27.7.16 - (0)

Afgelopen maandag voor het eerst op de fiets naar de radiostudio voor m'n maandelijkse dosis Pop Muzik. Dat leek me altijd een beetje eng want terug in het donker. De laatste jaren gaat het weliswaar stukken beter qua fietscultuur in London maar in de buitenwijken blijft het nog erg behelpen. Van de studio naar huis moet ik bijvoorbeeld over dit verkeerspunt. Die rooie baan aan de linkerkant is dus niet het fietspad maar de busbaan (er is geen fietspad) en sowieso is het de bedoeling dat ik hier rechts voorsorteer. Op een acht(zes?)baansweg ja. Geen pretje bij daglicht; doodeng in het donker. Maar met het OV is het, ondanks dat het mijn lokaalste radiostation is, ook altijd een gedoe. Of een paar keer overstappen. Of lang lopen dan bus/metro dan weer lang lopen. Wegens het zomerse weer sloeg deze keer de afweging tussen gevaar en gedoe uit in het voordeel van het eerste. Niet dat daar verder in de uitzending iets van te merken is. Als ik de eerste paar minuten wat buiten adem klink is dat niet vanwege het fietsen maar omdat de studiomanager - en belangrijker: de sleutel van de studio - tot iets na het officiële aanvangstijdstip van mijn show in geen velden of wegen te bekennen was. Maar goed, uiteindelijk kwam het allemaal redelijk goed. En ik overleefde de fietsrit naar huis ook nog eens. Pop Muzik zit ook op Facebook.



25.7.16 - (0)

Ruimtegebrek, was het voornaamste argument. Maar ik kan me zo voorstellen dat de geschatte opbrengst van $13miljoen ook wel een beetje meespeelde toen de nabestaanden van David Bowie besloten z'n kunstverzameling in de verkoop te doen. In november komt de collectie bij Sotheby's in London onder de hamer en om het vuurtje al vast een beetje op te stoken is er momenteel een selectie te bewonderen in de dependence van het veilinghuis is St. George Street in Mayfair. Heel erg hun hard hun best hoeven ze voor dit vuurtje trouwens niet te doen want over interesse lijken ze niet te hoeven klagen. Vooral bij een artiest met de eigenzinnigheid van David Bowie kun je niet helpen niet nieuwsgierig te zijn naar zijn smaak en invloeden op andere terreinen. De boeken die hij las. En de kunst die hij aan de muur had hangen.

Bij Sotheby's weten ze hoe ze zoiets presenteren. In de ontvangsthal staat z'n persoonlijke platenspeler (ook te koop) met daarnaast op de muur een lijstje met favoriete platen dat Bowie ooit voor de Vanity Fair ofzo samenstelde. In de grotere van de twee toonzalen een paar enorme portretfoto's van Bowie op de muur en z'n greatest hits uit de (nogal blikkerige) speakers. Het lijkt een beetje een poging te verhullen dat er aan de kunstwerken die er te zien zijn eigenlijk weinig specifieke Bowie-heid te ontdekken is. Laat staan dat de selectie een coherent verhaal vertelt over de mens of de kunstenaar Bowie. Misschien ook wel te veel gevraagd maar je hoopt er natuurlijk wel een beetje op.

Om eerlijk te zijn is de verzameling design en meubilair in het midden van de zaal het meest in het oog springend. Een fleurig maar wat ongemakkelijk ogende Pop-bank bijvoorbeeld en veel voorwerpen van Ettore Sottsass vol kleur en patronen en andere gekkigheid. De spin painting van Damien Hirst op de muur erachter komt ineens bescheiden over. Lijkt me een nieuwe ervaring voor Hirst. Verder hangt er een hele aardige Basquiat waar vooral het verhaal er achter - dat Bowie het kocht nadat hij in de film over Basquiat de rol van Andy Warhol speelde - het bijzonder maakt. Dat geldt ook voor de Auerbach, waarvan Bowie ooit zei dat hij wilde klinken zoals dat er uit zag (de twee-dimensionale versie mist het effect van de centimeters diepe lagen verf). Bij de overige werken ontbreekt in de regel zo'n aansprekende anekdote en die moeten het dan vooral van het aura van Bowie in het algemeen hebben om bijzonder geacht te worden. Niet altijd met succes wat mij betreft.

De Highlights Preview is nog tot 9 augustus in London te zien en gaat daarna op wereldtour langs LA, New York en Hong Kong. Dit filmpje van ITV News geeft ook een aardige indruk. Begin november, vlak voor de veiling, zal het hele aanbod te zien zijn bij Sotheby's New Bond Street.



23.7.16 - (0)

Lees-, luister- en kijklinks om op te klikken in het weekend:

Our Band Should Not Be Your Life
De zomerluwte is een goeie gelegenheid om eindelijk eens door die ellenlange lijst met gebookmarkte en op andere manieren tot later lezen bewaarde artikelen te spitten. De Quarterbacks was ik eigenlijk weer een beetje vergeten terwijl ze vorig jaar toch een hele leuke plaat hadden en hier in London een ietwat raar maar memorabel optreden gaven. Dat ietwat raar maar memorabel lijkt uit deze reportage (van begin dit jaar) sowieso de algemene insteek van de band te zijn.

The Green Door Studio: Live from Glasgow
Deze is nog ouder. Portret (uit 2014) van de Green Door Studios in Glasgow. Doen hele sympathieke dingen. Kwam onder mijn aandacht omdat ik op zoek was naar meer informatie over de Green Door All-Stars onder welke naam er eind vorig jaar een interessant album verschenen waarop muzikanten uit Ghana, Belize en Glasgow met elkaar en diverse electronische apparatuur in de weer waren. Oh kijk, hier een iets recenter stuk over dat project in het bijzonder.

Neues von Jan St. Werner
Pas op! Geluidskunst! Wat ik aardig vind aan deze uitzening van WDR3's Open Sounds is dat de werken die uitgezonden worden - twee dingen van Mouse on Mars's Jan St. Werner met vocale bijdragen van respectievelijk Damo Suzuki en Mark E. Smith - vakkundig ingeleid worden met een kort gesprekje en een uitleg zodat je weet wat je ongeveer hoort en wat de bedoeling erachter is. Het laatste deel van de uitzending is een recente live-opname van Mouse on Mars.

Keine Atempause
Ineens was Düsseldorf helemaal hip afgelopen week. DJ Broadcast ging op bezoek en doet verslag van de hipste bands en clubs en opvallend veel van die namen komen ook weer terug in deze documentaire bij de WDR over de punktijd in de stad.

Why Only The Bangles Broke Out Of The Paisley Underground?
Waarom de Bangles wel doorbraken en de Dream Syndicate of Green on Red niet.



21.7.16 - (0)

Met enige (on)regelmaat lever ik een bijdrage aan Licking The Rabbit, het soort-van (en Engelstalige) vervolg op Kicking The Habbit (rip). In het kader van een milieubewust stukje contentrecycling (en een beetje omdat ze daar anoniem staan tussen de andere posts) leek het me wel een aardig idee om een paar van m'n favorieten op deze stek nog eens extra onder de aandacht te brengen.

Manuela - Cracks In The Concrete
Toen Nick McCarthy een paar weken terug aankondigde dat hij even pauze nam als gitarist in Franz Ferdinand om meer tijd met z'n familie door te brengen, zei hij dat niet zo maar om beleefd te zijn. Want bijna meteen is hij weer terug, als de helft van Manuela, een project met (en vernoemd naar) z'n vrouw, Manuela Gernedel. Hun debuutsingle Cracks in the Concrete is een fijn krasserig stukje Europese new wave pop.

Toothless - Palm's Backside
Toothless is het solo-project van Ed Nash. Die ken je wellicht beter als de (vroegere?) bassist in Bombay Bicycle Club. Op z'n nieuwe single, het lieve en beetje introverte Palm's Backside, kreeg hij vocale hulp van Marika Hackman. Als tegenprestatie nam hij haar mee naar het Engelse badplaatsje Hemsby, op een zo te zien niet bepaald zonnige dag bovendien, om een video op te nemen. Leek me een beetje een oneerlijke deal.

Okkervil River - Okkervil River RIP
Okkervil River maakte me nogal aan het schrikken een paar weken terug toen ze een nieuw nummer met de titel Okkervil River RIP dropte. Gelukkig blijken de verhalen over hun heengaan ietwat overdreven (die zin werkte beter in het Engels...). Het nummer is een voorproefje van hun nieuwe album Away en ze hebben er nu ook een sjieke video voor gemaakt en dat soort dingen doe je niet als je op het punt staat uit elkaar te gaan als band, toch? Hoop ik tenminste. Even afkloppen. Okkervil River's theatrale Americana klinkt altijd wel een beetje hetzelfde maar ik zou ze enorm missen als ze niet om de paar jaar met een nieuw album zouden komen.

Wedding Present - Bear
Na een paar jaar het Je Klassieke Plaat Integraal Live Spelen ding te hebben gedaan, hebben de Wedding Present aangekondigd in september met een nieuw album te komen. Het belooft zelfs meer dan een standaard album te worden. David Gedge heeft zich overduidelijk laten inspireren door Beyoncé's Lemonade en Going, Going... lijkt een waar multimediaspektakel te worden waarbij elk nummer vergezeld wordt door een video. Laten we hopen dat die filmpjes iets spannender zijn dan die van dit voorproefje, Bear, want hier gebeurt niet zo bijzonder veel. Best aardig liedje verder.

(Intussen is er ook een tweede liedje de wereld ingestuurd, met video. Visueel gebeurt er wederom weinig maar Sprague laat muzikaal wel een hele andere kant van de Weddoes horen).

Ken - The Movie
Meestal gaan de posts op Licking The Rabbit over één liedje en dan zijn er de uitzonderingen. Dit is een Kickstarter Indiegogo-trailer voor een film met Ken Stringfellow van de Posies in de hoofdrol. En het is dus geen documentaire maar een speelfilm waarin Stringfellow een muzikant speelt die Ken heet. Het is voor het eerst dat hij acteert. Ze hebben nog wel een beetje geld nodig voordat ze beginnen met draaien.



18.7.16 - (0)

Over bands die live een eigen soundtrack bij een film spelen gesproken. De Asian Dub Foundation die de soundtrack doen bij de Franse cultklassieker La Haine was afgelopen zaterdag de headliner op (de eerste avond van) de Walthamstow Garden Party. Vond ik best een gedurfde move. Nou wist ik om te beginnen eerlijk gezegd al niet dat de Asian Dub Foundation nog actief was maar zoals ik van de week al concludeerde is het concept, hoe tof het er ook op papier uitziet, geen garantie voor artistiek succes, laat staan voor een spetterende uitsmijter voor je festival. Nou is La Haine gelukkig een erg onderhoudende (en helaas ook altijd wel actuele) film met een spanningsboog – veel lanterfanten met af en toe explosieve actie – waar het goed bij musiceren is. En een film met ondertiteling zodat het niet zo veel uitmaakt voor het begrip als een paar muzikanten er hun dub-met-rockgitaren-en-hier-en-daar-wat-tabla-ding dwars doorheen doen. Want dat is namelijk de ADF-aanpak (of eigenlijk: een afvaardiging van, ze zijn met z'n drieën: drummer, bassist en iemand voor de electronica, geen vocalisten dus). Eigenlijk een heel prima combinatie. Soms heb je helemaal niet door dat het niet per se de originele soundtrack is die door de tent klinkt. Maar het blijft een film als afsluiter van een muziekfestival. Niet echt ideaal, zo met staand publiek. Vind het voor het project spreken dat ik het zonder al te veel moeite bijna een uur volhoud maar dan ga ik toch echt op huis aan. Me voornemend binnenkort La Haine weer eens te gaan kijken, gewoon op de bank.

Want ik had er al een flinke festivaldag opzitten. Miste de eerste helft van Islam Chipsy wegens enorme rij om het park in te komen maar dat blijkt niet zo erg. De Egyptenaar staat driftig op z'n synthesizer te pielen – zo te zien kwistig gebruik makend van de pitch-knop voor dat glijende effect – maar hij komt nauwelijks boven het geweld van z'n twee drummers uit. Zonde. Gek genoeg staat het publiek wel massaal aan het dansen. Op een veredelde drumsolo. De krautjazzers van Rocketnumbernine daarentegen zijn parels voor de zwijnen op het kleinere openluchtpodium. Toen ik er eerder op de dag langsliep stond Wolf Girl voor een handvol enthousiast dansende peuters te spelen maar die zijn inmiddels naar bed denk ik dus speelt Rocketnumbernine voor een veld met een paar handenvol zonnende mensen op kleedjes enzo. Moet zeggen dat het tweetal – in zZz opstelling: toetsenist en drummer, laatste wel zonder microfoon – ook niet echt z'n best doet er meer van te maken. Beetje landerig pielen ze op hun instrumenten en draaien ze aan de effectknoppen. Het verschil tussen 'we staan onze instrumenten nog te stemmen' en 'dit is het eerste liedje' is niet echt groot.



16.7.16 - (0)

Leeslinks voor in je weekend:

Still Point
Voordat ze een van de oprichters van de legendarische BBC Radiophonic Workshop werd, componeerde een jonge Daphne Oram een werk voor orkest en speciaal geprepareerde voorbespeelde muziekdragers die tijdens de uitvoering live gemanipuleerd diende te worden ie. een werk voor orkest en scratcher. Soort van. En dat dus in 1949. Helaas is het werk nooit uitgevoerd en lijkt de originele partituur te zijn verdwenen. Dit best wel lange artikel beschrijft een sterk staaltje muzikale archeologie waarbij op basis van archiefstukken en fragmenten het werk, Still Point, zo nauwkeurig mogelijk werd gereconstrueerd om vervolgens, eerder dit jaar, te worden uitgevoerd. Er zit dus ook een audiolink bij om het resultaat te beluisteren.

Search and Discovery
Pixies-drummer David Lovering over z'n liefde voor metaaldetectie.

No Sleep Till Upper Slaughter
Wat zou een leeslinks-voor-het-weekend overzicht zijn zonder een artikel over Darren Hayman? De ex-Hefner frontman is nog steeds bezig met z'n Thankful Villages-project en dit fijne Guardian-artikel gaat vooral over de ervaringen en reacties tot nu toe.

Ein Beispiel Britischer Selbstüberschätzung
Wat zou een leeslinks-voor-het-weekend overzicht zijn zonder een bijdrage van St. Etienne's Bob Stanley? Hier verhandelt hij, in het Duits!, over de relatie tussen Britse popmuziek en Brexit.

Het plaatje van vandaag is om te vieren dat de ghettoblaster vandaag precies 35 jaar oud is.



12.7.16 - (0)

In 2011 verzorgde de punkband Fucked Up in het kader van een filmfestival in Toronto de live-soundtrack bij de stomme film West of Zanzibar uit 1928. Het studio-opnames duurden vervolgens even maar inmiddels is de soundtrack ook als album uitgebracht. Ik kocht hem blind – ik hou wel van de punk van Fucked Up – maar ik vond het nogal een saaie plaat. Niet zo gek natuurlijk. De muziek is bedoeld als begeleiding bij iets anders. Nou is de film in kwestie zonder al te veel problemen ook online te vinden dus het leek me aardig om de soundtrack ook eens in z'n beoogde context te beluisteren. Praktisch gezien was dat overigens nog niet zo heel makkelijk want de versie van de film die ik tot m'n beschikking had duurde 59 minuten terwijl de soundtrack in totaal 65 minuten lang was. Maar goed, gewoon de video en de muziek ongeveer tegelijk aangezet en we zien wel waar het schip strandt.

De film begint met een goochelaar wiens vrouw er van doorgaat met een andere man richting Afrika. Bij de ruzie die hierbij ontstaat wordt onze goochelaar door die nieuwe geliefde ergens vanaf geduwd, valt ongelukkig en raakt verlamd in z'n benen. In de volgende scene is de vrouw weer terug, met een baby, maar overlijdt meteen. Vervolgens is er een sprong van een jaar of 18 én verplaatst het hele verhaal zich naar Afrika waar de goochelaar nu een inheemse stam met z'n goocheltrucs in de ban houdt. Zijn doel is wraak te nemen op z'n rivaal door z'n ivoor te stelen en die dochter, die blijkbaar is meegekomen, ongelukkig te maken. Het is best een ingewikkeld verhaal voor een film van een uurtje dat vooral verteld moet worden aan de hand van tekstkaarten (en dan zijn er ook nog allerlei spannende plottwists tegen het einde).

Met een beetje goeie wil kun je op basis van de titels de juiste songs van Fucked Up bij de juiste scenes instarten (ze staan in de goeie volgorde, ze lijken alleen vaak iets te lang of te kort). Maar om eerlijk te zijn past de muziek van Fucked Up niet echt bij de sfeer van de film. Het verhaal is in principe wel donker genoeg om gelardeerd te kunnen worden met wat grimmige gitaarexercities maar de Afrikaanse context en de ietwat knullige motoriek van zo'n jaren '20 film in het algemeen, clashen nogal met het eigentijdse rockgeluid van de Canadezen. Het is me totaal onduidelijk waarom de band nou precies deze film uitkoos om te besoundtracken. Het is sowieso vaak een gevaar bij bands die een nieuwe soundtrack bij een ouwe film maken dat het ego van de muzikanten in de weg zit. Ik hoor hier ook gewoon te veel Fucked Up en te weinig ondersteuning van het verhaal en de beelden. De film zelf is best een aardig curiosum om eens te zien (maar ook best wel racistisch) maar een beetje zonde van de muziek dus.



28.6.16 - (0)

Kwam er de middag voor de uitzending pas achter dat ik Pop Muzik deze maand precies zou presenteren als Engeland tegen IJsland zou voetballen. Toen was het helaas te laat om daar nog iets aan te doen. Ik had m'n cd'tjes met de tracks die ik wilde draaien al gebrand. Het al een paar dagen oude nieuws over de Brexit laat ik trouwens ook links liggen alhoewel de tracklisting - met nummers van onder andere Angelic Milk, Klaus Johann Grobe, Ricky Hollywood, Christiane Rösinger en Gwenno - behoorlijk pan-Europees is. Maar dat is eigenlijk elke maand zo. Verder is het album van de maand van Whyte Horses en staat de special in het tweede uur in het teken van liedjes die ik ontdekte via de Allah-La's Reverberation Radio. Ook op Facebook



19.6.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

Journey To The Treasure House
Het podium van de Lexington stond afgelopen dinsdagavond helemaal vol: drums, bas, gitaar, toetsen maar ook vier achtergrondzangeressen en twee trombonisten. En Faris Badwan en Rachel Zaffira daar nog tussen natuurlijk. Het lijkt me ook niet makkelijk om het sixties girlgroup meets Lee Hazelwood geluid van de platen van Cat's Eyes op het podium te vertalen. Maar zo met z'n negenen komen ze een heel eind. Voor een band die zich presenteert als een duo is het trouwens wel nogal een Farris-show. Rachel staat het merendeel van het optreden een beetje anoniem te wezen tussen de achtergrondzangeressen. In dit interview in de Quietus zijn de rollen, net als op de plaat, evenwichtiger verdeeld. Sowieso is het een band waar ik graag stukjes over lees. Zoals deze in de Guardian waar ze gewoon een lijstje favoriete muziek bespreken.

I Can't Imagine My Favourite Films Without Their Soundtracks
Wat zou een Stereo leeslinksoverzicht zijn zonder een stukje over/van/met iemand van St. Etienne? Hier vertelt Bob Stanley over z'n nieuwe muziek/film-project over de Noord-Engelse havenstad Sunderland.

Marc Van Der Holst is Zowaar Gelukkig
Afgelopen vrijdag verscheen Nachtschade, het nieuwe album van Marc Van Der Holst's (Hospital Bombers, Spilt Milk, Spekkie Big) huidige band, The Avonden. Luister (en koop!) die plaat hier op Bandcamp en lees dan dit prachtige interview.

Audiobonus: You And Yours
In het BBC Radio 4 consumenten(!)programma You and Yours zat van de week een item over een paar heren van middelbare leeftijd die het op zich hebben genomen naar alle locaties die in de teksten van Half Man Half Biscuit songs genoemd worden te fietsen. Pas op: audio gaat automatisch spelen.

Het plaatje van vandaag is een originele Taylor Swift-ansichtkaart. Helaas is dit ontwerp inmiddels al uitverkocht maar ze zijn er in meer smaken.



12.6.16 - (0)

Leeslinks voor op je zondagavond:

The Vinyl Staircase: June In Record Buying Misery
Toen ik in Canterbury woonde kwam ik wel eens in Margate. Leek me een typisch verlopen Engelse badplaats. Met de trein kwam je aan vlak naast het gesloten Dreamland pretpark. De arcade halls die nog wel open waren oogden altijd troosteloos. Net als de Wimpy's. En de boulevard in het algemeen. Inmiddels staat het stadje weer op de kaart dankzij de Turner Contemporary, is Dreamland weer open en hoor ik steeds meer verhalen over jonge Londonse creatieve types die naar Margate verhuizen omdat het er een stuk betaalbaarder wonen is dan in Shoreditch en Peckham. John Doran van de Quietus ging er recentelijk heen om te platenzaaksnuffelen en schreef er over in z'n vinylcolumn (het tweede deel bestaat dus uit recensies van elpees. Dat kun je verder eventueel gewoon overslaan; het gaat me om de eerste helft).

Soundtrack of My Life: Ronnie Spector
Sinds ze gratis zijn gegaan is de NME snel verworden tot een reclamevodje dat je tussen twee metrostations hebt doorgebladerd. Heel af en toe staat er nog wel eens iets aardigs in, zoals dit gesprekje met Ronnie Spector over diverse liedjes die iets speciaals betekend hebben in haar leven.

Sweet 16: Metronomy’s Joseph Mount
Niet dat we hier in London te klagen hebben over een te kort aan gratis papieren leesvoer over muziek. Het sterft hier nog van de LiveXS-(maar dan beter)-achtige krantjes die boordevol live-advertenties en interviews met interessante bands en artiesten staan (de albumrecensies zijn in de regel een beetje overbodig). Dit aandoenlijke stukje over Metronomy stond in de LoudAndQuiet maar Crack en London In Stereo mag ik ook graag lezen.

Inside the Trove of the Genre-Buster Arthur Russell
Onlangs werd bekend dat de New York Public Library het archief - aantekeningen, opnames, etc. - van Arthur Russell over had genomen. Ze zijn nog aan het nadenken over hoe een en ander het beste te kunnen ontsluiten - sowieso schijnt dat qua muziek de meeste hoogtepunten de afgelopen jaren al op plaat verschenen zijn - maar het maakt toch nieuwsgierig. De New York Times mocht al vast een bezoekje maken.

Audiobonus: Andy Lewis (21/05/2016)
Niemand minder dan Lawrence (Felt, Denim, Go-Kart Mozart) was recentelijk te gast in show van Andy Lewis (Spearmint, Paul Wller) op Soho Radio. Hij draait natuurlijk veel jaren '70 muziek maar ook Lemonade van Sophie en iets van Stormzy. Een muziekliefhebber naar mijn hart. Hij vertelt bovendien dat er nog dit jaar een nieuw Go-Kart Mozart-album gaat verschijnen én dat hij tijdens de opnames daarvan erg geïnspireerd raakte door Sophie. Om eerlijk te zijn vond ik die laatste paar platen als Go-Kart Mozart niet heel erg bijzonder - te noveltyrock - maar ik kijk er nu toch wel weer naar uit.

Het plaatje van vandaag heb ik van Liefde van Toen, mijn favoriete Instagram van het moment.



5.6.16 - (0)

Gister op de valreep - laatste weekend, dus het toeristische informatie gehalte van deze post is nihil - naar Bristol getreind voor Requiem for 114 Radios, een installatie van Iain Forsyth en Jane Pollard in de kelders van Colston Hall, met (vocale) bijdragen van onder meer Jarvis Cocker, Beth Orton en Rachel Zeffira (Cat's Eyes).

De locatie is in ieder geval perfect. Een lage, gewelfde kelder met een inrichting die er uitziet als een geheimzinnige afdeling van een inlichtingendienst in een film over de tweede wereldoorlog. Donker en stoffig, een paar bureau's met bureaulamp, veel archiefkasten. Het is niet groot, 10 bij 10 meter ongeveer, met een dikke pilaar in het midden (en verderop, afgezet met hekken, meer kelderruimte, nog donkerder). En overal staan dus radio's te spelen. Allerlei soorten en maten. Vele ogen oud en antiek maar er staat ook een hele batterij aan wekkerradio's. Elke radio staat afgesteld op een eigen frequentie en uit elke radio komt dan ook één stem. Die stemmen zingen samen hymne Dies Irae (onder meer bekend uit de Shining) en dat klinkt - ook dankzij een hoop technische ruis en vage achtergrondgeluiden - heel spookachtig.

Één doel was eigenlijk op zoek te gaan naar de stem van Jarvis Cocker (of van Rachel Goswell van Slowdive of Jimi Goodwin van Doves of Matt Berninger van de National) maar de radio's staan te dicht bij elkaar om individuele stemmen te herkennen. Vrouwen- en mannenstemmen zijn nog wel te onderscheiden, maar het klinkt gewoon als een koor. Door door de ruimte te lopen verandert de samenhang en vallen bepaalde details meer op maar het blijft dat koor. Ik doe nog wel even m'n best (ik speel zelfs een beetje vals: op m'n mp3-speler zit ook een fm-ontvanger en daarmee kun je dus, door het hele spectrum af te zoeken, alle zenders individueel checken) maar kom al snel tot de conclusie dat natuurlijk helemaal niet de bedoeling van het werk is en ging ik maar weer gewoon naar dat spookachtige koor luisteren.



4.6.16 - (0)

Leeslinks voor in het weekend:

Which Rock Star Will Historians of the Future Remember?
Als ik het goed begrepen heb doet Chuck Klosterman in z'n nieuwe boek, But What If We're Wrong?, aan hypothetische geschiedschrijving uit de toekomst. Hij probeert zich voor te stellen hoe over, zeg, 300 jaar op de huidige tijd gaat worden terug gekeken. Om eerlijk te zijn vind ik, vooral in muziek, de vraag of een bepaalde plaat 'tijdloos' is en door volgende generaties ook nog als relevant gaat worden ervaren, niet heel erg interessant, maar dit is Klosterman dus misschien geeft hij er wel een aardige draai aan. Deze voorpublicatie in de New York Times gaat over muziek. Bij GQ hebben ze een voorproefje over American Football.

Fat Beats: An Oral History
Ik ken de legendarische New Yorkse hiphop-winkel Fat Beats eigenlijk alleen omdat ze een Amsterdamse dependance hadden (waar ik ook zelden kwam; maar hadden ze niet ook een radio-programma op Kink FM?) maar deze oral history leest ondanks z'n flinke lengte lekker weg.

The True Story Of The Fake Zombies
Terug naar een tijd, de jaren zestig, waarin je nog zonder al te veel problemen een groepje willekeurige muzikanten (onder meer een paar pre-ZZ Top-ers) langs diverse podia op het platteland van Amerika kunt sturen terwijl ze doen alsof ze de Zombies zijn. Het publiek wist toch niet hoe de échte Zombies er uit zagen.

Audiobonus: Book At Bedtime
De debuutroman van Kate Tempest, The Bricks That Built the Houses, was vorige week het Book at Bedtime op BBC Radio 4. Elke avond werd een stukje uit voorgelezen (ja echt, dat soort dingen gebeuren hier nog gewoon op de radio. Heerlijk!). Nog een kleine drie weken online na te beluisteren.

Reasons To Be Thankful
Interview met Darren Hayman in de I Newspaper over z'n actuele Thankful Villages project. De eerste 18 liedje zijn net verkrijgbaar als album.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics