Shirley Lee's (ex-Spearmint, je weet nog wel) ode aan John Peel, An Old Cricketer, is een sentimenteel stukje nostalgische kitsch. Maar in dit geval is het ook míjn sentimentele nostalgie, dus dat geeft niets. Ik heb misschien andere bands ontdekt via de legendarische BBC-presentator (en minder, wegens meestal alleen een wekelijks halfuurtje via de World Service) maar ik pink toch ook uit herkenbaarheid een traantje weg bij de lange lijst die Lee hier opnoemt (zingen kunnen we het met de beste wil van de wereld niet noemen) en de schattige annekdotes (en de platenhoezen in de bijbehorende video). Het eindresultaat is - in z'n muzikale simplisme: drumcomputer, twee noten op een bas, gitaarmotiefje - soort van een Losing My Edge voor nerderige indie-types. Met een extra snuf Huilend Zigeunerjongetje. (bron)