Volgens mij ken ik maar weinig covers van de Mountain Goats. Ja, de Youtubes staan vol met schokkerige live-filmpjes van John Darnielle die The Sign van Ace of Base doet, maar ik bedoel ándere bands of artiesten die met een nummer van de Mountain Goats aan de haal gaan. Het lijkt me ook geen gemakkelijke klus. De liedjes van Darnielle moeten het in het algemeen niet hebben van hun muzikaliteit. Ik ben verder best pro Mountain Goats maar zelfs ik moet toegeven dat het schrijven van aanstekelijke melodieën niet echt 's mans beste karaktereigenschap is. De nummers jakkeren eigenlijk altijd een beetje op dezelfde manier voort en het draait vooral om de teksten (waar je dan vaak ook nog de rest van 's mans oeuvre voor moet kennen om er de betekenis van te kunnen doorgronden) en de manier waarop Darnielle het brengt. Ik was dan ook in eerste instantie aangenaam verrast door Communist Daughter's versie van No Children. Zij maakten er een sober en ingetogen duet van. Het is ineens een mooi, gefluisterd liedje. Bij nader inzien denk ik toch dat ze het nummer niet helemaal goed begrepen hebben. Dit in tegenstelling tot het publiek in dit Youtube-filmpje (van een optreden in Portland in 2006) waarin de hele zaal teksten als I hope it stays dark forever, I hope the worst isn't over uit volle borst, en zo te horen met een manische grijns op hun gezicht, meezingen. (mp3, bron)
De blissed-out Scando-Balearische softrock-cover van een pophit uit de hitparade (al dan niet van vroeger) is al bijna net zo'n cliche als de ironisch-akoestische cover van diezelfde pophit. Het ietwat mysterieuze maar verder beslist Zweedse Postiljonen doet het in How Will I Know/All That We Had Is Lost met Whitney Houston en gooit verder een zeer toepasselijke slicke video over twee in slow motion liefdesverdriet hebbende tieners in de mix. En een saxsolo. Laten we vooral de saxsolo niet vergeten. Die is ook erg slick.(mp3, bron)
Ik heb een zwak voor muziek over muziek. Nummers met teksten die een band of een bepaald liedje noemen hebben bij mij altijd een streepje voor. Zelfs als ik, zoals in het geval van de Go-Betweens en de Maytals in Allo Darlin's Tallulah, zelf verder weinig met de genoemde bands heb. Het is toch een sterke emotionele klik. Een iets extremere vorm van muziek over muziek is het citeren van een stukje tekst en/of melodie van een ander in je eigen liedje. Niet sampelen of coveren of á la Puff Daddy het complete refrein van een jaren tachtig hitje in je rapdingetje transplanteren, maar kleinschalig en subtiel. Zoals eerder dit jaar bijvoorbeeld de Just Joans het gevoel van een (Britse) studentendisco in de jaren negentig treffend neer wisten te zetten door het pre-refrein van een ietwat onwaarschijnlijke vroege Britpophit tot proper refrein te bombarderen in een muzikaal heel ander jasje in Friday Afternoons (Down The Union) (hier te downloaden). (Ik noem expres naam en uitvoerende van het origineel niet. Het popquiz-element is natuurlijk ook een groot deel van de aantrekkingskracht en dat wil ik andere luisteraars niet ontnemen. Antwoorden mogen in de comments). Meer recentelijk werden mijn oren en muziekkennis op deze wijze geprikkeld door This Town, een voorproefje van een binnenkort op Cloudberry Records te verschijnen ep van Nixon. Nixon is een van de projecten van Roger Gunnarsson, die ook actief is/was met Free Loan Investments, de Garlands, Cloetta Paris en Pushy Parents. Er is in principe anno 2012 niet heel veel behoefte in mijn leven aan nog meer Zweedse indiepop maar This Town is een heel charmant, bescheiden liedje. Met een kleine verrassing tegen het eind, in de middle eight. Het is niet meer dan een flard. Twee zinnen. Voorbij voordat het je opvalt. Het kostte me een paar keer luisteren voordat ik door had dat meer was dan 'de melodie heeft wel wat weg van'. Misschien verpest ik eigenlijk juist door er op deze manier de aandacht op te vestigen. (Even naar beneden scrollen voor gratis download)
Komt het toch mooi uit dat ik af en toe niet zo goed oplet. Een bandnaam als Crooked Cowboy and the Freshman Indians zou onder normale omstandigheden namelijk allerhande alarmbelletjes doen rinkelen en dan claimt de site waar ik het liedje van vandaag in eerste instantie tegenkwam ook nog eens dat het klinkt als: (Bob Dylan en) Mark Knopfler. Eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe de muziek van de voormalig Dire Straits-voorman klinkt maar Annalog and Her Hopeful Diaries is gewoon klassieke Lee & Nancy-pop (of, vandaag de dag, Mark Lenagan & Isobel Campbell-pop): een brombeer en een zuchtmeisje op een bedje van zoetgevooisde sixtiesklanken en een plopbas. Wat de Kromme Kouwboy aan nieuwe inzichten aan dit vertrouwde recept toevoegt is, ehm, dat de solo gespeeld wordt door een electronisch Air-achtig bliepje en verder niet heel veel. Maar dat geeft verder niet. Met de juiste ingrediënten - zangeres Lisa Papineau zong onder meer op platen van Air, de rest van de band bestaat geloof ik uit doorgewinterde LAse studio/soundtrack-muzikanten - kan het eigenlijk niet mislukken. (mp3, bron)
Streamers van Brous - niet te verwarren met Broes - is een heel aardige poging tot een ouwerwets orkestraal jaren zestig jazzpop-nummer; het James Bond-soundtrack genre, zeg maar. Dramatisch begin met clavecimbel-achtige klanken en dan valt de rest van de muziek in en wordt het ritme stilletjes aan sneller en onstuimiger. Van die dingen. Maar als het hele gebeuren eenmaal goed op gang is gekomen, lijkt er iets te missen. Simpelweg meer bombast zit er niet meer in - dat kruit is verschoten - en het enige wat Brous lijkt te kunnen verzinnen is de boel melodisch flink te laten galopperen. Met als gevolg dat het muzikale verhaal op glorieuze wijze uit de vingers van de Australische wegglipt. Zelfs na meerdere keren luisteren weet ik nog steeds niet welk deel nou precies als het refrein bedoeld is. Alles wordt gebracht met dezelfde maniakale inzet. Ik hou wel van popsongs waarin niet alles helemaal precies klopt. Zelfs als dat waarschijnlijk gewoon per ongeluk gebeurt. Brous is trouwens ook de zangeres die te horen is in Jens Lekman's Erica America, op zijn nieuwe album. Bovendien heeft de Zweedse indie-crooner haar hoogstpersoonlijk uitgekozen als voorprogramma tijdens (een groot deel van) zijn komende Europese toernee, dus ook later deze maand in Utrecht. (gratis download, website)
Mijn favoriete muzikale dingetje in Colours van het Zweedse Cocoanut Groove is, spoiler alert, als in het tweede couplet te midden van het toch al best drukke geluidsbeeld ineens iemand door middel van vocale klanknabootsing een rijstshakertje (of iets anders percussie-achtigs) gaat zitten nadoen. Tsjikke-tsjikke tsjikke-tsjikke. Human beatboxing maar dan op z'n indiepops. Het is heel klein en als je niet oplet mis je het zo maar het toont dat Olov Antonsson - uit Umeå, vroeger van de Tidy Ups - minder zwaar op de hand is dan z'n Belle-&-Sebastian-op-hun-barokst-e muziek doet vermoeden. Een stukje luchtigheid binnen een druilerige wereld vol statig plinke-plonkende clavecimbels, charmant houterige trompetpartijen en zanglijnen vol zelfmedelijden. De bijbehorende ep staat op Spotify. Tsjikke-tsjikke tsjikke-tsjikke. (mp3, bron, bandcamp)
Als je, zoals de dame en heren van Two Wounded Birds, opgroeit in de vergane glorie van een verlopen Engelse badplaats als het in-en-in troosteloze Margate, is het eigenlijk geen verrassing dat je muziek een zekere mate van escapisme lijkt te verklanken. In dit geval is dat de tijdloze romantiek van een twangende gitaar; zo'n muzikaal cliche dat een cliche is geworden omdat het werkt. En blijft werken. In de langzamere nummers op hun titelloze debuutalbum galmt die gitaar lekker over het wegens grijze weer verlaten strand richting de horizon. In een meer up-tempo tracks, zoals dit To Be Young, valt hij precies op z'n plek in een vol opgekropte jonge-honden-branie zittende Wall of Sound. Mooi kitsch is niet lelijk.(download)
Met hun andere bandje, het o zo charmante Brooklynse Bishop Allen, brachten Justin Rice en Darbie Nowatka al eens een jaar lang elke maand een ep met vier kersverse nummers uit. Als The Last Names, gezellig met z'n tweetjes, delen ze heel 2012 lang iedere week een gratis te downloaden cover uit. We zijn inmiddels net iets verder dan halverwege het project (het schijnt dat er ook nog een gewoon album aan zit te komen) en we hebben onder meer interpretaties van nummers van de Shirelles, Replacements, New Order en Daniel Johnston langs horen komen. Mijn favoriet tot nu toe is hun versie van Brian Eno's Needles In The Camel's Eye waarin de bijna punk-y glamrock van het origineel is vervangen door een halfslaperig Sunday Morning-gevoel dat zich blijkbaar altijd al onder de oppervlakte van het nummer schuil hield. (band, download)
Nadat ik gister op de Facebook van de Pixies een foto van Kim Deal (en Joey Santiago) op een of andere (rock)fototentoonstelling zag langskomen en omdat ik eigenlijk belangrijkere dingen te doen had, vroeg ik me ineens af hoe het toch met Kim's 11 minuten oudere tweelingzus Kelley zou gaan. Dat laatste album van de Breeders is ook al weer van 2008 en terwijl Kim in de tussentijd druk in de weer is met de zoveelste reünietour van de Pixies leek Kelley zo goed als helemaal van de radar verdwenen. Het bleek heel toevallig een erg goed moment te zijn om weer eens aan Kelley Deal te denken want mevrouw heeft weer een nieuw bandje en er staat zelfs een 7"-single aan te komen. Partner-in-crime deze keer is Mike Montgomery, een zo te zien vriendelijke meneer met een baard die ook in de mij verder onbekende (punk)band Ampline speelt en samen noemen ze zich R.Ring. Op de site van hun platenmaatschappij kun je een tweetal (demo)tracks horen die het tweetal opnam in de keuken van Kelley en dat klinkt ondanks z'n vrijblijvendheid best mooi. Ben vooral gecharmeerd van het eenvoudige-maar-toch-stemmige Scary. Geen idee verder hoe gepolijster de nummers uiteindelijk op plaat terecht zullen komen. De muzikale projectjes van Kelley Deal stonden, laten we eerlijk zijn, in het verleden niet echt bekend om hun professionaliteit. Maar charmant was het altijd wel. Op de eigen site van de band staan ook nog een paar (akoestische) live-videootjes met nog twee lieve liedjes. (En onder haar eigen naam bracht Kelley eerder dit jaar ook nog een cover van Devo's Mr. DNA uit, de soundtrack voor een heuse skate-video).
Toegegeven, Casiotone for the Painfully Alone was niet de meest handzame artiestennaam in de muziekgeschiedenis maar het was er wel zo eentje die precies beschreef wat je kon verwachten. Achter CFTPA ging sinds 1997 de Amerikaan Owen Ashworth schuil totdat hij eind 2010 dit alter ego aan de wilgen besloot te hangen omdat hij nieuwe, andere dingen wilde met andere mensen vooral. Niet meer pijnlijk in z'n eentje achter z'n Casiootje. En een andere naam dus. Het werd Advance Base. In ieder geval een stuk korter. Past makkelijker op een t-shirt. Ashworth gebruikte de woorden trouwens ook al in de titel van een singles-en-andere-losse-tracks compilatie in 2007. Maar na de tongenbrekende letterlijkheid van Casiotone for the Etc. is dit wel heel erg leeg en nietszeggend. En als we afgaan op hoe het het zojuist verschenen debuutalbum van Advance Base klínkt, is die hele naamsverandering sowieso zonde van de moeite geweest. In de credits staan namen van andere muzikanten die er ook op te horen zijn en met een beetje goeie wil klinkt het inderdaad iets organischer dan CFTPA vroeger. Met zo'n prominente rol voor een Rhodes krijgt het geluid al snel iets warms. Maar er is verder, zoals in openingsnummer Summer Music te horen is, vooral heel veel hetzelfde gebleven. Dezelfde houterige ritmes. Dezelfde introverte melodieën. Ashworth zingt ook nog steeds even mompelend over dezelfde sombere huiselijke tafereeltjes. En om eerlijk te zijn vind ik dat helemaal niet erg. Zo hoor ik Ashworth het liefst. Aan die nieuwe naam zal ik dan maar gewoon moeten wennen. (download, band, video)
Niet, zoals ik op basis van de artiestennaam dus dacht, één persoon genaamd Finn Riggins die op z'n slaapkamertje in Boise, Idaho met een enthousiast ratelende drumcomputer en een overstuurde gitaar laagje voor laagje een gruizig popliedje in elkaar knutselt met een onweerstaanbaare touwtjespringen-op-het-schoolplein flow, getiteld Benchwarmers. Maar een heuse driekoppige band genaamd Finn Riggins - Cameron, Eric en Lisa, geen Finn te bekennen - die klínkt als één persoon die op z'n slaapkamertje met een enthousiast ratelende drumcomputer en een overstuurde gitaar etc. Met Boise, Idaho zat ik trouwens wel goed. (download, band, video)
Verontrustend nieuws over Dan Treacy: de NME meldt dat de zanger/gitarist/enige constante factor van cultband de Television Personalities momenteel in kritieke toestand, in coma zelfs, in een Londons ziekenhuis ligt. Nou had ik de indruk dat de man - na diverse jaren van de muzikale aardbedom te zijn verdwenen wegens drugs en daaraan gerelateerde dakloosheid en zelfs een periode in de gevangenis te hebben gezeten - de laatste jaren sowieso al behoorlijk aan het kwakkelen was maar dit lijkt weer een hele andere oorzaak te hebben. Er is zelfs sprake van een politieonderzoek. Treacy was recentelijk nog in het nieuws omdat hij de vocalen verzorgt op een nieuwe versie van Heaven Knows I Miss Him Know van de Zweedse indiepoppers de Acid House Kings. Dat hij daar vals en krakerig en krakkemikkig klinkt heeft overigens weinig met z'n huidige medische situatie te maken. Zo klonk hij namelijk eigenlijk altijd al. Het origineel was trouwens een duet (en die geniale Ring Ring-riff zat er natuurlijk ook al in). (mp3, bron)
disclaimer
I only (direct) link to mp3's that are
legally available on sites of record
companies, the bands themselves
or (proper official) musicmagazines.
Other songs I offer streaming only.
If you still want me to remove your
track please email me. I only do
this because I like your music.
