12.3.17 - (0)

Leeslinks voor op zondag:

Pagan Explorations
Interview met Children of Alice, het nieuwe project van James Cargill van Broadcast. Van dat debuutalbum van ze kan ik eerlijk gezegd nog weinig chocola maken. Beetje een verzameling onsamenhangende geluidsfragmenten. Ik mis de popliedjes.

Whatever Happened To 3 Alveston Place?
Als je vroeger, in de jaren negentig, een uit Engeland geïmporteerde (cd-)single of album kocht, zat daar steevast een postkaart in waarmee je je kon inschrijven op de mailinglijst van de artiest van desbetreffende single of album. Het maakt niet uit wat je gekocht had, het adres was altijd 3 Alveston Place in Leamington Spa.

Bed Bugs, Brexit And Goodbyes
Interview met het Fortuna Pop label - bekend van onder meer Allo Darlin', Proper Ornaments en Comet Gain - dat er aan het eind van deze maand na 20 jaar mee ophoudt.

Laurie Anderson On Lou Reed’s Love, Work And Retirement Plan
Nou wat het in de kop van het artikel zegt dus: Laurie Anderson over Lou Reed.

In Five: Amber Arcades
Annelotte van Amber Arcades over haar vijf favoriete liedjes allertijden.

Playlist: Top Ten Swedish Music
Johan Angergård van de Legends en het Labrador label over z'n tien favoriete Zweedse liedjes allertijden.

Het plaatje van vandaag is een artist's impression van een voorgesteld sculptuur in Brixton ter nagedachtenis aan David Bowie. Er loopt een crowdfundingsactie om een en ander te bekostigen.



9.3.17 - (0)

Zo maar een paar recente podcasts en afleveringen van online beschikbare radioprogramma's die ik de moeite waard vond:

Weekend Mixtape 5: Lawrence
Het nieuwe Go-Kart Mozart-album dat beloofd werd toen ik vorige keer naar een door Lawrence (ook: Felt, Denim) gepresenteerd radioprogramma linkte, is nog altijd niet verschenen. De eigenzinnige (anti-)popster heeft in de tussentijd wel opgetreden op een of ander Duits festival en in dat kader maakte hij eind vorig jaar deze mixtape met eigenzinnige novelty-pop en andere obscuriteiten en praatte het aan elkaar (even naar beneden scrollen of klik hier voor de Mixcloud-link).

Talkhouse Music Podcast
Gesprek tussen Craig Finn van de Hold Steady en Syd Butler van Les Savy Fav, het label French Kiss (waar de platen van de Hold Steady verschenen) en blijkbaar ook de band van de Amerikaanse late night talkshow van Seth Meyers.

Punk Was About Taking Control Of Your Own Situation
Interview met Ajay Saggar (King Champion Sounds, Deutsche Ashram, Donkey) over wat er met de spirit of '77 gebeurd is.

The Perfumed Garden
Geen idee waar je de tijd vandaan zou moeten halen om er naar te luisteren maar dit blog schotelt je om de zoveel tijd een nieuwe oude radio-uitzending van John Peel voor. Van een willekeurige datum zo te zien. Op de voorpagina staat momenteel onder meer shows uit 1979, 1990 en 1997.



6.3.17 - (0)

De grote blockbuster tentoonstelling in Tate Modern op het moment is die met werk van de fotograaf Wolfgang Tillmanns. Ben er eerlijk gezegd nog niet aan toe gekomen om een kijkje te nemen maar pik afgelopen zondagmiddag wel een stukje randprogrammering mee. Die randprogrammering is sowieso de moeite waard want het heeft allemaal een beetje een muzikaal tintje. Tillmanns begon per slot van rekening z'n fotografie-carriere ooit in de raveclubs van Hamburg en London en debuteerde vorig jaar zelf als muzikant met een paar house 12”'s.

In de South Tank, de grote kale evenementenruimte onder het nieuwe deel van het museum, staat vanmiddag een intensief onderzoek van It's A Sin van de Pet Shop Boys op het programma. Onder de noemer The 30 Tracks Take Make Up 'It's A Sin' By The Pet Shop Boys gaan we twee-en-een-half uur lang luisteren naar, wel, de 30 geluidsporen waaruit de synthpophit uit 1987 is opgebouwd. De opzet is iets anders dan ik verwacht. We krijgen niet omstebeurt de 30 losse onderdelen voorgeschoteld maar Tillmanns heeft, samen met PSB sound engineer Pete Gleadall, een cumulatieve versie samengesteld. We gaan dertig keer naar It's A Sin luisteren beginnend met één individueel instrument en dan elke keer één geluidspoor d'rbij. Alhoewel, 'instrument'. De eerste versie die we horen bestaat uit alleen de onweer geluidseffecten uit het nummer. Vijf minuten en een paar seconden stilte met hier en daar een bulderende donderklap dus. Spoor twee is de High Synth Chords die een paar keer in het nummer voorbijkomen. Maar om eerlijk te zijn wordt het al vrij snel herkenbaar als It's A Sin. Al bij het vierde of vijfde rondje valt een van de synthesizer partijen in die melodische houvast geeft.

Het is overigens allesbehalve een sacrale of meditatieve ervaring. Het is zondagmiddag, dit is de Tate Modern, je kunt gewoon naar binnen en buiten lopen. Een paar die hards liggen geconcentreerd met hun ogen dicht op door de organisatie verstrekte kussentjes maar verder is het een vrij levendige bedoening met gesleep van stoeltjes, rondrennende kinderen, verdwaalde toeristen en wat dies meer zij.

Ondertussen begint It's A Sin steeds meer op It's A Sin te lijken. De, keihard ingemixte, orchestra stabs zorgen voor een lichte schrikreactie in de zaal. En een grote glimlach. We zijn inmiddels ongeveer halverwege in wat misschien wel de langste opbouw van een popliedje ooit is. Maar dan zonder dan de drop ooit écht valt want het blijft langzaam maar zeker laagje op laagje stapelen. De grote reveal gaat nooit komen maar stukje bij beetje ontstaat er een popliedje. Zelfs wanneer de vocalen invallen is geen groots apotheotisch moment want tegen die tijd, spoor 18, hebben we al een handvol variaties op de vocalen langs horen komen; vocodereffecten en dergelijke. Dan is de versie waarin de BassSeq wordt toegevoegd een grotere stap voorwaarts richting de dansvloer. En Shazam herkent het nummer al met 21 tracks.

Tegen die tijd begin ik eindelijk ook de ironie in te zien van een project van een visuele kunstenaar als Tillmanns waarin zo weinig te zien is. We zitten met z'n allen naar een op de muur geprojecteerd Logic Pro X-scherm te kijken waarin een verticaal lijntje van links naar rechts loopt. Maar we leren wel élk detail uit It's A Sin kennen en overdenken en analyseren. Om bijvoorbeeld tot de conclusie te komen dat de Pet Shop Boys misschien wel de ideale band is voor zo'n actie. Met een gemiddeld gitaar-bas-drums-bandje zou je binnen een kwartiertje klaar zijn. De productie van Chris Lowe is zo gelaagd dat elke nieuwe laag iets fundamenteels toevoegd. Bijna iedere laag. Zo vanaf de 24ste keer dat we het liedje horen wordt het drumstel opgebouwd en ik moet bekennen dat ik de toegevoegde waarde van de claps en de cow bell en de shaker moeilijk kan ontwaren - more cow bell! - en pas in de tamboerijn op spoor 27 weer iets nieuws hoor.

Maar ik zit hier nu al bijna tweeënhalf uur dus die laatste paar loodjes zullen ook wel lukken. Vind wel dat ik straks na afloop een prijs of een certificaat verdiend heb. Spoor 29 is de snaredrum en daarmee zijn we zo goed als compleet en, in tegenstelling tot wat ik daarnet dacht, als het allerallerlaatste rondje eindelijk de bassdrum invalt, voelt het eigenlijk wel als een stukje ontknoping. En niet eens zo zeer omdat de uitputtingsslag hiermee over is maar ook gewoon, omdat het de bassdrum is. Een paar mensen staan op en beginnen te dansen. Groot gelijk eigenlijk. We hebben het verdiend. Ter verhoging van de feestvreugde schiet er één schijnwerper, in een ironisch langzaam tempo, over het plafond en bedankt Tillmanns ons voor onze aandacht. Na twee minuten adempauze begint het hele gedoe weer van voren af aan maar ik heb voorlopig even genoeg van It's A Sin.



1.3.17 - (0)

De februari-editie van Pop Muzik bevatte onder meer covers van nummers van Kraftwerk en de Only Ones, diverse nummers van diverse anti-Trump compilaties (deze en deze om precies te zijn), drie nummers van het album van de maand van Hand Habits, een alternate version van Easy and Me van Lee Hazlewood van de recente reissue van Cowboy In Sweden, een op een Peruaans label verschenen nummer van een band uit Thailand, twee nummers achter elkaar van artiesten uit Oostenrijk (geen toeval), een nummer getiteld Undying Love For Humanity gevolgd door een nummer van de band Hater (wel toeval), vier bands die op het afscheidsfeestje van het Fortuna Pop label gaan spelen en één heel obscuur nummer uit 1967. Voor ieder wat wils dus. Check de complete tracklisting op Facebook.



22.2.17 - (0)

Mica Levi ontwikkelde zich de afgelopen jaren van maakster van korzelige experimentele popliedjes als Micachu (al dan niet met de Shapes) tot een voor een Oscar genomineerde componist van filmsoundtracks. Een van de dingen die ze onderweg deed is het maken van een rondwandeling met soundtrack door en rondom de Barbican, het legendarische, fotogenieke, brutalistische woon- en culturele voorzieningen-complex hier in London. Dat deed ze in 2011 maar het hele gebeuren is nog steeds online beschikbaar als onderdeel van Sonic Journeys en omdat de Barbican er ook nog gewoon staat, pakte ik afgelopen zondag m'n mp3-speler, de uitgeprinte routebeschrijving en de metro en ging op pad.

De bedoeling is dat je de soundtrack aanzet als het voetgangerslicht voor de deur van metrostation Barbican op groen springt. De route voert je vervolgens eerst langs het, volgens mij, allerongezelligste stukje van de Barbican, de Beech Street verkeerstunnel, maar een paar minuten verder dwaal je al een paar verdiepingen hoger door betonnen gangen en pleinen. De muzikale begeleiding van Levi is redelijk eenvoudig. Het grootste deel van de tijd hoor een soort industriëel-ambient-achtige drone die alleen, van toonhoogte, verandert als je omhoog of omlaag door het gebouw gaat. (Blijkbaar heb ik precies het juiste wandelritme te pakken). Misschien had het ook niet drukker hoeven te zijn. De beknopte instructies maken er een beetje een speurtocht van en als je ook nog het gebouw en de beton en de trappen en dergelijke op je in wil laten werken vraagt dat samen al behoorlijk veel van je aandacht.

De route slingert door, de openbare gedeeltes van, het gebouw (Mica Levi studeerde op het naastgelegen Guildhall conservatorium en kent de buurt op haar duimpje). Ze maakt het zichzelf een tikkeltje gemakkelijk door 10 – van de ongeveer 37 – minuten in te ruimen voor een bezoekje aan de hortus op de derde verdieping (alleen op zondag geopend). De soundtrack is hier op z'n meest melodieus en je mag gewoon een beetje op je eigen houtje door de tuin struinen. Indrukwekkende locatie hoor, al die tropische planten tussen het rauwe beton. Hierna word je de kelder ingestuurd om even te reflecteren en je eindigt, door de lobby en langs de vijver, terug in de tunnel waar je begon. De laatste paar minuten zijn stil (of te zacht om boven het verkeer uit komen).



19.2.17 - (0)

Lees- en luisterlinks voor op zondag:

The OST Radio Show - December 2007
Uit de archieven. Heb er zelf nog niet de tijd voor gehad om naar te kunnen luisteren maar er lijkt weinig mis mee te kunnen gaan. Bijna tien jaar geleden waren Trish Keenan en James Cargill van Broadcast te gast in het radioprogramma van Jonny Trunk om twee uur lang aan favoriete plaatjes te draaien.

Mind on the Run
Broadcast en Jonny Trunk komen wederom voorbij in dit uitgebreide artikel over Basil Kirchin (net als vaste klanten in deze rubriek Bob Stanley en Pete Wiggs van St. Etienne trouwens). Kirchin is ineens in het nieuws deze week want in Hull is er dit weekend een heel festival gewijd aan de muziek van deze componist. Ik kende hem niet maar z'n verhaal - en z'n invloed op mensen die ik hoog heb zitten - klinkt machtig interessant. Op Spotify en bij het label van bovengenoemde Jonny Trunk kun je een paar van z'n platen uitchecken en op het eerste gehoor klinkt het vooral als soundtrackjazz met hier en daar wat rare geluiden d'roverheen. Het iets moeilijker verkrijgbare Abstractions of the Industrial North lijkt meer Broadcastiaans. Ook de Guardian en BBC 6Music (pas op: autoplay!) besteedden aandacht aan het fenomeen Kirchin.

Music Is Embedded In Me
Interview met Miles Copeland die onder de naam Wonderful Sound een label (met onder andere John Stammers, Zooey en Angelina) en een radioprogramma runt.

Jennifer Herrema On Making Stuff And Never Giving A Fuck
Interview met Jennifer Herrema (Royal Trux, Black Bananas).

Het plaatje van vandaag heb ik geleend van cashcats.biz.



16.2.17 - (0)

Toen Teenage Fanclub vorige week in de Paradiso optraden, leek het wel alsof iedereen die ik op Facebook ken daar bij was. Ik zag foto's voorbij komen vanuit álle hoeken van de zaal. Ik werd er een beetje jaloers van. De band staat vólgende week in de Shepherd's Bush Empire en dat is ook een erg mooie zaal maar de kans dat ik daar veel Facebookvrienden tegenkom is klein. (Bovendien is het uitverkocht, zie ik net). (En die laatste plaat van ze was ook best wel erg saai).

Francis MacDonald is de drummer van Teenage Fanclub. Hij schrijft een stuk minder vaak liedjes dan het drietal Blake, Love, McGinley maar dat betekent niet dat hij het niet kan. Later dit jaar verschijnt er bijvoorbeeld een plaat die hij maakte met de kunstenaar Harry Pye. Isle of Capri is een van de voorproefjes die je nu al kunt beluisteren. Het is een aandoenlijk, niet on-Teenage Fanclub-achtig liedje over iemands grootmoeder (de teksten zijn geschreven door Pye maar worden gezongen door MacDonald). Op een gegeven moment, na haar overlijden als ik het goed begrijp, gaat het over haar platencollectie en belanden we weer eens in de wereld van de Liedjes over Liedjes.

Er worden een handvol specifieke voorbeelden genoemd: Rum and Coca Cola van de Andrews Sisters, Glenn Miller's Swing-along Party, Vera Lynn's We'll Meet Again en Ivor Novello's Golden Memories. Maar de aanwezigen zijn het er roerend over eens dat oma's allerfavorietste nummer toch wel Frank Sinatra's The Isle of Capri was. Wat de hoofdpersoon doet verzuchten, in het refrein, dat hij als ooit de staatsloterij wint, een bootreis langs de kust van het Italiaanse eiland gaat maken. En wij(?) mogen dan mee als we zin en tijd hebben.

Ik heb geloof ik niet zo veel met Frank Sinatra. Weet ook te weinig van de goeie man om te kunnen zeggen of dit nummer uit een van z'n goeie of mindere periodes afkomstig is. Het klinkt enorm cheesy maar dat is denk ik ook de bedoeling en dat kan ik de oma van Harry Pye moeilijk kwalijk nemen. En het levert zestig jaar later dus een lief nieuw liedje op met bijvoorbeeld hele mooie koortjes in de tweede helft van het refrein. (Het plaatje is een scene uit de video voor een van de ándere voorproefjes, het nummer Sympathy For Jean-Luc Godard. Meer info over het album, Bonjour, hier).



14.2.17 - (0)

Het was afgelopen zaterdag drukker dan anders bij Daylight Music. Op metrostation Highbury & Islington kon je al over de hoofden lopen maar dat was omdat Arsenal thuis speelde. De met rood-witte sjaaltjes uitgedoste meute ging vervolgens een andere kant op dan ik. Maar ook in de Union Chapel zaten de bankjes goed vol. Ze zetten hier in de regel leuke dingen neer (bijna) elke zaterdagmiddag maar de voorman van een band als Hot Chip komt niet elke week.

Maar eerst de knispereloctronica van Isan. Twee in het zwart geklede heren van middelbare leeftijd, zittend, achter een tafel met apparatuur. Niet heel erg spannend. Dat is misschien ook helemaal niet de bedoeling. De meeste nummers hebben dan wel een soort van beat maar ze gaan toch meer voor ambient-y onthaasting dan de dansvloer. En kabbelen doet het aangenaam. Subtiel ratelende geigerteller-ritmes. Onbestemde, beetje vergeetbare melodieën. Het spannendst is het als ergens tegen het eind van het eerste nummer het brandalarm van de venue afgaat en het even duurt voordat we doorhebben dat het niet bij de muziek hoort. Muzikaal was ik zelf het meest gecharmeerd van de paar meer John Carpenter-achtige nummers in de tweede helft van de set.

Voor het optreden van Alexis Taylor zit ik helaas net aan de verkeerde kant van de zaal want in het deel waar hij, achter de piano, met z'n rug naar toe zit. Weet niet of ik heel veel mis. De kleine man met de grote bril – en rood-wit-gestreepte Where's Waldo trui (of toch ook Arsenal?) – van Hot Chip is als solo-artiest niet bepaald het extraverte type. Hij gaat achter de piano zitten en speelt liedjes. Zelfs een af- of aankondiging kan er nauwelijks vanaf. Z'n soloplaat, Piano, vond ik een tikkeltje saai. Het is gebaseerd op het truukje dat als je een nummer langzaam en gedragen speelt met alleen piano en zang met flinke echo het meteen best wel betekenisvol klinkt.

Het is in de regel een goed truukje en Taylor heeft als bijkomend voordeel een stem waar automatisch een aangenaam melancholisch randje aan zit, maar op plaat, en live ook, blijft het toch allemaal een beetje afstandelijk. Aan de liedjes ligt het verder niet. Het is een mix van eigen songs - nieuw en oud - en versies van bijvoorbeeld Crystal Gayle's Don't It Make My Brown Eyes Blue en Elvis' Crying In The Chapel maar ze krijgen allemaal dezelfde droge, ietwat statische behandeling. Misschien had het brandalarm weer voor wat extra leven in de brouwerij kunnen zorgen.



11.2.17 - (0)

Leeslinks voor het weekend:

We Weren’t Trying To Change Anything
Sharon Signs To Cherry Red is een vorig jaar verschenen - op Cherry Red - compilatie vol toffe, female-led indiepop, postpunk en new wave uit de eerste helft van de jaren tachtig. Omdat de plaat nu in gelimiteerde oplage ook op vinyl verschijnt heeft muziekjournalist Pete Paphides het stuk dat hij schreef naar aanleiding van de cd-release achter de paywall vandaan gehaald.

Op Visite Bij Geertruida
Portret - en verslag van een bezoek aan het hoofdkwartier - van Geertruida, het sympathieke label uit Haarlem dat bijvoorbeeld de platen van Floris Bates uitbrengt.

A Conquest Over Self-Doubt
Interview met Jens Lekman naar aanleiding van z'n nieuwe album.

Spekkie Big Is Een Grappig Varkentje
Bij het Belgische online striptijdschrift Stroke zijn sinds kort verse stripjes van Marc Van De Holst's (The Avonden, Spilt Milk, Hospital Bombers) Spekkie Big te vinden.

Het plaatje van vandaag is de nieuwe schoen van Kanye West.



5.2.17 - (0)

Leeslinks voor op je zondag:

How Elf Kid Found A New Pride In His Music By Embracing His African Heritage
De maker van een van de aanstekelijkste singles van vorig jaar, Elf Kid, over de reis naar Ethiopië die z'n nieuwe single inspireerde.

The First Time An Adult Took Me Seriously
Will Sheff van Okkervil River over z'n middelbare schooltijd.

Woman Crush
Interview met Elizabeth Tillman - Mevrouw Father John Misty - over haar fotografie (de illustraties zijn wellicht een beetje NSFW).

A Punk With Perspective
Greg Graffin van Bad Religion over z'n parallelle carriere als wetenschapper, z'n nieuwe solo-album en Trump (twee weken geleden; benieuwd of hij inmiddels van mening veranderd is).

Embrace The Contradictions
Compacte, complete(?) geschiedenis van zo'n beetje alles waar Bill Drummond en Jimmy Cauty - aka de KLF - zich over de jaren mee bezig hebben gehouden.

Het plaatje van vandaag komt bij Five Dials vandaan. Het nieuwste nummer van dit literaire tijdschrift in PDF-formaat is geheel gevuld met bijdragen van Nederlandse schrijvers (oa. Hanna Bervoets, Thomas Heerma van Voss en Maartje Wortel). Moet bekennen dat ik er nog niets van gelezen heb want in het Engels vertaalde Nederlandse literatuur voelt altijd een beetje raar.



3.2.17 - (0)

Bandcamp is normaal al een van mijn favoriete plekken om geld aan muziek uit te geven maar vandaag is er een extra aanleiding om dat te doen want onder de noemer (hashtag) No Ban No Wall maakt de site alle winst die het vandaag maakt over naar de ACLU. Mocht je suggesties nodig hebben, zijn er hier een paar:

Sahel Sounds is een toplabel en hun releases zijn altijd de moeite van het uitchecken waard. Hun meest recente is een compilatie getitel Agrim Agadez met contemporary field recordings of guitar music from the Sahelian empire of Niger.

The Color Waves is een project met onder meer de vroegere(?) zangeres van een van mijn favoriete indiebandjes ooit, Butcher Boy. Hun nieuwe single heet Play Along en is erg mooi.

Lake Ruth dropt hún nieuwe single, Pictures From Home, precies vandaag. Ik heb hem nog niet gehoord maar hun album stond hoog in m'n eindejaarlijstje afgelopen december dus ik heb er wel vertrouwen in.

(Zit trouwens even te kijken en 9 van de 10 albums in bovengenoemd eindejaarslijstje zijn verkrijgbaar op Bandcamp. Stuk voor stuk bindend downloadadvies: Vanishing Twin, Carter Sampson, Eerie Wanda, Lake Ruth, Damien Jurado, Japanese Breakfast, Daniel Romano, Rats on Rafts en de Kift, de Avonden).

Of je pre-ordert al vast het nieuwe album van Mount Eerie, A Crow Looked At Me. Je krijgt alvast één nummer. Het is de eerste muziek die Phil Elverum schreef - en opnam - na het overlijden van z'n vrouw vorig jaar. Het belooft een indrukwekkende plaat te worden. Lees dit verslag van een recent optreden voor meer achtergrond. Er is ook een compilatie met vroeg materiaal, nog onder de naam de Microphones, Early Tapes, 1996-1998, maar die is eigenlijk alleen voor échte Phil Elverum completisten.

Er staat ook een nieuw liedje van Mount Eerie - en toffe tracks van onder meer Dean & Britta en de Pains of Being Pure of Heart - op de benefietcompilatie (op Gezellig(!!) Records) Is There Another Language? waarvan álle opbrengst, dus ook die van het label, naar het ACLU gaat.

Het is sowieso een vruchtbare tijd voor dat soort benefietverzamelaars. Jamming the Trump Agenda: A Sonic Fundraiser for the ACLU & Sierra Club van Beyond Beyond is Beyond Records is, op muzikaal vlak, vooral de moeite waard vanwege de Eerie Wanda bijdrage. En Our First 100 Days komt voorlopig elke dag met een nieuwe track op de proppen. Tot zo ver onder andere van Angel Olsen, Suuns, Toro Y Moi en Bill Fay.



24.1.17 - (0)

Was, na een maandje kerstvakantie, weer even wennen achter de radiomicrofoon afgelopen maandag. Had voor de eerste Pop Muzik van het jaar toevalligerwijze een handvol hele lange nummers geselecteerd met vaak lange, tikkeltje saaie outro's en daar een beetje professioneel overheen praten is een beetje lastig in de, zoals al vaker gememoreerd, nogal krakkemikkige studio. Maar goed, als ik m'n mond hou, is het best de moeite waard. (Behalve dat ene moment dat ik een plaat scherp stel terwijl ik de faderschuif nog open heb staan dan). Er is muziek van en/of met een ex-Pipette, een ex-Gorky's Zygotic Mynci, een ex-Butcher Boy, BMX Bandits, Ivor Cutler, Kelley Deal en meer en helemaal aan het eind een track die ik (via Soulseek) vond op 538 Hitzone 67. Daar had ik zo m'n redenen voor. De tracklisting staat op Facebook.



nieuwsbriefinschrijf
pining for the fjords
gigposters
hringvegur
instagram
pop muzik
bandcamp
facebook
e-mail
rss

club le pop
gert verbeek
job de wit
kicking the habit
polderlicht
spex
subbacultcha
toekomst hervonden

blogger statistics