo klinkt en oogt het ook. Vast heel leuk als je er nostalgische gevoelens bij hebt. Voor mij geldt dat niet en het enthousiasme van de oudere jongeren op en voor het podium is aanstekelijk genoeg om het een kwartiertje vol te houden maar dan heb ik wel weer genoeg van dit soort 80ies indierock. Het nummer dat de bassist/zanger helemaal aan het begin doet met een dichter vind ik met voorsprong het leukst maar dat hoorde dus niet echt bij het optreden. Op de Overtoom haal ik nog net de laatste tram richting Centraal Station.



1.1.18 - (0)

Op de Net na de valreep. Eindejaarslijstje!

10 Spirit Fest - Spirit Fest
Oftewel Tenniscoats plus Markus Acher van de Notwist plus vrienden. Recentelijk nog een flinke boom over opgezet.

9 Sound Of Ceres - The Twin
Ik hou gewoon erg van retrofuturistische electropop die me doet denken aan Broadcast.

8 Waxahatchee - Out In The Storm
Indierock. Degelijke, doortimmerde, meeslepende indierock.

7 The Blow - Brand New Abyss
Bijna gediskwalificeerd omdat het buiten de VS niet op Spotify staat en ook niet op Bandcamp ofzo en op Soundcloud staan precies de iets minder representatieve nummers.

6 Alvvays - Antisocialites
Ik hou gewoon erg van dromerige indiepop met zweefgitaren en alles. Zie ook nummer 3.

5 Hand Habits - Wildly Idle (Humble Before The Void)
Ik hou gewoon erg van halfslaperige Americana die me doet denken aan Mazzy Star. De afgelopen jaren was het vaak een plaat van Widowspeak die deze plek in m'n eindejaarslijstje bezette maar om een of andere manier wilde Expect The Best niet klikken.

4 The War on Drugs - A Deeper Understanding
Ik hou níet bepaald van Dire Straits. Dacht ik.

3 Hazel English - Just Give In/Never Going Home
Zie nummer 6. Maar dan met van die lekkere stramme drums en, wat mij betreft, nog net iets betere liedjes.

2 Jane Weaver - Modern Kosmology
Meer spacende electronica met een organisch kloppend kraurockhart. Meer aanleidingen om de naam van Broadcast (en Stereolab) te droppen.

1 Mount Eerie - A Crow Looked At Me
Phil Elverum en ik gaan way back. Al vanaf z'n album Don't Wake Me Up in 1999 via die keer dat hij jammend met Hiramika Hi-Fi en Arnold van Zea in de Bakkerij in Castricum stond en z'n naamsverandering van The Microphones in Mount Eerie en verder. Z'n muziek was altijd groots en wijds. Het klonk als het weer en het landschap van het noordwesten van de Verenigde Staten. En toen ging ineens z'n vrouw, en de moeder van z'n paar maanden oude dochter, dood. In de maanden die volgde maakte hij, in haar studio met haar instrumenten, deze liedjes. Niet omdat hij zou graag wilde maar omdat dat nu eenmaal is wat hij doet, muziek maken. Maar hele andere muziek. Alhoewel de melodieën nog steeds des Elverums klinken zijn productie en teksten kaal en direct. Geen plek voor versiering. Of beeldspraak. Of rijmwoorden. Het resultaat is een plaat die zo mooi is dat het pijn doet om er naar te luisteren (en waar het moeilijk is over te schrijven zonder aanstellerig te klinken).



24.12.17 - (0)

Tradities zijn er om in ere te houden. Behalve stomme tradities. Die niet. Maar als je een radioprogramma maakt met muziek móet je de laatste aflevering van het jaar terugkijken. Dat hoort. In de laatste Pop Muzik van het jaar (nu alvast online, de officiële broadcast zou eigenlijk pas maandag zijn) dus veel favorieten van de afgelopen twaalf maanden, voor zo ver nog niet eerder gedraaid. Tracks van albums van de maand. Track van albums die bij nader inzien misschien albums van de maand hadden moeten zijn. Paar losse dingen waar ik gewoon niet aan toe was gekomen. Louvre van Lorde. En dat alles aangelengd met een royale selectie kerstliedjes. Want dat hoort óók. Luisteren doe je op Mixcloud, de tracklisting staat op Facebook



17.12.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Ed Sheeran And Jeremy Corbyn Are Evil Twins
Interviews met Mark E. Smith zijn altijd lezenswaardig. Deze is, alhoewel deze week in de krant verschenen, al wat ouder want de gezondheid van MES is sindsdien hard achteruit gegaan en het recente concert van The Fall hier in London vorige maand moest op het laatste moment worden afgelast.

Japanese Breakfast Had A Good 2017
Michelle Zauner van Japanese Breakfast over 2017, Korea en het maken van video's.

An Oral History of Shoom
Ah toe opa, vertel nog eens keer over hoe een handvol Britse dj's - Paul Oakenfold, Danny Rampling - in 1987 naar Ibiza gingen en daar house ontdekten.

Simon Raymonde On Perseverance
Simon Raymonde (Cocteau Twins, Bella Union Records) over muziek maken, failliet gaan en z'n nieuwe solo-album.

Walk on the Wild Side
Youtubebonus. Korte documentairette over de 4 frappante figuren die de inspiratie waren voor Lou Reed's Walk On The Wild Side.

Het plaatje van vandaag heb ik ergens van Facebook en is als het goed is van Geoff McFetridge alhoewel ik zo snel het origineel niet kan vinden.



12.12.17 - (0)

Eens in de zoveel tijd kijk ik op de Discogs-pagina van de Japanse band Tenniscoats en dan zucht ik moedeloos. Meestal zijn er in de tussentijd weer een paar nieuwe ep's en/of albums verschenen en het is mijn ervaring dat die dingen in de regel met geen mogelijkheid hier, buiten Japan, te verkrijgen zijn terwijl ik ze wel graag zou willen horen. Ben namelijk best wel fan van het duo. Zij is Saya Ueno. Hij Takashi Ueno. Dit interview van 10 jaar terug is een aardige introductie, vooral als je tijdens het lezen dat youtube-filmpje met die op straat opgenomen versie van Baibaba Bimba aanklikt. Zo klonken Tenniscoats 8 jaar geleden en zo klinken ze vandaag de dag eigenlijk nog steeds. Dromerige liedjes met tokkelende gitaar en eindeloos buitelende melodieën op zang en melodica. Ik hou erg van de kinderlijke ongekunsteldheid in de liedjes van Tenniscoats. Eenvoudige muzikale figuren maar de manier waarop ze deze vervolgens door elkaar vlechten is wonderschoon.

Daarom is het dus zo jammer dat hun muziek aan deze kant van de wereld zo slecht verkrijgbaar is. De Japanse muziekindustrie lijkt echt helemaal z'n eigen biotoop. Websites van labels en mailorders zijn steevast alleen in het Japans en aan mp3's, laat staan gewoon Bandcamp, lijken ze daar ook niet te doen. De laatste plaat van het tweetal die een beetje redelijk verkrijgbaar was, was Papa's Ear uit 2012. Sindsdien hebben ze, zoals je zelf kunt zien, niet stil gezeten. De afgelopen jaren brachten ze een serie albums uit onder de naam Music Exists volume 1 tot en met 4. De eerste twee zijn geloof ik inmiddels hier en daar op cd bij een postorder te bestellen maar voor deel 3 moest ik met m'n vingers gekruist dat ik er geen virus aan zou over houden op een schimmig Russisch mp3-blog op willekeurige knoppen drukken in de hoop dat ze me naar een downloadlink zouden leiden. Voor deel 4 ving ik louter bot.

En dan zijn er nog recentelijkere projecten. Zoals de twee cassettes (een, twee) onder de naam DJ Tenniscoats met nogal opvallende tracklistings: T-Pain? Missy Elliott? Mobb Deep? Het eerste deel heeft iemand op Mixcloud gezet. Het blijkt een project waarbij de band nieuwe melodieën zingt (en tokkelt) over instrumentale versies van de hiphop en r&b-titels op de tracklisting. Het is meer curieus dan goed en zelfs na lang googelen blijft deel 2 onvindbaar. (Okay, hier is het misschien wel te begrijpen waarom ze niet eenvoudig, en officieel, verkrijgbaar zijn). Soms loont het de moeite te blijven zoeken. Die 7" met Bibi van 2016 kun je op één plek in de wereld kopen, Monorail in Glasgow. (De beschrijving over hoe Bibi de tekst schreef toen z/hij 5 was en het nu zingt as a more mature 8 year old is dan weer erg aandoenlijk).

Het gekke van de on-internationale houding van de band is dat het hierbij vooral om de verkrijgbaarheid van haar platen gaat. Het tweetal zelf werkt met enige regelmaat samen met 'westerse' muzikanten. Ze maakten in het verleden platen met onder meer de Pastels, Deerhoof en Jad Fair (en Norman Blake). Hoogtepunten uit de samenwerking met laatstgenoemde werd afgelopen jaar bijeengebracht op een dubbel-lp. Jammer genoeg is mijn weerzin jegens (de muziek van) Jad Fair groter dan mijn liefde voor de muziek van Tenniscoats. Van de samenwerking tusssen Saya en Satomi Matsuzaki van Deerhoof verscheen er dit jaar ook een mini-album onder de bandnaam Oneone die gewoon moeiteloos (en gratis zelfs) verkrijgbaar was.

En dan was er een paar maanden terug ineens Spirit Fest van Spirit Fest, een collaboratie tussen de twee van Tenniscoats en Markus Acher van de Notwist en een paar van zijn muzikale vrienden. Het is een prachtplaat. Alles wat ik mooi vind aan de muziek van Tenniscoats - de vrijheid, de onbevangenheid - afgemaakt met een subtiel randje Duitse degelijkheid. Afgelopen donderdag speelde het hele gezelschap live hier in London, in het zaaltje van de Islington pub in Islington. Het duo voor op het podium in hun wijde hippiekledij op akoestische gitaar, keyboard, melodica en een soort luchtorgel. De drie Duitsers daarachter met hun overhemden dicht tot het bovenste knoopje en meer gitaren en een half drumstel. Het was precies zo mooi als de plaat maar dan nog ietsje vrijer en onbevangener. Probleem met de improvisatorische manier van muziek maken van Tenniscoats is dat 'een einde aan je liedje maken' een beetje een lastig concept is. Als je er eenmaal lekker inzit is het makkelijk eindeloos tegenmelodieën te verzinnen en zo door te kabbelen. Gelukkig hou ik wel van een goeie tegenmelodie. En na afloop m'n portemonnee leeggekocht bij de merchtafel.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics